
Śākadvīpa–Kuśadvīpa-varṇana
Ancient-Geography
ৱৰাহ–পৃথিৱী সংলাপত আগৰ বিশ্ব-ভূগোলৰ বৰ্ণনাৰ পৰা সৰি আহি দ্বীপ-মহাদেশসমূহৰ (দ্বীপ) শিক্ষামূলক বিৱৰণ দিয়া হৈছে। প্ৰথমে শাকদ্বীপ, তাৰ পিছত কুশদ্বীপ—অনুপাতগত দূৰত্ব আৰু পৰিসীমা অনুসাৰে শাকদ্বীপক জম্বুদ্বীপৰ সৈতে তুলনা কৰি, কুশদ্বীপক শাকদ্বীপৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কৰি বৰ্ণনা কৰা হয়। চাৰিওফালে ঘেৰি থকা সাগৰসমূহ—লৱণোদক, ক্ষীৰোদ আৰু পৰৱৰ্তীতে দধিমণ্ডোদ—ৰ উল্লেখ আছে। কুলপৰ্বতসমূহৰ যুগল (দ্বিনাম) নাম আৰু নদীসমূহৰো প্ৰায়ে দ্বৈত নামসহ তালিকাভুক্ত বিৱৰণ দিয়া হৈছে। লগতে কিছুমান অঞ্চলৰ প্ৰাকৃতিক-জনজীৱনৰ গুণ বৰ্ণিত—য’ত বাসিন্দাসকল দীঘলীয়া আয়ুসী আৰু দুৰ্ভিক্ষ, জৰা, ৰোগৰ পৰা মুক্ত। এই অধ্যায় মূলত দিৱ্য কসমোগ্ৰাফিক ভূগোলৰ এক ৰূপৰেখা-মানচিত্ৰ, কোনো আচার-পঞ্জিকা নহয়।
Verse 1
অধ্যায় ৮৬: এতিয়া পৰৱৰ্তীভাৱে শাকদ্বীপ বুজি লোৱা।
Verse 2
এতিয়া তৃতীয় কুশদ্বীপ শুনা।
Verse 3
জম্বুদ্বীপৰ বিস্তাৰৰ দ্বিগুণ পৰিধি-যুক্ত লৱণজল সাগৰে সমগ্ৰ জম্বুদ্বীপক দ্বিগুণকৈ আৱৰি আছে।
Verse 4
কুশদ্বীপেৰে পৰিবেষ্টিত ক্ষীৰোদ (দুধ-সাগৰ) আছে, যাৰ পৰিধি শাকদ্বীপৰ বিস্তাৰৰ দ্বিগুণ।
Verse 5
তাত পুণ্যময় জনপদ আছে; লোকসকল দীঘল সময় জীয়াই থাকে, আৰু এই দেশ দুৰ্ভিক্ষ, জৰা আৰু ব্যাধিৰ পৰা মুক্ত।
Verse 6
তাতো সাতটা কুল-পৰ্বত আছে।
Verse 7
সেই সাত কুল-পৰ্বত তাতেই স্থিৰ থাকে; আৰু তাৰ দুয়োফালে লৱণ-সাগৰ, ক্ষীৰ-সাগৰ আৰু দধি-সাগৰ সুসংস্থিত।
Verse 8
सर्वे च द्विनामानः
আৰু এই সকলোকে দ্বিনাম (দুটা নামযুক্ত) বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
Verse 9
तत्र च प्रागायतः शैलेन्द्र उदयो नाम पर्वतः
তাত পূব দিশলৈ বিস্তাৰিত ‘উদয়’ নামৰ শৈলেন্দ্ৰ পৰ্বত আছে।
Verse 10
तद् यथा — कुमुदविद्रुमेति च शोच्यते
অৰ্থাৎ, তাক ‘কুমুদ-বিদ্ৰুম’ বুলিও কোৱা হয়।
Verse 11
तस्यापरेण जलधारो नाम गिरिः
তাৰ অপৰ/পশ্চিম ফালে ‘জলধাৰ’ নামৰ গিৰি আছে।
Verse 12
उन्नतो हेमपर्वतः सैव
সেই পৰ্বত উন্নত; সেয়াই ‘হেমপৰ্বত’ও।
Verse 13
सैव चन्द्रेति कीर्तितः
সেয়াই ‘চন্দ্ৰ’ নামেৰেও কীৰ্তিত।
Verse 14
बलाहको द्युतिमान् सैव
সেই (পৰ্বত) দ্যুতিমান ‘বলাহক’ বুলিও প্ৰসিদ্ধ।
Verse 15
