पाण्डोः प्रव्रज्या-व्रतवर्णनम् | Pāṇḍu’s Resolve for Renunciation and Forest Discipline
नाभ्यसूयां पतिमहमित्येवं कृतनिश्चया । ततो गान्धारराजस्य पुत्र: शकुनिरभ्ययात्,जनमेजय! गान्धारीने जब सुना कि धूृतराष्ट्र अंधे हैं और पिता-माता मेरा विवाह उन्हींके साथ करना चाहते हैं, तब उन्होंने रेशमी वस्त्र लेकर उसके कई तह करके उसीसे अपनी आँखें बाँध लीं। राजन! गान्धारी बड़ी पतिव्रता थीं। उन्होंने निश्चय कर लिया था कि मैं (सदा पतिके अनुकूल रहूँगी,, उनके दोष नहीं देखूँगी। तदनन्तर एक दिन गान्धारराजकुमार शकुनि युवावस्था तथा लक्ष्मीके समान मनोहर शोभासे युक्त अपनी बहिन गान्धारीको साथ लेकर कौरवोंके यहाँ गये और उन्होंने बड़े आदर-सत्कारके साथ धृतराष्ट्रको अपनी बहिन सौंप दी। शकुनिने भीष्मजीकी सम्मतिके अनुसार विवाह-कार्य सम्पन्न किया
nābhyasūyāṃ patim aham ity evaṃ kṛta-niścayā | tato gāndhāra-rājasya putraḥ śakunir abhyayāt, janamejaya |
Vaiśaṃpāyana sprach: „So hatte sie beschlossen: ‚Meinen Gemahl werde ich nicht tadeln‘, und sie blieb fest in diesem Entschluss. Dann kam, o Janamejaya, Śakuni, der Sohn des Königs von Gāndhāra, dorthin.“
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights steadfast resolve (niścaya) in marital ethics: Gandhārī determines not to censure her husband, modeling self-restraint and loyalty as a chosen dharmic stance, even amid an imperfect circumstance.
After Gandhārī forms her resolve regarding her husband, the story moves forward: Śakuni, prince of Gāndhāra and her brother, arrives (as part of the marriage-related events) in the Kuru context, as narrated by Vaiśaṃpāyana to King Janamejaya.