Adhyaya 58

Verse 1

ईश्वर उवाच । अथ द्वितीयां ते वच्मि शक्तिं देवि क्रियात्मिकाम् । प्रभासस्थां महादेवीं देवानां प्रीतिदायिनीम्

ঈশ্বৰ ক’লে: “হে দেবি, এতিয়া মই তোমাক দ্বিতীয় শক্তিৰ কথা ক’ম—ক্ৰিয়াত্মিকা, অৰ্থাৎ পবিত্ৰ কৰ্মৰূপ শক্তি। সেয়া প্ৰভাসত অৱস্থিত মহাদেৱী, যি দেবতাসকলক প্ৰীতি দান কৰে।”

Verse 2

सोमेशाद्वायवे भागे षष्टिधन्वतरे स्थिता । तत्र पीठं महादेवि योगिनीगणवन्दितम्

সোমেশ্বৰাৰ পৰা বায়ব্য দিশত ষাঠি ধনুৰ দূৰত্বত সেয়া অৱস্থিত। তাত, হে মহাদেৱি, তেঁওৰ পীঠ আছে, যাক যোগিনী-গণসমূহে বন্দনা কৰে।

Verse 3

तस्मिन्स्थाने स्थितं देवि पातालविवरं महत् । तस्मिन्महाप्रभे स्थाने रक्षारूपेण संस्थिताम्

সেই স্থানত, হে দেবি, পাতাললৈ যোৱা এক মহান বিবৰ আছে। সেই অতি প্ৰভাময় স্থানত সেয়া ৰক্ষাৰূপে অৱস্থিত।

Verse 4

पातालनिधि निक्षेपदिव्यौषधिरसायनम् । क्षेत्रमध्ये स्थितं सर्वं तदर्चनरतो लभेत्

পাতালৰ ধন-নিধিৰ নিক্ষেপ, দিৱ্য ঔষধি আৰু ৰসায়ন—এই সকলো ক্ষেত্ৰৰ মাজত অৱস্থিত। যি তাত অৰ্চনাত ৰত থাকে, সি তাৰ ফল লাভ কৰে।

Verse 5

भैरवीति च तद्देव्याः पूर्वं नाम प्रकीर्त्तितम् । अस्मिन्पुनश्चांतरे तु अष्टाविंशे चतुर्युगे । त्रेतायुगमुखे राजा अजापालो बभूव ह

পূৰ্বতে সেই দেৱীৰ নাম ‘ভৈৰৱী’ বুলি খ্যাত আছিল। এতিয়া এই মন্বন্তৰত—অষ্টাবিংশ চতুৰ্যুগৰ অন্তৰত—ত্ৰেতাযুগৰ আৰম্ভণিতে অজাপাল নামৰ এজন ৰজা উদ্ভৱ হ’ল।

Verse 6

तेन चागत्य क्षेत्रेस्मिन्पंचवर्षशतानि च । भैरवी पूजिता देवी व्याधिग्रस्तेन भामिनि

ৰোগে পীড়িত সেইজন এই পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰ প্ৰভাসলৈ আহি, হে সুন্দৰী, পাঁচশ বছৰ ধৰি ইয়াত ভৈৰৱী দেৱীক পূজা কৰিছিল, ব্যাধিৰ যাতনাত কাতৰ হৈ।

Verse 7

ततः प्रोवाच तं देवी संतुष्टा राजसत्तमम् । अलं क्लेशेन राजर्षे तुष्टाहं तव भक्तितः

তেতিয়া সন্তুষ্ট হৈ দেৱীয়ে সেই শ্ৰেষ্ঠ ৰজাক ক’লে— “হে ৰাজর্ষি, এতিয়া ক্লেশ যথেষ্ট; তোমাৰ ভক্তিত মই সন্তুষ্ট।”

Verse 8

इत्युक्तः स तदा राजा कृताञ्जलिपुटः सुधीः । प्रणम्योवाच तां देवीमानंदास्राविलेक्षणः

