Shloka 47
Droṇa’s Ācārya-Dakṣiṇā: Capture of Drupada and Division of Pāñcāla (द्रोण-आचार्यदक्षिणा)
स्वयं प्रक्षिपते भक्ष्यं बहु भीमस्य पापकृत् प्रतीच्छितं सम भीमेन त॑ं वै दोषमजानता,उस पापात्माका हृदय छूरेके समान तीखा था; परंतु बातें वह ऐसी करता था, मानो उनसे अमृत झर रहा हो। वह सगे भाई और हितैषी सुहृदकी भाँति स्वयं भीमसेनके लिये भाँति-भाँतिके भक्ष्य पदार्थ परोसने लगा। भीमसेन भोजनके दोषसे अपरिचित थे; अतः दुर्योधनने जितना परोसा, वह सब-का-सब खा गये। यह देख नीच दुर्योधन मन-ही-मन हँसता हुआ-सा अपने-आपको कृतार्थ मानने लगा
vaiśampāyana uvāca | svayaṃ prakṣipate bhakṣyaṃ bahu bhīmasya pāpakṛt pratīcchitaṃ sama bhīmena taṃ vai doṣam ajānatā |
Vaiśampāyana sprach: Der Sünder selbst reichte Bhīma weiterhin reichlich Speise. Bhīma, der den Makel—den verborgenen Schaden—in jener Nahrung nicht kannte, nahm sie an, wie sie ihm dargeboten wurde, und aß alles. So gab sich Duryodhana, dessen Herz scharf wie ein Dolch war, obgleich seine Rede süß erschien, nach außen als wahrer Bruder und Wohlgesinnter—doch innerlich frohlockte er, überzeugt, sein Trug sei gelungen.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Sweet speech and outward displays of affection can conceal grave adharma; ethical discernment requires judging actions and intentions, not merely pleasant words.
Duryodhana deceitfully serves Bhīma abundant food containing a hidden दोष (harm/poison). Bhīma, unaware, eats it all, while Duryodhana inwardly exults, believing his plot is working.