Shloka 33
पाण्डोः श्राद्धं, सत्यवत्याः वनगमनम्, बाल्यस्पर्धा च
Pāṇḍu’s Śrāddha, Satyavatī’s Withdrawal, and Childhood Rivalry
अग्नौ जुद्धन्नुभी कालावुभौ कालावुपस्पृशन् । कृश: परिमिताहारश्लीरचर्मजटाधर:,दोनों समय स्नान-संध्या और अग्निहोत्र करूँगा। चिथड़े, मृगचर्म और जटा धारण करूँगा। बहुत थोड़ा आहार ग्रहण करके शरीरसे दुर्बल हो जाऊँगा
agnau juhvann ubhau kālāv ubhau kālāv upaspṛśan | kṛśaḥ parimitāhāraḥ śīrṇacarmajaṭādharaḥ ||
Vaiśampāyana sprach: „Indem ich Opfergaben in das heilige Feuer darbringe und an beiden Tageswenden—morgens und abends—die vorgeschriebenen Reinigungsriten vollziehe, werde ich die täglichen Disziplinen ohne Fehl bewahren. In zerrissenen Gewändern, mit Hirschfell und verfilzten Haarlocken, und nur eine abgemessene Menge Nahrung zu mir nehmend, werde ich mager werden—Askese und Selbstzucht als den Dharma erwählend, den ich mir gesetzt habe.“
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights tapas grounded in daily dharma: regular fire-offerings and purification at dawn and dusk, coupled with moderation in food and simple ascetic attire. Ethical emphasis falls on self-restraint, consistency in duty, and voluntary simplicity as a means of inner discipline.
A speaker (reported by Vaiśampāyana) describes adopting an ascetic regimen: performing oblations in the sacred fire, observing morning-and-evening rites, wearing austere clothing (tattered cloth, deerskin, matted hair), and eating sparingly to become physically lean—signaling a committed vow of austerity.