Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 31
The Disappearance of the Yadu Dynasty and Lord Kṛṣṇa’s Departure
बिभ्रच्चतुर्भुजं रूपं भ्राजिष्णु प्रभया स्वया । दिशो वितिमिरा: कुर्वन् विधूम इव पावक: ॥ २८ ॥ श्रीवत्साङ्कं घनश्यामं तप्तहाटकवर्चसम् । कौशेयाम्बरयुग्मेन परिवीतं सुमङ्गलम् ॥ २९ ॥ सुन्दरस्मितवक्त्राब्जं नीलकुन्तलमण्डितम् । पुण्डरीकाभिरामाक्षं स्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ ३० ॥ कटिसूत्रब्रह्मसूत्रकिरीटकटकाङ्गदै: । हारनूपुरमुद्राभि: कौस्तुभेन विराजितम् ॥ ३१ ॥ वनमालापरीताङ्गं मूर्तिमद्भिर्निजायुधै: । कृत्वोरौ दक्षिणे पादमासीनं पङ्कजारुणम् ॥ ३२ ॥
bibhrac catur-bhujaṁ rūpaṁ bhrājiṣṇu prabhayā svayā diśo vitimirāḥ kurvan vidhūma iva pāvakaḥ
Der Herr offenbarte Seine vierarmige Gestalt, strahlend in Seinem eigenen Glanz; wie ein rauchloses Feuer zerstreute Seine Ausstrahlung die Finsternis nach allen Seiten. Auf Seiner Brust leuchtete das Zeichen Śrīvatsa; Seine Haut war wie eine dunkelblaue Wolke, Sein Schimmer wie geschmolzenes Gold; in ein Paar seidener Gewänder war Er glückverheißend gehüllt. Ein schönes Lächeln schmückte Sein lotosgleiches Antlitz; dunkelblaue Locken zierten Sein Haupt; Seine Augen, wie Lotosblüten, bezauberten; und Seine makara-förmigen Ohrringe funkelten. Gürtel, heilige Schnur, Helm, Armreifen und Oberarmspangen, das Kaustubha-Juwel, Halsketten, Fußringe und königliche Insignien ließen Ihn erstrahlen. Blumengirlanden und Seine persönlichen Waffen, gleichsam verkörpert, umgaben Seinen Leib; sitzend legte Er den linken Fuß mit lotosroter Sohle auf Seinen rechten Schenkel.