Adhyaya 10

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये रामायणे सुन्दरकाण्डवर्णनं नाम नवमो ऽध्यायः अथ दशमो ऽध्यायः श्रीरामावतारवर्णनं नाराद उवाच रामोक्तश्चाङ्गदो गत्वा रावणं प्राह जानकी दीयतां राघवायाशु अन्यथा त्वं मरिष्यसि

So endet im Agni-Purāṇa, im Abschnitt des Rāmāyaṇa, das neunte Kapitel mit dem Titel „Beschreibung des Sundara-kāṇḍa“. Nun beginnt das zehnte Kapitel: „Beschreibung der Inkarnation des Śrī Rāma“. Nārada sprach: Auf Rāmas Geheiß ging Aṅgada zu Rāvaṇa und verkündete: „Gib Jānakī unverzüglich an Rāghava zurück; andernfalls wirst du sterben.“

Verse 2

रावणो हन्तुमुद्युक्तः सङ्ग्रामोद्धतराक्षसः रामायाह दशग्रीवो युद्धमेकं तु मन्यते

Rāvaṇa, vom Kampf entflammt und auf Töten bedacht, jener durch den Krieg aufgewühlte Rākṣasa, sprach zu Rāma: „Daśagrīva, der Zehnhalsige, hält diese Begegnung für eine einzige entscheidende Schlacht.“

Verse 3

रामो युद्धाय तच् छ्रुत्वा लङ्कां सकपिराययौ वानरो हनूमान् मैन्दो द्विविदो जाम्बवान्नलः

Als Rāma dies hörte, rüstete er sich zum Kampf und zog mit den Heerscharen der Vānara nach Laṅkā—Hanūmān, Mainda, Dvivida, Jāmbavān und Nala.

Verse 4

नीलस्तारोङ्गदो धूम्रः सुषेणः केशरी गयः पनसो विनतो रम्भः शरभः क्रथनो बली

Nīla, Tāra, Aṅgada, Dhūmra, Suṣeṇa, Keśarī, Gaya, Panasa, Vinata, Rambha, Śarabha, Krathana und Balī—dies sind die (heiligen/schützenden) Namen.

Verse 5

गवाक्षो दधिवक्त्रश् च गवयो गन्धमादनः एते चान्ये च सुग्रीव एतैर् युक्तो ह्य् असङ्ख्यकैः

Gavākṣa, Dadhivaktra, Gavaya und Gandhamādana—diese und andere, o Sugrīva, sind wahrlich mit unzähligen Vānara-Kriegern vereint.

Verse 6

रक्षसां वानराणाञ्च युद्धं सङ्कुलमाबभौ राक्षसा वानरान् जघ्नुः शरशक्तिगदादिभिः

Der Kampf zwischen den Rākṣasa und den Vānara wurde dicht gedrängt, verworren und chaotisch. Die Rākṣasa erschlugen die Vānara mit Pfeilen, Speeren (śakti), Keulen und anderen Waffen.

Verse 7

वानरा राक्षसाञ् जघ्नुर् नखदन्तशिलादिभिः हस्त्यश्वरथपादातं राक्षसानां बलं हतं

Die Vānaras erschlugen die Rākṣasas mit Nägeln, Zähnen, Steinen und dergleichen; und das Heer der Rākṣasas—mitsamt Elefanten, Pferden, Streitwagen und Fußsoldaten—wurde vernichtet.

Verse 8

हनूमान् गिरिशृङ्गेण धूम्राक्षमबधीद्रिपुम् अकम्पनं प्रहस्तञ्च युध्यन्तं नील आबधीत्

Hanūmān erschlug den Feind Dhūmrākṣa mit einem Berggipfel; und Nīla streckte Akampana sowie auch Prahasta nieder, während sie kämpften.

Verse 9

इन्द्रजिच्च्छरबन्धाच्च विमुक्तौ रामलक्ष्मणौ तार्क्षसन्दर्शनाद्वाणैर् जघ्नतू राक्षसं बलम्

Von Indrajits Pfeilfessel befreit, erschlugen Rāma und Lakṣmaṇa mit Pfeilen, die durch die Schau-Manifestation des Tārkṣya (Garuḍa) ermächtigt waren, das Heer der Rākṣasas.

Verse 10

रामः शरैर् जर्जरितं रावणञ्चाकरोद्रणे रावनः कुम्भकर्णञ्च बोधयामास दुःखितः

Im Kampf zerschoss Rāma Rāvaṇa mit Pfeilen und zermürbte ihn; und Rāvaṇa, von Kummer bedrängt, weckte auch Kumbhakarṇa auf.

Verse 11

कुम्भकर्णः प्रबुद्धो ऽथ पीत्वा घटसहस्रकम् मद्यस्य महिषादीनां भक्षयित्वाह रावणम्

Daraufhin trank Kumbhakarṇa, erwacht, tausend Krüge berauschenden Tranks; und nachdem er Büffel und andere Tiere verschlungen hatte, wandte er sich an Rāvaṇa.

