Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 34
Nābhāga’s Inheritance, Śiva’s Verdict, and the Rise of Ambarīṣa—Prelude to Durvāsā’s Offense
गवां रुक्मविषाणीनां रूप्याङ्घ्रीणां सुवाससाम् । पय:शीलवयोरूपवत्सोपस्करसम्पदाम् ॥ ३३ ॥ प्राहिणोत् साधुविप्रेभ्यो गृहेषु न्यर्बुदानि षट् । भोजयित्वा द्विजानग्रे स्वाद्वन्नं गुणवत्तमम् ॥ ३४ ॥ लब्धकामैरनुज्ञात: पारणायोपचक्रमे । तस्य तर्ह्यतिथि: साक्षाद् दुर्वास भगवानभूत् ॥ ३५ ॥
gavāṁ rukma-viṣāṇīnāṁ rūpyāṅghrīṇāṁ suvāsasām payaḥśīla-vayo-rūpa- vatsopaskara-sampadām
Danach erfreute Mahārāja Ambarīṣa alle Gäste, die in sein Haus gekommen waren, besonders die heiligen Brāhmaṇas. Er verschenkte sechzig Krore Kühe, deren Hörner mit Gold und deren Hufe mit Silber überzogen waren; alle waren mit schönen Gewändern geschmückt, hatten volle Euter, waren sanftmütig, jung und anmutig und wurden von ihren Kälbern begleitet. Nachdem er diese Kühe gegeben hatte, bewirtete der König zuerst die Brāhmaṇas mit den besten, köstlichsten Speisen; als sie völlig zufrieden waren und ihm die Erlaubnis gaben, wollte er gerade das Pāraṇa vollziehen, um das Ekādaśī-Fasten zu beenden, da erschien genau in diesem Augenblick der mächtige Weise Durvāsā als ungebetener Gast.
FAQs
This verse describes ideal dāna: well-cared-for, valuable cows—adorned and complete with calves and accessories—given as a sacred gift in a dharmic sacrifice.
In the narrative he is completing a religious observance and yajña; his charity expresses devotion, gratitude, and support of qualified brāhmaṇas as part of Vedic dharma.
Give thoughtfully: offer meaningful, high-quality support to worthy causes and spiritually grounded teachers, with a devotional intention rather than show.