এই কথা শুনি বুদ্ধিমান ৰজাই হাত জোৰ কৰি, প্ৰণাম কৰি, আনন্দাশ্ৰুতে ভিজা চকুৰে দেৱীক ক’লে।

Verse 9

यदि तुष्टासि मे देवि वरार्हो यदि वाप्यहम् । सर्वे रोगाः शरीरान्मे नाशं यांतु बहिः कृताः

“হে দেৱী, যদি তুমি মোৰ ওপৰত সন্তুষ্ট হোৱা আৰু যদি মই বৰ লাভৰ যোগ্য হওঁ, তেন্তে মোৰ দেহৰ সকলো ৰোগ বাহিৰলৈ উলিয়াই দিয়া হওক আৰু নাশলৈ গমন কৰক।”

Verse 10

एवमुक्ता तु सा देवी पुनः प्रोवाच तं नृपम् । सर्वमेव महाराज यथोक्तं ते भविष्यति

এইদৰে কোৱা শুনি সেই দেৱীয়ে পুনৰ নৃপক ক’লে— “হে মহাৰাজ, তুমি যিদৰে কৈছা, তেনেদৰেই সকলো তোমাৰ বাবে ঘটিব।”

Verse 11

इत्युक्ते तु तदा देव्या तस्य राज्ञः कलेवरात् । निर्गता व्याधयस्तत्र अजारूपेण वै पृथक्

দেৱীয়ে এইদৰে কোৱাৰ পাছত, তেতিয়া ৰজাৰ দেহৰ পৰা ব্যাধিসকল ওলাই আহিল; তাত প্ৰত্যেকেই পৃথক পৃথকভাৱে ছাগলীৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিলে।

Verse 12

सहस्राणां तु पञ्चैव नियतं सार्द्धमेव च । इति वृत्ते महादेव्या पुनः प्रोक्तो नराधिपः

তেওঁলোকৰ সংখ্যা নিৰ্দিষ্ট আছিল পাঁচ হাজাৰ আৰু আধা হাজাৰ, অৰ্থাৎ পাঁচ সহস্ৰ পাঁচ শত। এই ঘটনা ঘটাৰ পাছত মহাদেৱীয়ে পুনৰ নৰাধিপ ৰজাক সম্বোধন কৰিলে।

Verse 13

राजन्नेतानजारूपान्व्याधीन्पालय कृत्स्नशः । किंकुर्वाणा भविष्यंति तवैवादेशकारिणः

“হে ৰাজন, ছাগলীৰ ৰূপ ধৰা এই ব্যাধিসকলক সম্পূৰ্ণৰূপে ৰক্ষা-পালন কৰা। তেওঁলোক তোমাৰেই আদেশ মানি তোমাৰ দাস হ’ব।”

Verse 14

अजापालेति ते नाम ख्यातं लोके भविष्यति । तव नाम्ना मम नाम अजापालेश्वरीति च । भविष्यति धरापृष्ठे तच्च यावच्चतुर्युगम्

“তোমাৰ নাম লোকত অজাপাল (ছাগলীৰ পালনকৰ্তা) বুলি খ্যাত হ’ব। আৰু তোমাৰ নামৰ দ্বাৰাই মোৰ নামো অজাপালেশ্বৰী হ’ব। পৃথিৱীৰ ওপৰত এই কীৰ্তি চাৰিযুগ যিমান দিন থাকে সিমান দিন স্থায়ী হ’ব।”

Verse 15

अष्टम्यां च चतुर्द्दश्यां योऽत्र मां पूजयिष्यति । तस्याष्टगुणमैश्वर्यं दास्ये तुष्टा न संशयः

অষ্টমী আৰু চতুৰ্দশীত যি ইয়াত মোৰ পূজা কৰিব, মই সন্তুষ্ট হৈ তাক অষ্টগুণ ঐশ্বৰ্য আৰু প্ৰভুত্ব দিম; ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।

