ऋषय ऊचुः । कथाया लक्षणं ब्रूहि गुणदोषान्सविस्तरान् । आर्षेयपौरुषेयाणां काव्यचिह्नपरीक्षणम् । कथं ज्ञेयं महाबुद्धे श्रोतुमिच्छामहे वयम्
ṛṣaya ūcuḥ | kathāyā lakṣaṇaṃ brūhi guṇadoṣānsavistarān | ārṣeyapauruṣeyāṇāṃ kāvyacihnaparīkṣaṇam | kathaṃ jñeyaṃ mahābuddhe śrotumicchāmahe vayam
ঋষিগণ বলিলেন—কথার লক্ষণ বলুন, তাহার গুণ ও দোষ বিস্তারে বর্ণনা করুন; আর্ষেয় ও পৌরুষেয় রচনার কাব্য-চিহ্ন দ্বারা পরীক্ষার বিধিও বলুন। হে মহাবুদ্ধিমান, ইহা যথার্থভাবে কেমন করে জানা যায়? আমরা শুনিতে ইচ্ছুক।
Ṛṣayaḥ (the sages)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Sūta
Scene: A semicircle of sages respectfully interrogates Sūta, palms joined, requesting a systematic method to evaluate sacred narratives and distinguish seer-origin from human composition.
Seek discernment (viveka) in sacred listening—knowing the marks of authentic, dharma-aligned narration.
The immediate verse frames a teaching within the Prabhāsa-kṣetra Māhātmya setting, but does not yet praise a specific sub-tīrtha.
None; the verse requests doctrinal criteria for evaluating sacred narratives.