लप्स्यंते प्राणिनः सर्वे यज्ञकोटिफलं तथा । एवमुक्त्वा तदा सूर्यः सस्मार तनयां निजाम् । तथा च धर्मेराजानं सर्वप्राणिनियामकम्
lapsyaṃte prāṇinaḥ sarve yajñakoṭiphalaṃ tathā | evamuktvā tadā sūryaḥ sasmāra tanayāṃ nijām | tathā ca dharmerājānaṃ sarvaprāṇiniyāmakam
আর সকল প্রাণী যজ্ঞের এক কোটি ফলও লাভ করবে। এ কথা বলে তখন সূর্য তাঁর নিজ কন্যাকে স্মরণ করলেন, এবং সকল প্রাণীর নিয়ন্তা ধর্মরাজাকেও।
Sūrya (Āditya)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra (Durvāsā-Āditya context)
Type: kshetra
Listener: Implicitly the same great sage interlocutor
Scene: Sūrya declares that all beings will gain the fruit of a crore of sacrifices; then, in a contemplative turn, he ‘remembers’ his daughter and Dharmarāja—suggesting a shift from sheer radiance to moral-cosmic administration.
A tīrtha’s grace can extend broadly—benefiting all beings—and sacred acts can equal vast sacrificial merit.
Prabhāsa-kṣetra through the Durvāsā-Āditya context, promising yajña-like merit to visitors.
No specific rite is mandated; the verse compares the kṣetra’s benefit to yajña-koṭi-phala and describes divine invocation.