Verse 16

अश्वयुक्छुक्लाष्टम्यां च त्रिः कृत्वा तु प्रदक्षिणाम् । सोमेशं मध्यतः कृत्वा संस्नाप्याभ्यर्च्य मां पृथक् । तस्य वर्षत्रयं राजन्न भीः शोको भविष्यति

আশ্বযুজ শুক্ল অষ্টমীত ত্ৰিবাৰ প্ৰদক্ষিণা কৰি, সোমেশ্বৰক মধ্যত স্থাপন কৰি, দেৱতাক স্নান কৰাই পূজা কৰি আৰু মোকো পৃথকভাৱে অৰ্চনা কৰিলে—হে ৰাজন! তাৰ পিছত তিনিবছৰলৈ তাৰ ভয়-শোক নাথাকিব।

Verse 17

या तु वंध्या भवेन्नारी रोगिणी दुर्भगा तथा । तयोक्ता नवमी कार्या ममाग्रे तुष्टिवर्द्धिनी

যদি কোনো নাৰী বন্ধ্যা হয়, বা ৰোগাক্ৰান্ত হয়, বা দুর্ভাগিনী হয়, তেন্তে তাই মোৰ সন্মুখত বিধিমতে নবমী-ব্ৰত পালন কৰিব; ই দেৱী-কৃপা আৰু সন্তুষ্টি বৃদ্ধি কৰে।

Verse 18

ईश्वर उवाच । इत्युक्त्वा तु तदा देवी तत्रैवांतर्हिताऽभवत् । प्रभासक्षेत्रमध्यस्थः स राजातुलविक्रमः

ঈশ্বৰে ক’লে: এইদৰে কৈ তেতিয়া দেৱী তাতেই অন্তৰ্হিত হ’ল। আৰু অতুল বিক্ৰমশালী সেই ৰজা প্ৰভাসক্ষেত্ৰৰ মধ্যতেই অৱস্থিত ৰ’ল।

Verse 19

पालयामास धर्मात्मा तानजान्व्याधिरूपिणः । औषधीर्विविधाकारास्तेषां याः पुष्टिहेतवः

সেই ধৰ্মাত্মা ৰজাই ৰোগৰূপ ধাৰণ কৰা সেই ছাগলীবোৰক পালন-পোষণ কৰিছিল; নানাৰূপী ঔষধি-গছ-গছনিৰে সিহঁতক পুষ্টি দিছিল, যিবোৰ সিহঁতৰ বৃদ্ধি আৰু বলৰ কাৰণ আছিল।

Verse 20

तत्र वर्षशतं साग्रं पुष्टिं नीता अजाः पृथक् । महानिधानसंस्थानमजापालेन निर्मिंतम्

তাত শতবৎসৰ সাগ্ৰভাৱে পৃথক পৃথককৈ অজাবোৰক পোষণ কৰি সমৃদ্ধিলৈ নিয়া হ’ল। আৰু অজাপালকে এক মহা নিধান-সদৃশ ভাণ্ডাৰ-সংস্থান নিৰ্মাণ কৰিলে।

Verse 21

अथ तस्याः प्रसादेन स राजा पृथुविक्रमः । सप्तद्वीपाधिपो जातः सूर्यवंशविभूषणः

তাৰ অনুগ্রহে সেই ৰজা—বিস্তৃত পৰাক্ৰমে দীপ্ত—সপ্তদ্বীপৰ অধিপতি হ’ল, সূৰ্যবংশৰ অলংকাৰ স্বৰূপে প্ৰখ্যাত হ’ল।

Verse 22

देव्युवाच । अत्याश्चर्यमिदं देव अजा देव्याः समुद्भवम् । पुनश्च श्रोतुमिच्छामि तस्य राज्ञोद्भुतं महत्