Verse 12

सीताया हरणं पापं कृतन्त्वं हि गुरुर्यतः अतो गच्छामि युद्धाय रामं हन्मि सवानरम्

The abduction of Sītā is a sin; for the Lord of Death (Kṛtānta) is indeed a stern teacher. Therefore I go to battle—I shall slay Rāma together with the monkeys.

Verse 13

इत्युक्त्वा वानरान् सर्वान् कुम्भकर्णो ममर्द ह गृहीतस्तेन सुग्रीवः कर्णनासं चकर्त सः

Having said this, Kumbhakarṇa then crushed all the monkeys. Seized by him, Sugrīva cut off his ears and nose.

Verse 14

कर्णनासाविहीनो ऽसौ भक्षयामास वानरान् रामो ऽथ कुम्भकर्णस्य बाहू चिच्छेद शायकैः

Deprived of his ears and nose, he (Kumbhakarṇa) began devouring the monkeys. Then Rāma severed Kumbhakarṇa’s arms with arrows.

Verse 15

ततः पादौ ततश्छित्वा शिरो भूमौ व्यपातयत् अथ कुम्भो निकुम्भश् च मकराक्षश् च राक्षसः

Then, after cutting off his feet, he caused his head to fall upon the ground. Thereupon (appeared/advanced) the rākṣasas Kumbha and Nikumbha, and also Makarākṣa.

Verse 16

महोदरो महापार्श्वो मत्त उन्मत्तराक्षसः प्रघसो भासकर्णश् च विरूपाक्षश् च संयुगे

In the battle were (the warriors) Mahodara, Mahāpārśva, Matta, Unmattarākṣasa, Praghasa, Bhāsakarṇa, and Virūpākṣa.

Verse 17

देवान्तको नरान्तश् च त्रिशिराश्चातिकायकः रामेण लक्ष्मणेनैते वानरैः सविभीषणैः

Devāntaka und Narāntaka, Triśiras und auch Atikāya—diese mächtigen Krieger wurden von Rāma und Lakṣmaṇa erschlagen, zusammen mit den Heerscharen der Vānara, begleitet von Vibhīṣaṇa.

Verse 18

युध्यमानास्तया ह्य् अन्ये राक्षसा भुवि पातिताः इन्द्रजिन्मायया युध्यन् रामादीन् सम्बबन्ध ह

Wahrlich, während sie mit ihr kämpften, wurden andere Rākṣasa zu Boden gestreckt; und Indrajit, der mit der Kraft der Māyā (Täuschung) focht, band Rāma und die Übrigen.

Verse 19

वरदत्तैर् नागबाणैः ओषध्या तौ विशल्यकौ विशल्ययाब्रणौ कृत्वा मारुत्यानीतपर्वते

Durch die Wirkung eines heilenden Krautes entfernte er die durch einen Segen verliehenen Schlangenpfeile (nāgabāṇa), machte die beiden Krieger frei von eingedrungenen Geschossen; und mit dem Kraut namens Viśalyā ließ er ihre Wunden heil werden, als wären sie ohne Verletzung—dies alles auf dem Berg, den Māruti (Hanumān) herbeigebracht hatte.

Verse 20

हनूमान् धारयामास तत्रागं यत्र संस्थितः निकुम्भिलायां होमादि कुर्वन्तं तं हि लक्ष्मणः

Dort hielt Hanumān ihn genau an dem Ort zurück, an dem er stand; wahrlich, Lakṣmaṇa hielt jenen auf, während er in Nikumbhilā das Homa (Feueropfer) und die damit verbundenen Riten vollzog.

Verse 21

शरैर् इन्द्रजितं वीरं युद्धे तं तु व्यशातयत् रावणः शोकसन्तप्तः सीतां हन्तुं समुद्यतः

Im Kampf streckte er den Helden Indrajit mit Pfeilen nieder. Rāvaṇa, von Kummer versengt, erhob sich daraufhin in der Absicht, Sītā zu töten.

Verse 22

अविन्ध्यवारितो राजा रथस्थः सबलो ययौ इन्द्रोक्तो मातली रामं रथस्थं प्रचकार तम्

Der König, ungehindert und ungebunden, rückte vor—auf dem Wagen stehend und von seinen Streitkräften begleitet. Da setzte Mātali, auf Indras Geheiß, Rāma auf den Wagen (und bestellte ihn zum Wagenkämpfer).

Verse 23

रामरावणयोर्युद्धं रामरावणयोरिव रावणो वानरान् हन्ति मारुत्याद्याश् च रावणम्

Der Kampf zwischen Rāma und Rāvaṇa war wie das berühmte Ringen Rāmas mit Rāvaṇa, von höchster Heftigkeit. Rāvaṇa erschlug die Vānara, und Maruti (Hanumān) und die anderen schlugen wiederum auf Rāvaṇa ein.

