पुरा कलिंगविषये द्विजो लवणविक्रयी । संध्यास्नानविहीनश्च वेदाक्षरविवर्जितः
purā kaliṃgaviṣaye dvijo lavaṇavikrayī | saṃdhyāsnānavihīnaśca vedākṣaravivarjitaḥ
পূর্বে কলিঙ্গ দেশে এক দ্বিজ বাস করত, যে লবণ বিক্রি করে জীবিকা নির্বাহ করত। সে সন্ধ্যা-উপাসনা ও স্নানকর্মহীন ছিল এবং বেদমন্ত্রের অক্ষরোচ্চারণও ত্যাগ করেছিল।
Maheśvara (Śiva) (continuing narration)
Listener: Viṣṇu
Scene: A poor dvija in Kaliṅga selling salt in a marketplace, outwardly marked by sacred thread yet inwardly neglecting sandhyā and Vedic recitation; a moral contrast between external sign and inner practice.
Birth-status without daily dharma (sandhyā, snāna, Vedic study) becomes spiritually hollow; conduct, not label, safeguards merit.
No single tīrtha is named in this verse; it functions as moral background within the Kāśī-khaṇḍa’s larger sacred-geography teaching.
Sandhyā observance and regular snāna (ritual bathing), along with Vedic recitation/study, are highlighted by contrast as neglected duties.