Shloka 25
Ajāmila Delivered: Viṣṇudūtas Establish the Supremacy of the Holy Name
अजामिलोऽप्यथाकर्ण्य दूतानां यमकृष्णयो: । धर्मं भागवतं शुद्धं त्रैवेद्यं च गुणाश्रयम् ॥ २४ ॥ भक्तिमान् भगवत्याशु माहात्म्यश्रवणाद्धरे: । अनुतापो महानासीत्स्मरतोऽशुभमात्मन: ॥ २५ ॥
ajāmilo ’py athākarṇya dūtānāṁ yama-kṛṣṇayoḥ dharmaṁ bhāgavataṁ śuddhaṁ trai-vedyaṁ ca guṇāśrayam
Nachdem Ajāmila den Wortwechsel zwischen den Yamadūtas und den Viṣṇudūtas gehört hatte, verstand er die in den drei Veden genannten religiösen Grundsätze, die unter den drei guṇas wirken, und ebenso den reinen Bhāgavata-dharma, der die guṇas übersteigt und die Beziehung der Seele zum Höchsten Herrn betrifft. Als er die Verherrlichung von Śrī Haris Namen, Ruhm, Eigenschaften und līlās vernahm, wurde er rasch ein vollkommen geläuterter Geweihter und empfand, beim Erinnern an seine früheren Sünden, tiefes Bereuen.
In Bhagavad-gītā (2.45) Lord Kṛṣṇa told Arjuna:
FAQs
This verse says Ajāmila understood pure bhāgavata-dharma, which is not merely ritualistic religion within the three Vedas, but a transcendental path not dependent on material qualities.
Their debate establishes what true dharma is—whether a sinner must be taken for punishment or whether the Lord’s devotion and holy name can nullify sinful reactions and grant protection.
Prioritize devotional hearing, chanting, and remembrance of the Lord over mere external religiosity, aiming for inner transformation rather than only ritual performance.