रुद्र-स्तवराजः (Rudra-Stavarāja) — Exempla of Śiva’s Boons and the Hymn’s Phalaśruti
गुहः कान््तो निज: सर्ग: पवित्र सर्वपावन: । शृद्धी शृज्धप्रियो बभ्ू राजराजो निरामय:
guhaḥ kāntaḥ nijaḥ sargaḥ pavitraḥ sarvapāvanaḥ | śṛṅgī śṛṅgadhapriyo babhū rāja-rājo nirāmayaḥ ||
বায়ু বললেন—তিনি গুহ (স্কন্দ), কান্ত ও প্রিয়; তাঁর প্রকাশ সৃষ্টির সঙ্গেই অবিচ্ছিন্ন। তিনি পরম পবিত্র এবং সকলকে পবিত্রকারী। তিনি শৃঙ্গী (শিঙা) ধারণ করেন এবং পর্বতশিখর প্রিয় করেন; তিনি বিষ্ণুরূপেও প্রকাশিত হয়েছেন। তিনি রাজরাজ, সম্পূর্ণ নিরাময় ও নির্দোষ।
वायुदेव उवाच
The verse strings together epithets to emphasize the deity’s moral and spiritual supremacy: absolute purity, the power to purify others, sovereignty (‘king of kings’), and freedom from defect—qualities held up as ideals of divine authority and ethical perfection.
Vāyu is reciting a praise-list (nāma/guṇa-stuti style) describing the deity through multiple names and attributes—identifying him as Guha/Skanda, associating him with lofty mountain abodes, and also linking him with Viṣṇu-like supremacy.