अहो तीर्थमहो तीर्थं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । क्षेत्रं यच्च धरापृष्ठे सर्वाश्चर्यमयं शुभम्
aho tīrthamaho tīrthaṃ hāṭakeśvarasaṃjñitam | kṣetraṃ yacca dharāpṛṣṭhe sarvāścaryamayaṃ śubham
আহা! কী মহাতীর্থ, কী মহাতীর্থই বটে—‘হাটকেশ্বর’ নামে খ্যাত; পৃথিবীপৃষ্ঠে অবস্থিত সেই ক্ষেত্র সর্বাংশে আশ্চর্যময় ও শুভ।
Unspecified (context: dialogue narration within Tīrthamāhātmya; likely the inquirer addressing a sage)
Tirtha: Hāṭakeśvara-kṣetra / Śaṅkhatīrtha (linked)
Type: kshetra
Listener: Viśvāmitra
Scene: A lyrical exclamation praising the tīrtha and the Hāṭakeśvara-kṣetra: the narrator gestures toward a radiant sacred landscape—water, shrine, and pilgrims—suggesting marvels on earth’s surface.
Reverence for tīrthas: a holy place is celebrated as inherently auspicious and spiritually elevating.
The Hāṭakeśvara-kṣetra/tīrtha, praised as a wondrous and auspicious sacred region.
No explicit rite is stated here; it functions as a eulogy (stuti) of the tīrtha.