अर्जुन उवाच । यदि नारद देवर्षे प्रविष्टोऽसि हुताशनम् । जीवितस्तत्कथं भूय आश्चर्यमिति मे वद
arjuna uvāca | yadi nārada devarṣe praviṣṭo'si hutāśanam | jīvitastatkathaṃ bhūya āścaryamiti me vada
অর্জুন বললেন—হে নারদ দেবর্ষি! যদি তুমি হুতাশনে প্রবেশ করেছিলে, তবে কীভাবে জীবিত আছ? এই আশ্চর্য কথা আমাকে আবার বলো।
Arjuna
Listener: Nārada
Scene: Arjuna, alert and astonished, questions Nārada about entering a blazing fire and surviving; Nārada stands serene, veena in hand, with flames stylized behind or beside him.
True tapas and divine grace can transcend ordinary fear of elements; inquiry (praśna) is honored in dharma narratives.
No site is mentioned in this verse; it is an inquiry within a broader tīrtha-oriented discourse.
None; the verse is a question about the yogic/divine possibility of surviving fire.