तस्य च जलमिन्द्रो गृहीत्वा वर्षति
তাৰ জল গ্ৰহণ কৰি ইন্দ্ৰে বৰষুণ বৰ্ষণ কৰায়।
Verse 16
तथा द्रोणः सैव पुष्पवान्
তদ্ৰূপ সেই (পৰ্বত) ‘দ্ৰোণ’; আৰু সেইয়ে ‘পুষ্পবান’ (পুষ্পসমৃদ্ধ) বুলিও কোৱা হয়।
Verse 17
तस्य पारे रैवतको नाम गिरिः
তাৰ পাৰত ‘ৰৈৱতক’ নামৰ এটা গিৰি আছে।
Verse 18
कङ्कश्च पर्वतः सैव कुशेशयः॥
তাত কঙ্ক নামে এক পৰ্বত আছে; সেই একে পৰ্বতকেই কুশেশয় বুলিও জনা যায়।
Verse 19
सैव नारदो वर्ण्यते तस्मिंश्च नारदपर्वतादुत्पन्नो तस्य चापरेण श्यामो नाम गिरिः॥
সেই একে পৰ্বতক নাৰদা বুলিও বৰ্ণনা কৰা হয়; আৰু তাত নাৰদপৰ্বতৰ পৰা উৎপন্ন হৈ, তাৰ ওপৰ-পাৰে শ্যাম নামে এক গিৰি আছে।
Verse 20
तथा षष्ठो महिषनामाः स एव हरिरित्युच्यते॥
তদ্ৰূপে ষষ্ঠটোৰ নাম মহিষ; সেই একেটাকেই হৰি বুলিও কোৱা হয়।
Verse 21
तस्मिंश्च प्रजाः श्यामत्वमापन्नाः सैव दुन्दुभिर्वर्ण्यते॥
আৰু তাত প্ৰজাসকলে শ্যাম বৰ্ণ গ্ৰহণ কৰিছে; সেই একে (স্থান/লক্ষণ)কেই দুন্দুভি বুলিও বৰ্ণনা কৰা হয়।
Verse 22
तत्राग्निर्वसति॥
তাত অগ্নিদেৱ বাস কৰে।
Verse 23
तस्मिन्सिद्धा इति कीर्तिताः प्रजानेकविधाः क्रीडन्तस्तस्यापरे रजतो नाम गिरिः सैव शाकोच्यते॥
তাত লোকসকল ‘সিদ্ধ’ বুলি খ্যাত; নানা প্ৰকাৰৰ হৈ ক্ৰীড়া কৰি থাকে। তাৰ ওপাৰে ‘ৰজত’ নামৰ পৰ্বত আছে, যাক ‘শাক’ বুলিও কোৱা হয়।
Verse 24
सप्तमस्तु ककुद्मान्नाम सैव मन्दरः कीर्त्यते॥
কিন্তু সপ্তমটো ‘ককুদ্মান’ নামে; সেই একেই ‘মন্দর’ বুলি খ্যাত।
Verse 25
तस्यापरेणाम्बिकेयः स च विभ्राजसो भण्यते॥
তাৰ ওপাৰে ‘অম্বিকেয়’ আছে; আৰু সেই একেই ‘বিভ্ৰাজস’ বুলিও কোৱা হয়।
Verse 26
इत्येते पर्वताः कुशद्वीपे व्यवस्थिताः एतेषां वर्षभेदो भवति द्विनामसंज्ञः॥
এইদৰে এই পৰ্বতসমূহ কুশদ্বীপত অৱস্থিত। ইয়াৰ মাজত বৰ্ষসমূহৰ বিভাজন আছে, যি দ্বিনাম-সঞ্জ্ঞাৰে চিহ্নিত।
Verse 27
स एव केसरित्युच्यते॥
সেই একেই ‘কেসৰী’ বুলি কোৱা হয়।
Verse 28
कुमुदस्य श्वेतमुद्भिदं तदेव कीर्त्यते
কুমুদৰ যি শ্বেত উদ্ভিদ্ (বগা অঙ্কুৰ/উপশাখা), তাকেই তেনেদৰে বিশেষকৈ উল্লেখ কৰা হৈছে।
Verse 29
ततश्च वायुः प्रवर्तते
তাৰ পাছত বায়ু প্ৰবাহিত হ’বলৈ আৰম্ভ কৰে।
Verse 30
उन्नतस्य लोहितं वेणुमण्डलं तदेव भवति
উন্নত লক্ষণৰ বাবে ৰক্তিম ‘ৱেণুমণ্ডল’ই ঠিক সেইবুলিয়েই নিৰ্ধাৰিত হয়।
Verse 31
