Śiva-darśana through Tapas and Stuti (उपमन्यु–कृष्ण संवादः)
प्रीतिं चाग्रयां बान्धवानां सकाशाद् ददामि ते<हं वपुष: काम्यतां च | भोक्ष्यन्ते वै सप्ततिं वै शतानि गृहे तुभ्यमतिथीनां च नित्यम्
prītiṁ cāgryāṁ bāndhavānāṁ sakāśād dadāmi te'haṁ vapuṣaḥ kāmyatāṁ ca | bhokṣyante vai saptatiṁ vai śatāni gṛhe tubhyam atithīnāṁ ca nityam |
“আমি তোমাকে স্বজনদের পক্ষ থেকে সর্বোচ্চ প্রীতি দান করছি, আর তোমার দেহে চিরস্থায়ী সৌন্দর্য ও আকর্ষণও প্রদান করছি। তোমার গৃহে প্রতিদিন অসংখ্য অতিথি—শত শত—অন্নভোজন করবে।”
श्रीकृष्ण उवाच
The verse elevates dharmic prosperity: harmony and affection among relatives, personal well-being, and the continual duty of hospitality—feeding guests regularly—as a hallmark of a righteous household.
A boon is being conferred: the recipient is promised foremost familial affection, enduring bodily charm, and a household where guests are fed daily in very large numbers, highlighting abundance expressed through generosity.