Adhyaya 95
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰে প্ৰভাস-ক্ষেত্ৰত অৱস্থিত বিশেষ লিঙ্গ ‘মৃত্যুঞ্জয়েশ্বৰ’ৰ মাহাত্ম্য উপদেশৰূপে বৰ্ণনা কৰিছে। দিশা-চিহ্ন আৰু ধনু-পরিমাপৰ সহায়ত মন্দিৰৰ স্থান নিৰ্দেশ কৰি কোৱা হৈছে যে কেৱল দর্শন আৰু স্পৰ্শমাত্ৰেই ই পাপঘ্ন। পূৰ্বযুগত এই স্থান ‘নন্দীশ্বৰ’ নামে প্ৰসিদ্ধ আছিল; তাত নন্দিন নামৰ এক গণে ঘোৰ তপস্যা কৰি মহালিঙ্গ প্ৰতিষ্ঠা কৰি নিত্য পূজা কৰিছিল। মহামৃত্যুঞ্জয় মন্ত্রজপে দেৱতা প্ৰসন্ন হৈ তাক গণেশত্ব, সামীপ্য আৰু মুক্তিসদৃশ ফল দান কৰে। তাৰ পিছত লিঙ্গপূজাৰ বিধি ক্ৰমে কোৱা হৈছে—দুধ, দই, ঘী, মধু আৰু আখৰ ৰসেৰে অভিষেক; কুঙ্কুমলেপন; কৰ্পূৰ, উশীৰ, কস্তূৰীসাৰ, চন্দন আৰু পুষ্পাৰ্পণ; ধূপ আৰু অগৰু; সামৰ্থ্য অনুসাৰে বস্ত্ৰ; দীপসহ নৈবেদ্য আৰু শেষত নমস্কাৰ। অন্তত বেদজ্ঞ ব্ৰাহ্মণক স্বৰ্ণদানৰ বিধান আছে; ফলশ্ৰুতিত জন্মফল, সৰ্বপাপক্ষয় আৰু ইষ্টসিদ্ধিৰ কথা ঘোষণা কৰা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेद्वरारोहे लिंगं मृत्युञ्जयेश्वरम् । तस्यैव वह्नि कोणस्थं धनुषां दशके स्थितम्
ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত, হে সুশ্ৰী নিতম্বধাৰিণী, মৃত্যুঞ্জয়েশ্বৰ নামৰ লিঙ্গলৈ যোৱা উচিত। সেয়া সেই স্থানৰ অগ্নিকোণত (দক্ষিণ-পূৰ্ব) দহ ধনু দূৰত অৱস্থিত।
Verse 2
पश्चिमे सागरादित्यात्स्थितं धनुश्चतुष्टये । पापघ्नं सर्वजन्तूनां दर्शनात्स्पर्शनादपि
সাগৰাদিত্যৰ পশ্চিমে সেয়া চাৰি ধনু দূৰত অৱস্থিত। ই সকলো জীৱৰ পাপ নাশ কৰে—দৰ্শনে, আৰু স্পৰ্শ কৰিলেও।
Verse 3
पूर्वे युगे समाख्यातं नाम नन्दीश्वरेति च । यत्र तप्तं तपो घोरं नन्दिनाम्ना गणेन मे
পূৰ্ব যুগত ই ‘নন্দীশ্বৰ’ নামে প্ৰখ্যাত আছিল। তাত মোৰ গণ নন্দিনে ঘোৰ তপস্যা কৰিছিল।
Verse 4
प्रतिष्ठाप्य महालिंगं नित्यं पूजापरेण च । तत्र जप्तो महामन्त्रो मृत्युञ्जय इति श्रुतः
মহালিঙ্গ প্ৰতিষ্ঠা কৰি আৰু নিত্য ভক্তিভাৱে পূজা কৰি, তাত জপ কৰা মহামন্ত্ৰ ‘মৃত্যুঞ্জয়’ বুলি শ্ৰুত-প্ৰখ্যাত।
Verse 5
कोटीनां नियुतं देवि ततस्तुष्टो महेश्वरः । ददौ गणेशतां तस्य मुक्तिं सामीप्यगां तथा
হে দেবি, কোটিৰ নিয়ুত (দশ মিলিয়ন) পৰ্যন্ত হোৱাৰ পাছত মহেশ্বৰ সন্তুষ্ট হ’ল; তেওঁক শিৱ-গণত্ব আৰু প্ৰভুৰ সান্নিধ্যদায়িনী সামীপ্য-মুক্তিও দান কৰিলে।
Verse 6
मृत्युञ्जयेन मन्त्रेण तस्य तुष्टो यतो हरः । तेन मृत्युञ्जयेशेति ख्यातं लिंगं धरातले
মৃত্যুঞ্জয় মন্ত্ৰৰ দ্বাৰা যেতিয়া হৰ (শিৱ) তাত সন্তুষ্ট হ’ল, তেতিয়া সেই লিঙ্গ ধৰণীত ‘মৃত্যুঞ্জয়েশ’ নামে খ্যাত হ’ল।
