Shloka 26
आदि पर्व — जातुगृह-प्रसङ्गः: विदुरप्रेषित-खनकस्य सूचना तथा पलायन-मार्ग-निर्माणम्
Adi Parva 135: The Miner’s Warning and Construction of the Escape Passage
ततः समाप्तभूयिष्ठे तस्मिन् कर्मणि भारत । मन्दीभूते समाजे च वादित्रस्य च नि:स्वने,भारत! इस प्रकार अस्त्र-कौशल दिखानेका अधिकांश कार्य जब समाप्त हो चला, मनुष्योंका कोलाहल और बाजे-गाजेका शब्द जब शान्त होने लगा, उसी समय दरवाजेकी ओरसे किसीका अपनी भुजाओंपर ताल ठोंकनेका भारी शब्द सुनायी पड़ा; मानो वज्र आपसमें टकरा रहे हों। वह शब्द किसी वीरके माहात्म्य तथा बलका सूचक था
tataḥ samāptabhūyiṣṭhe tasmin karmaṇi bhārata | mandībhūte samāje ca vāditrasya ca niḥsvane ||
Vaiśaṃpāyana sprach: „Dann, o Bhārata, als jene Vorführung der Waffenkunst größtenteils zu Ende gegangen war und als das Getöse der Versammlung und der Klang der Instrumente zu verebben begann, hörte man aus Richtung des Tores einen schweren Laut: Jemand schlug sich herausfordernd auf die eigenen Arme, als prallten Donnerkeile aufeinander. Dieser Laut verkündete die Größe und Kraft eines Helden.“
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how true strength announces itself through disciplined presence rather than mere noise: when the crowd and instruments fall silent, a single, deliberate warrior’s gesture becomes a moral and narrative signal—valor joined with self-assurance, foreshadowing the ethical tensions of kṣatriya competition.
As the weapons exhibition/tournament is nearly over and the assembly quiets, a loud, forceful sound is heard from the gate—someone striking his arms in a warrior’s challenge. The text frames this as an omen-like announcement of a powerful hero’s arrival and impending impact on the gathering.