विधिवदिह हि धीमान्स्नानदानानि तीर्थे नरवर इह शक्त्या यः करोत्यादरेण । स इह विपुलभोगान्निर्मलात्मा च भक्त्या भजति भुजगशायिश्रीपतेरात्मनैक्यम्
vidhivadiha hi dhīmānsnānadānāni tīrthe naravara iha śaktyā yaḥ karotyādareṇa | sa iha vipulabhogānnirmalātmā ca bhaktyā bhajati bhujagaśāyiśrīpaterātmanaikyam
নিশ্চয়, যি ধীমান আৰু শ্ৰেষ্ঠ ব্যক্তি ইয়াত তীৰ্থত বিধিমতে স্নান-দান নিজ শক্তি অনুসাৰে আদৰে কৰে, সি এই জীৱনত বিপুল ভোগ-সমৃদ্ধি লাভ কৰে; আৰু আত্মা নিৰ্মল কৰি ভক্তিৰে ভুজগশায়ী শ্ৰীপতিৰ সৈতে একাত্মতা পায়।
Agastya (continuing narration)
Type: kshetra
Listener: (contextual) interlocutor in the section
Scene: A wise pilgrim performs prescribed bathing and charity at the Ayodhyā tīrtha; above, Śrīpati (Viṣṇu) reclines on Śeṣa, radiating serenity, symbolizing the devotee’s inner union.
Rightly performed pilgrimage-practice (snāna and dāna) yields both worldly well-being and the highest devotional goal—union with Viṣṇu.
The Ayodhyā-region tīrtha being discussed throughout this chapter, presented as a locus for both prosperity and spiritual realization.
Perform snāna and dāna at the tīrtha vidhivat (according to injunction), with reverence and within one’s means, grounded in bhakti.