Verse 7
यस्तं पूजयते भक्त्या पश्येद्वा भावितात्मवान् । नाशयेत्तस्य पापानि सप्तजन्मार्जितान्यपि
যিয়ে ভক্তিভাৱে তাক পূজা কৰে, বা ভাবিত-আত্মা হৈ দৰ্শন কৰে—তেওঁৰ সাত জন্মত সঞ্চিত পাপো নাশ হয়।
Verse 8
स्नापयेत्पयसा लिंगं दध्ना घृतयुतेन च । मधुनेक्षुरसेनैव कुंकुमेन विलेपयेत्
দুগ্ধেৰে লিঙ্গক স্নান কৰাব; দধি ঘৃত-মিশ্ৰিত কৰি অভিষেক কৰিব। মধু আৰু ইক্ষুৰসেৰেো অভিষেক কৰি, শেষত কুঙ্কুমেৰে লেপন কৰিব।
Verse 9
कर्पूरोशीर मिश्रेण मृगनाभिरसेन च । चन्दनेन सुगन्धेन पुष्पैः संपूजयेत्ततः
তাৰ পাছত সুগন্ধি চন্দনেৰে, কৰ্পূৰ আৰু উশীৰৰ মিশ্ৰণেৰে, মৃগনাভি (কস্তূৰী) ৰসেৰে, আৰু পুষ্পেৰে লিঙ্গক পূজা কৰিব।
Verse 10
दद्याद्धूपं पुरो देवि ततो देवस्य चागुरुम् । वस्त्रैः संपूज्य विविधैरात्मवित्तानुसारतः
হে দেবী, প্ৰথমে ধূপ অৰ্পণ কৰিব; তাৰ পাছত দেৱতালৈ সুগন্ধি অগৰু নিবেদন কৰিব। নিজৰ সামৰ্থ্য অনুসাৰে নানা বস্ত্ৰেৰে পূজা কৰিব।
Verse 11
नैवेद्यं परमान्नं च दत्त्वा दीपसमन्वितम् । अष्टांगं प्रणिपातं च ततः कार्यं च भक्तितः
দীপসহ নৈবেদ্য—বিশেষকৈ উত্তম অন্ন—অৰ্পণ কৰি, তাৰ পাছত অষ্টাঙ্গ প্ৰণিপাত কৰিব; আৰু তাৰপিছৰ সকলো আচাৰ-কৰ্ম ভক্তিৰে পালন কৰিব।
Verse 12
हेमदानं प्रदातव्यं ब्राह्मणे वेदपारगे
বেদত পাৰদৰ্শী ব্ৰাহ্মণক স্বৰ্ণদান দিয়া উচিত।
Verse 13
एवं यात्रा भवेत्तस्य शास्त्रोक्ता नात्र संशयः । एवं कृत्वा नरो देवि लभते जन्मनः फलम्
এইদৰে তেওঁৰ তীৰ্থযাত্ৰা শাস্ত্ৰবিধি অনুসাৰে সম্পন্ন হয়—ইয়াত একো সন্দেহ নাই। এইদৰে কৰি, হে দেবী, মানুহে মানৱ-জন্মৰ সত্য ফল লাভ কৰে।
Verse 14
इति संक्षेपतः प्रोक्तं मृत्युञ्जयमहोदयम् । पापघ्नं सर्वजंतूनां सर्वकामफलप्रदम्
এইদৰে সংক্ষেপে মৃত্যুঞ্জয়ৰ মহামহিমা কোৱা হ’ল। ই সকলো জীৱৰ পাপ নাশ কৰে আৰু সকলো ধৰ্মসঙ্গত কামনাৰ ফল প্ৰদান কৰে।
Verse 95
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य एकादशरुद्रमाहात्म्ये मृत्युञ्जयमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चनवतितमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশী-সহস্ৰ শ্লোকযুক্ত সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাস খণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যত, একাদশ ৰুদ্র-মাহাত্ম্যৰ অন্তৰ্গত “মৃত্যুঞ্জয়-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা” নাম পঁচানব্বইতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।