Shloka 4
Ādi-parva 109: Pāṇḍu’s Forest Hunt and Kiṃdama’s Curse (पाण्डोर्मृगयावृत्तान्तः—किंदमशापः)
वणिमभ्भिक्षान्वकीर्यन्त नगराण्यथ शिल्पिभि: । शूराश्न कृतविद्याश्व सन््तश्न सुखिनो&5भवन्,सभी नगर व्यापार-कुशल वैश्यों तथा शिल्पकलामें निपुण कारीगरोंसे भरे रहते थे। शूर-वीर, विद्वान् और संत सुखी हो गये
vaṇigbhikṣān vakīryanta nagarāṇy atha śilpibhiḥ | śūrāś ca kṛtavidyāś ca santaś ca sukhino 'bhavan ||
Vaiśampāyana sprach: Die Städte füllten sich mit Kaufleuten und Handwerkern, kundig in vielerlei Gewerben. Die Tapferen, die Gebildeten und die Tugendhaften waren zufrieden und lebten in Glück—ein Zeichen einer Ordnung, in der Wohlstand, Können, Wissen und Güte das Gemeinwohl trugen.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A dharmic society is reflected in balanced prosperity: commerce and skilled labor flourish, while bravery, learning, and virtue lead to contentment and public happiness.
The narrator describes an ideal civic condition: towns are bustling with traders and craftsmen, and the heroic, educated, and virtuous people are satisfied and happy.