धर्मः संप्राप्यते सूक्ष्मः श्रद्धा धर्मोऽद्भुतं तपः । श्रद्धा स्वर्गश्च मोक्षश्च श्रद्धा सर्वमिदं जगत्
dharmaḥ saṃprāpyate sūkṣmaḥ śraddhā dharmo'dbhutaṃ tapaḥ | śraddhā svargaśca mokṣaśca śraddhā sarvamidaṃ jagat
শ্রদ্ধা দ্বারা ধর্মের সূক্ষ্ম তত্ত্ব লাভ হয়। শ্রদ্ধাই ধর্ম, শ্রদ্ধাই আশ্চর্য তপস্যা। শ্রদ্ধাই স্বর্গ ও মোক্ষ; এই সমগ্র জগতও শ্রদ্ধাই।
Brahmin teacher (unnamed)
Scene: A visionary tableau: the word ‘Śraddhā’ personified as a radiant goddess-like presence, holding a rosary and a water-pot, with svarga above and a luminous mokṣa-gate beyond; the world appears within her aura.
Śraddhā is the inner power that makes dharma real—leading from righteous action to svarga and ultimately mokṣa.
No tīrtha is specified; the verse offers a universal doctrinal glorification of śraddhā.
No specific rite is prescribed; it establishes faith as the essential principle behind tapas, dāna, and spiritual attainment.