দেৱীয়ে ক’লে: হে দেৱ, ই অতি আশ্চৰ্য—দেৱীৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা এই অজাবোৰ! আৰু পুনৰো মই সেই ৰজাৰ বিষয়ে মহা অদ্ভুত বৃত্তান্ত শুনিবলৈ ইচ্ছা কৰোঁ।

Verse 23

कथं राजा स देवेश सप्तद्वीपां वसुन्धराम् । शशास एक एवासौ कथं ते व्याधयः कृताः

হে দেৱেশ, সেই ৰজাই একাই কেনেকৈ সপ্তদ্বীপসমেত এই বসুধাৰ শাসন কৰিছিল? আৰু সেই ব্যাধিসমূহ কেনেকৈ সৃষ্টি কৰা হৈছিল?

Verse 24

ईश्वर उवाच । पुरा बभूव राजर्षिर्दिलीप इति विश्रुतः । दीर्घो नाम सुतस्तस्य रघुस्तस्मादजायत

ঈশ্বৰে ক’লে: পূৰ্বে দিলীপ নামে এক ৰাজর্ষি প্ৰসিদ্ধ আছিল। তেওঁৰ পুত্ৰৰ নাম দীৰ্ঘ, আৰু তেওঁৰ পৰা ৰঘুৰ জন্ম হ’ল।

Verse 25

अजःपुत्रो रघोश्चापि तस्माद्यश्चातिवीर्यवान् । स भैरवीं समाराध्य कृत्वा व्याधीनजागणान्

অজো ৰঘুৰ পুত্ৰ আছিল; তেওঁৰ পৰা অতিবীৰ্যৱান এক মহাবলী উদ্ভৱ হ’ল। তেওঁ ভৈৰৱী দেৱীৰ আৰাধনা কৰি ব্যাধিসকলক ছাগলীৰ জাকৰ দৰে বহুত কৰিলে।

Verse 26

पालयामास संहृष्टो ह्यजापालस्ततोऽभवत् । तस्मिन्काले बभूवाथ रावणो राक्षसेश्वरः

আনন্দিত হৈ অজাপাল ৰাজ্য শাসন কৰিলে আৰু তেনেদৰে ৰক্ষকৰূপে প্ৰতিষ্ঠিত হ’ল। সেই সময়তেই ৰাৱণো ৰাক্ষসেশ্বৰ ৰূপে উত্থান ঘটিল।

Verse 27

लंकास्थितः सुरगणान्नियुयोज स्वकर्मसु । अखंडमंडलं चन्द्रमातपत्रं चकार ह

লংকাত অৱস্থিত হৈ তেওঁ দেৱগণক নিজ নিজ কৰ্মত নিয়োজিত কৰিলে। আৰু চন্দ্ৰকো অখণ্ড বৃত্তাকাৰ ৰাজছত্ৰ ৰূপে গঢ়াই ল’লে।

Verse 28

इन्द्रं सेनापतिं चक्रे वायुं पांसुप्रमार्जकम् । वरुणं दूतकर्मस्थं धनदं धनरक्षकम्

তেওঁ ইন্দ্ৰক সেনাপতি কৰিলে, বায়ুক ধূলি ঝাৰু দিয়া কৰ্মত নিযুক্ত কৰিলে, বৰুণক দূতকৰ্মত স্থাপন কৰিলে, আৰু ধনদ (কুবেৰ)ক ধনৰ ৰক্ষক কৰিলে।

Verse 29

यमं संयमनेऽरीणां युयुजे मन्त्रणे मनुम् । मेघाश्छर्दंति लिंपंति द्रुमाः पुष्पाणि चिक्षिपुः

তেওঁ যমক শত্রুসকলক সংযমত ৰাখিবলৈ নিয়োগ কৰিলে আৰু মনুক পৰামৰ্শ-মন্ত্ৰণাৰ বাবে স্থাপন কৰিলে। মেঘে প্ৰচুৰ ধাৰাৰে বৰষুণ ঢালিলে, আৰু গছবোৰে ফুল ছটিয়াই দিলে।

