जगद्दीपोऽथ भगवाञ्जग्राह विततं धनुः । शरौघो वै पांडुपुत्र क्षिप्रमासीद्विषद्युतिः
jagaddīpo'tha bhagavāñjagrāha vitataṃ dhanuḥ | śaraugho vai pāṃḍuputra kṣipramāsīdviṣadyutiḥ
তখন জগতের দীপক ভগবান সম্পূর্ণ টানা ধনুক ধারণ করলেন। হে পাণ্ডুপুত্র, বিষের মতো দীপ্তিমান তীরসমূহের এক বিরাট স্রোত দ্রুত প্রকাশ পেল।
Narrator (addressing a Pāṇḍava; likely Yudhiṣṭhira) (deduced)
Listener: Pāṇḍuputra
Scene: The Lord, radiant like a world-lamp, lifts a fully strung bow; a sudden storm of shining arrows materializes around him, suggesting inexhaustible divine arsenal.
The divine acts as the world’s guiding light, wielding power to protect cosmic order when adharma surges.
No holy site is named in this verse.
None; the focus is on divine martial intervention.