Shloka 2
Ādi-parva 109: Pāṇḍu’s Forest Hunt and Kiṃdama’s Curse (पाण्डोर्मृगयावृत्तान्तः—किंदमशापः)
ऊर्ध्वसस्या भवद् भूमि: सस्यानि रसवन्ति च । यर्थर्तुवर्षी पर्जन्यो बहुपुष्पफला द्रुमा:,पृथ्वीपर खेतीकी उपज बहुत बढ़ गयी, सभी अन्न सरस होने लगे, बादल ठीक समयपर वर्षा करते थे, वृक्षोंमें बहुत-से फल और फूल लगने लगे
Vaiśampāyana uvāca |
Ūrdhvasasyā bhavad bhūmiḥ, sasyāni rasavanti ca |
Yathārtuvarṣī parjanyo, bahupuṣpaphalā drumāḥ ||
Vaiśampāyana sprach: Die Erde wurde reich an aufrecht stehenden, übervollen Saaten, und die Körner wuchsen saftig und wohlschmeckend heran. Der Regengott sandte seine Schauer zur rechten Jahreszeit, und die Bäume trugen viele Blüten und Früchte. So wurde unter der Ordnung des Dharma selbst die Natur freigebig, und das Leben gedieh in Wohlstand.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse links righteous order with well-being: when dharma prevails, the natural world becomes balanced—timely rains, fertile land, and abundant harvests—showing the ethical idea that governance and moral conduct sustain prosperity.
Vaiśampāyana describes a period of flourishing conditions: the land yields plentiful crops, rains arrive in season, and trees are laden with flowers and fruits, indicating a harmonious and auspicious phase in the story.