सूत उवाच । आसीत्पुरा महद्वैरं विश्वामित्रवसिष्ठयोः । ब्राह्मण्यस्य कृते विप्राः प्राणान्तकरणं महत् । स सर्वैर्ब्राह्मणैः प्रोक्तो विश्वामित्रो महामुनिः
sūta uvāca | āsītpurā mahadvairaṃ viśvāmitravasiṣṭhayoḥ | brāhmaṇyasya kṛte viprāḥ prāṇāntakaraṇaṃ mahat | sa sarvairbrāhmaṇaiḥ prokto viśvāmitro mahāmuniḥ
সূত বললেন—প্রাচীনকালে বিশ্বামিত্র ও বশিষ্ঠের মধ্যে মহাবৈর জন্মেছিল। ব্রাহ্মণ্য লাভের জন্য, হে বিপ্রগণ, তিনি প্রাণান্তকর কঠোর তপস্যা করলেন; এবং বিশ্বামিত্রকে সকল ব্রাহ্মণই মহামুনি বলে স্বীকার করলেন।
Sūta
Listener: Ṛṣis
Scene: Viśvāmitra in fierce austerity—emaciated yet radiant—while the shadow of conflict with Vasiṣṭha looms; surrounding brāhmaṇas acknowledge him as a mahāmuni.
Spiritual status is portrayed as achievable through intense discipline (tapas) and recognized by the community of the wise.
No single tīrtha is named in this verse; it supplies the backstory driving the Sarasvatī-tīrtha episode.
No specific rite; the verse highlights tapas and life-risking austerity undertaken for brāhmaṇya.