गिरिणामान्येव वर्षाणि तद्यथा
এইবোৰেই সঁচাকৈ পৰ্বত-নামধাৰী বৰ্ষ (প্ৰদেশ); যথা—
Verse 32
बलाहकस्य जीमूतं तदेव रथाकार इति
বলাহকৰ জীমূত (মেঘসমূহ)কেই ‘ৰথাকার’ বুলি কোৱা হয়।
Verse 33
उदयसुकुमारो जलधारक्षेमकमहाद्रुमेति प्रधानानि द्वितीयपर्वतनामभिरपि वक्तव्यानि
‘উদয়সুকুমাৰ’, ‘জলধাৰ’, ‘ক্ষেমক’ আৰু ‘মহাদ্ৰুম’—এইবোৰেই প্ৰধান; দ্বিতীয় পৰ্বত-নামেও ক’ব লাগে।
Verse 34
द्रोणस्य हरितं तदेव बलाधनं भवति
দ্ৰোণৰ যি হৰিত (লক্ষণ), সেয়াই নিখুঁতভাৱে ‘বলাধন’ বুলি অভিহিত হয়।
Verse 35
तस्य च मध्ये शाकवृक्षस्तत्र च सप्तमहानद्यो द्विनाम्न्यः
আৰু তাৰ মাজভাগত এটা শাকবৃক্ষ আছে; তাতেই দুটা নামধাৰী সাতখন মহানদীও আছে।
Verse 36
कङ्कस्यापि ककुद्मान् नाम
আৰু কঙ্কৰ বাবেও ‘ককুদ্মান্’ নাম আছে।
Verse 37
तद्यथा सुकुमारी कुमारी नन्दा वेणिका धेनुः इक्षुमती गभस्ति इत्येता नद्यः
যথা—সুকুমাৰী, কুমাৰী, নন্দা, বেণিকা, ধেনু, ইক্ষুমতী, গভস্তি—এই নদীসমূহ।
Verse 38
वृत्तिमत्तदेव मानसं महिषस्य प्रभाकरम् ।
সেই অঞ্চলকেই ‘মানসম’ বুলি কোৱা হয়—মহিষৰ ‘প্ৰভাকৰ’ সদৃশ সূৰ্যসম দীপ্তিত উজ্জ্বল।
Verse 39
ककुद्मतः कपिलं तदेव सङ्ख्यातं नाम ।
ককুদ্মতৰ পৰা কপিল উৎপন্ন হয়; সেই দেশেই ‘সংখ্যাত’ নামৰে পৰিচিত।
Verse 40
इत्येतानि वर्षाणि ।
এইদৰে, এইবোৰেই বৰ্ষ (ভূ-ভাগ বিভাজন)।
Verse 41
तत्र द्विनाम्न्यो नद्यः ।
তাত নদীবোৰৰ দুটা দুটা নাম আছে।
Verse 42
प्रतपा प्रवेशा सैवोच्यते ।
‘প্ৰতপা’—যাক ‘প্ৰৱেশা’ বুলিও কোৱা হয়—এই একে নদী সেইদৰে নামকৰণ কৰা।
Verse 43
द्वितीया शिवा यशोदा सा च भवति ।
দ্বিতীয়খন শিৱা; সেয়া যশোদা বুলিও পৰিচিত।
Verse 44
तृतीया पित्रा नाम सैव कृष्णा भण्यते ।
তৃতীয়টোৰ নাম ‘পিত্ৰা’; সেই একে নদী ‘কৃষ্ণা’ বুলিও কোৱা হয়।
Verse 45
चतुर्थी ह्रादिनी नाम सैव चन्द्रा निगद्यते ।
চতুৰ্থটোৰ নাম ‘হ্ৰাদিনী’; সেই একে নদী ‘চন্দ্ৰা’ বুলি ঘোষণা কৰা হয়।
Verse 46
विद्युता च पञ्चमी शुक्ला सैव ।
পঞ্চমটোৰ নাম ‘বিদ্যুতা’; সেই একে নদী ‘শুক্লা’ বুলিও কোৱা হয়।
Verse 47
वर्णा षष्ठी सैव विभावरी ।
ষষ্ঠটোৰ নাম ‘বৰ্ণা’; সেই একে নদী ‘বিভাৱৰী’ বুলিও কোৱা হয়।
Verse 48
महती सप्तमी सा एव धृतिः ।
সপ্তমটোৰ নাম ‘মহতী’; সেই একে নদী নিশ্চিতভাৱে ‘ধৃতি’ বুলিও কোৱা হয়।
Verse 49
