अथ चिंतापरो विप्रः प्रायश्चित्तभयाद्ध्रुवम् । वीक्षांचक्रे वने तस्मिन्समेषु विषमेषु च
atha ciṃtāparo vipraḥ prāyaścittabhayāddhruvam | vīkṣāṃcakre vane tasminsameṣu viṣameṣu ca
তখন সেই ব্রাহ্মণ চিন্তায় নিমগ্ন হলেন; নিশ্চয়ই প্রায়শ্চিত্তের ভয়ে তিনি সেই বনে সমতল ও দুর্গম—সব স্থানে খোঁজ করলেন।
Sūta (deduced)
Ritual life carries accountability; when duty is disrupted, the dhārmic person responds with urgency, humility, and corrective effort.
The Arbuda region’s forested sacred terrain forms the narrative backdrop, portraying the tīrtha-landscape as lived space for dharma.
Prāyaścitta (atonement) is referenced as a concern; no specific expiation rite is detailed in this verse.