Verse 24

रामः शस्त्रैस्तमस्त्रैश् च ववर्ध जलदो यथा तस्य ध्वजं स चिच्छेद रथमश्वांश् च सारथिम्

Rāma stürmte mit Waffen und Astras hervor, wie eine anschwellende Regenwolke; und er hieb das Banner des Feindes nieder, ebenso den Wagen, die Pferde und den Wagenlenker.

Verse 25

धनुर्बाहूञ्छिरांस्येव उत्तिष्ठन्ति शिरांसि हि पैतामहेन हृदयं भित्वा रामेण रावणः

Wahrlich, die abgeschlagenen Häupter erhoben sich wieder, als wären sie Bogenarme; doch als Rāma mit der Waffe Paitāmaha sein Herz durchbohrte, fiel Rāvaṇa schließlich.

Verse 26

भूतले पातितः सर्वै राक्षसै रुरुदुः स्त्रियः आश्वास्य तञ्च संस्कृत्य रामाज्ञप्तो विभीषणः

Als er zu Boden gestürzt war, weinten die Frauen, umringt von allen Rākṣasa. Darauf tröstete Vibhīṣaṇa, auf Rāmas Geheiß, sie und vollzog für ihn die gebührenden Totenriten nach der Ordnung des Dharma.

Verse 27

हनूमतानयद्रामः सीतां शुद्धां गृहीतवान् रामो वह्नौ प्रविष्टान्तां शुद्धामिन्द्रादिभिः स्तुतः

Rama ließ Sītā durch Hanumān herbeibringen und nahm sie als gereinigt an. Rama—von Indra und den übrigen Göttern gepriesen—nahm Sītā an, die ins Feuer eingegangen und rein daraus hervorgegangen war.

Verse 28

ब्रह्मणा दशरथेन त्वं विष्णू राक्षसमर्दनः इन्द्रोर्चितो ऽमृतवृष्ट्या जीवयामास वानरान्

Du—Viṣṇu, der Zermalmer der Rākṣasas—wurdest von Brahmā und Daśaratha gepriesen; und Indra, der dich verehrte, belebte die Vānara durch einen Regen von Amṛta, dem Nektar, wieder.

Verse 29

नागपशैर् इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः सुहृन्निवारित इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः रामेण पूजिता जग्मुर् युद्धं दृष्ट्वा दिवञ्च ते रामो विभीषणायादाल् लङ्कामभ्यर्च्य वानरान्

Von Rama geehrt, zogen sie fort; nachdem sie die Schlacht gesehen hatten, gingen auch sie in den Himmel ein. Dann übergab Rama, nachdem er Laṅkā ordnungsgemäß geweiht hatte, die Vānara an Vibhīṣaṇa.

Verse 30

ससीतः पुष्पके स्थित्वा गतमार्गेण वै गतः दर्शयन् वनदुर्गाणि सीतायै हृष्टमानसः

Mit Sītā, im Puṣpaka, dem Luftwagen, sitzend, zog er wahrlich auf dem bereits zurückgelegten Weg dahin. Frohen Herzens zeigte er Sītā unterwegs die Waldfestungen.

Verse 31

भरद्वाजं नमस्कृत्य नन्दिग्रामं समागतः भरतेन नतश्चागाद् अयोध्यान्तत्र संस्थितः

Nachdem er Bharadvāja seine Ehrerbietung erwiesen hatte, gelangte er nach Nandigrāma. Und nachdem Bharata sich vor ihm verneigt hatte, zog er weiter nach Ayodhyā und nahm dort seinen Wohnsitz.

Verse 32

वसिष्ठादीन्नमस्कृत्य कौशल्याञ्चैव केकयीम् सुमित्रां प्राप्तराज्यो ऽथ द्विजादीन् सो ऽभ्यपूजयत्

Nachdem er Vasiṣṭha und die übrigen Ältesten verehrt und sich auch vor Kauśalyā, Kaikeyī und Sumitrā verneigt hatte, ehrte er sodann—nachdem er die Königsherrschaft erlangt hatte—die Brāhmaṇas und die übrigen gebührend.

Verse 33

वासुदेवं स्वमात्मानम् अश्वमेधैर् अथायजत् सर्वदानानि स ददौ पालयामास सः प्रजाः

Dann verehrte er Vāsudeva—sein eigenes Selbst—durch Aśvamedha-Opfer; er spendete alle Arten von Gaben und schützte seine Untertanen.

Verse 34

पुत्रवद्धर्मकामादीन् दुष्टनिग्रहणे रतः सर्वधर्मपरो लोकः सर्वशस्या च मेदिनी नाकालमरणञ्चासीद् रामे राज्यं प्रशासति

Als Rāma das Reich regierte, förderte er Dharma und Kāma (sowie die übrigen Lebensziele) wie einer einen Sohn behütet, und er war dem Zügeln und Bestrafen der Bösen zugetan. Das Volk war allen Pflichten ergeben, die Erde trug jede Art von Ernte, und es gab keinen vorzeitigen Tod.