Shloka 6
आह्वानमन्त्रप्रयोगः — Kuntī’s Invocations and the Birth-Portents of the Pāṇḍavas
सम्प्रयुक्तस्तु कुन्त्या च माद्र्या च भरतर्षभ । जितलन्द्रीस्तदा पाण्डुर्बभूव वनगोचर:,भरतश्रेष्ठ! राजा पाण्डुने आलस्यको जीत लिया था। वे कुन्ती और माद्रीकी प्रेरणासे राजमहलोंका निवास और सुन्दर शय्याएँ छोड़कर वनमें रहने लगे। पाण्डु सदा वनमें रहकर शिकार खेला करते थे
samprayuktas tu kuntyā ca mādryā ca bharatarṣabha | jitalandrīs tadā pāṇḍur babhūva vanagocaraḥ ||
Vaiśampāyana sprach: Von Kuntī und Mādrī angetrieben, o Stier unter den Bhāratas, überwand König Pāṇḍu damals seine Trägheit und wurde ein Wanderer der Wälder. Er ließ den Komfort des Palastes und die feinen Lagerstätten zurück, nahm das Waldleben an und, dort wohnend, beschäftigte er sich mit der Jagd—eine Tat, die die moralische Spannung zwischen königlicher Pflicht und den Gefahren ungezügelten Begehrens vorwegnimmt.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical pivot from comfort and inertia to purposeful action, while also hinting that action without restraint (here, hunting in the forest) can become a doorway to later moral and karmic consequences.
Vaiśampāyana narrates that Pāṇḍu, encouraged by his queens Kuntī and Mādrī, abandons palace comforts, takes up residence in the forest, and spends his time roaming and hunting.