Virāṭa-sabhāyāṃ Saṃniveśaḥ — Assembly at Virāṭa’s Hall and Kṛṣṇa’s Diplomatic Counsel
तथोपविष्टेषु महारथेषु विराजमानाभरणाम्बरेषु । रराज सा राजवती समृद्धा ग्रहैरिव द्यौर्विमलैरुपेता
tathopaviṣṭeṣu mahārathēṣu virājamānābharaṇāmbareṣu | rarāja sā rājavatī samṛddhā grahair iva dyaur vimalair upetā ||
যখন সেই সকল মহারথী দীপ্ত অলংকার ও মনোরম বস্ত্রে বিভূষিত হয়ে আসন গ্রহণ করলেন, তখন রাজাদের ভিড়ে পরিপূর্ণ সেই সমৃদ্ধ সভা এমন জ্যোতিতে ঝলমল করে উঠল—যেন নির্মল আকাশ উজ্জ্বল গ্রহ-নক্ষত্রে অলংকৃত। বাহ্য জাঁকজমকের এই দীপ্তির আড়ালে আসন্ন সিদ্ধান্তগুলির নৈতিক ভারের ইঙ্গিতও যেন নিহিত ছিল।
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how worldly power and magnificence can appear dazzling, yet it implicitly prepares the reader for the ethical seriousness of statecraft: decisions made in such splendid courts carry heavy dharmic consequences, regardless of outward glamour.
The great warriors and kings have assembled and taken their seats in the royal hall. The narrator (Vaiśampāyana) describes the court’s brilliance through a simile: the assembly shines like a clear sky filled with bright celestial bodies.