Ekādaśī Vrata-Vidhi and the Galava–Bhadrashīla Itihāsa
Dharmakīrti before Yama
ये वर्जिता हरिकथामृतसेवनैश्च नारायणस्मृतिपरायणमानसैश्च । विप्रेद्रपादजलसेचनतोऽप्रहृष्टांस्तान्पापिनो मम भटा गृहमानयध्वम् ॥ ७९ ॥
ye varjitā harikathāmṛtasevanaiśca nārāyaṇasmṛtiparāyaṇamānasaiśca | vipredrapādajalasecanato'prahṛṣṭāṃstānpāpino mama bhaṭā gṛhamānayadhvam || 79 ||
আমার ভৃত্যগণ, যারা হরিকথা-অমৃতের সেবন থেকে বঞ্চিত, যাদের মন নারায়ণ-স্মরণে পরায়ণ নয়, এবং শ্রেষ্ঠ ব্রাহ্মণদের পদপ্রক্ষালন-জল ছিটালেও আনন্দিত হয় না—সেই পাপীদের আমার গৃহে নিয়ে এসো।
Yama (addressing his attendants/messengers, the Yamadūtas)
Vrata: none
Primary Rasa: raudra
Secondary Rasa: bhayanaka
The verse contrasts the saving power of Hari-kathā (devotional hearing) and Nārāyaṇa-smṛti (constant remembrance) with the spiritual dullness that marks a person who rejects these; such negligence is portrayed as leading toward Yama’s domain (karmic consequence).
Bhakti is presented as active participation in Hari’s nectar-like narratives and a mind anchored in Nārāyaṇa’s remembrance; lack of taste for these, and lack of reverence for saintly association (symbolized by vipra-pāda-jala), indicates absence of devotion.
No specific Vedāṅga (Śikṣā, Vyākaraṇa, Jyotiṣa, etc.) is taught directly; the practical takeaway is ritual-ethical—honoring the sādhus/brāhmaṇas and cultivating daily disciplines of śravaṇa (hearing Hari-kathā) and smaraṇa (remembrance).