एताः प्रधानाः शेषाः क्षुद्रनद्यः ।
এইবোৰেই প্ৰধান নদী; বাকীবোৰ সৰু সৰু সোঁতধাৰা।
Verse 50
इत्येष कुशद्वीपस्य संनिवेशः ।
এইদৰে কুশদ্বীপৰ সংনিবেশ (বিন্যাস) কোৱা হ’ল।
Verse 51
शाकद्वीपो द्विगुणः संनिविष्टश्च कथितः ।
শাকদ্বীপ দ্বিগুণ বিস্তাৰে সংনিবিষ্ট বুলি কোৱা হয়।
Verse 52
तस्य च मध्ये महाकुशस्तम्भः ।
আৰু তাৰ মাজত মহাকুশস্তম্ভ অৱস্থিত।
Verse 53
एष च कुशद्वीपो दधिमण्डोदेनावृतः क्षीरोदद्विगुणेन ।
আৰু এই কুশদ্বীপ দধিমণ্ডোদ (দধিৰ মাঁঠা) সাগৰে আৱৃত, যি ক্ষীৰসাগৰৰ পৰিমাণৰ দ্বিগুণ।
The chapter primarily instructs through cosmographic ordering: it presents a model of terrestrial stability in which oceans, mountains, rivers, and central trees form a regulated system. The idealized description of regions free from famine (durbhikṣa), aging (jarā), and disease (vyādhi) implies that well-ordered environments correspond to well-being, offering an indirect ecological-ethical frame rather than explicit moral rules.
No explicit chronological markers (tithi, māsa, ṛtu, or lunar/seasonal timings) are stated in the supplied passage. The content is descriptive geography (dvīpa–saṁniveśa) rather than a ritual or calendrical prescription.
Environmental balance is conveyed via spatial proportionality (dviguṇa relations between dvīpas), bounded hydroscapes (salt, milk, and curd-like oceans), and systematic hydrography (named rivers) anchored by mountain ranges and central arboreal features (Śākavṛkṣa; Mahākuśastamba). The text’s emphasis on regions without scarcity or disease frames a stable terrestrial design as conducive to sustainable life.
The passage does not cite human dynasties or royal genealogies. It references cosmographic and eponymic names (e.g., Nārada as a mountain-name association; Indra in relation to rainfall), functioning as mythic-cultural identifiers within the geographic schema rather than as historical lineages.
Read Varaha Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.