Verse 31

प्रेक्षणीयेऽप्सरोवृंदं वाद्ये विद्याधरा वृताः । गंगाद्याः सरितः पाने गार्हपत्ये हुताशनः

দৰ্শনৰ বাবে অপ্সৰাগণৰ এক দল আছিল; বাদ্য-সঙ্গীতৰ বাবে বিদ্যাধৰসকলৰ সমূহে ঘেৰি আছিল। পানৰ বাবে গঙ্গা আদি নদীসমূহ আছিল, আৰু গাৰ্হপত্য অগ্নিৰূপে হুতাশন অগ্নি নিজেই আছিল।

Verse 32

विश्वकर्मांगसंस्कारे तेन शिल्पी नियोजितः । तिष्ठंति पार्थिवाः सर्वे पुरः सेवाविधायिनः

দেহ-অলংকাৰ আৰু সূক্ষ্ম সংস্কাৰৰ বাবে তেওঁ বিশ্বকৰ্মা নামৰ শিল্পীক নিযুক্ত কৰিলে। আৰু পৃথিৱীৰ সকলো ৰজা তেওঁৰ আগত থিয় হৈ, সেৱা-বিধান কৰি থাকিল।

Verse 33

दृश्यंते भास्वरै रत्नैः प्रस्खलंतो विभूषणैः । तान्दृष्ट्वा रावणः प्राह प्रहस्तं प्रतिहारकम्

তেওঁলোক উজ্জ্বল ৰত্নে দীপ্তিমান দেখা গৈছিল; অলংকাৰবোৰ সৰি পৰি খৰখৰ শব্দ কৰিছিল। তেওঁলোকক দেখি ৰাৱণে নিজৰ প্ৰতিহাৰক প্ৰহস্তক ক’লে।

Verse 34

सेवां कर्त्तुं मम स्थाने ब्रूहि केऽत्र समागताः । उवाच स प्रणम्याग्रे दण्डपाणिर्निशाचरः

“মোৰ সভাত সেৱা কৰিবলৈ—কোৱা, ইয়াত কোন কোন সমবেত হৈছে?” এইদৰে ৰাৱণে সুধিলে। তেতিয়া দণ্ডপাণি নামৰ নিশাচৰে আগত প্ৰণাম কৰি ক’লে।

Verse 35

एष काकुत्स्थो मांधाता धुन्धुमारो नलोऽर्जुनः । ययातिर्नहुषो भीमो राघवोऽयं विदूरथः

“ইয়াত আছে কাকুত্স্থ, মাঁধাতা, ধুন্ধুমাৰ, নল আৰু অৰ্জুন; যযাতি, নহুষ, ভীম; এই ৰাঘৱ আৰু বিদূৰথ।”

Verse 36

एते चान्ये च बहवो राजान इह चागताः । सेवाकरास्तव स्थाने नाजापाल इहो गतः

এইসকল আৰু আন বহু ৰজাও ইয়ালৈ আহিছে, তোমাৰ সভাত সেৱা কৰিবলৈ উদ্‌গ্ৰীৱ। কিন্তু অজাপাল ইয়ালৈ অহা নাই।

Verse 37

रावणः कुपितः प्राह शीघ्रं दूत विसर्जय । इत्युक्त्वा प्रहितो दूतो धूम्राक्षो नाम राक्षसः

ৰাৱণ ক্ৰোধিত হৈ ক’লে, “শীঘ্ৰে দূত পঠাও!” এইদৰে কৈ তেওঁ ধূম্ৰাক্ষ নামৰ এক ৰাক্ষসক দূত ৰূপে প্ৰেৰণ কৰিলে।

Verse 38

धूम्राक्ष गच्छ ब्रूहि त्वमजापालं ममा ज्ञया । सेवां कर्त्तुं ममागच्छ करं वा यच्छ पार्थिव

“ধূম্ৰাক্ষ, যোৱা; মোৰ আজ্ঞাৰে অজাপালক কোৱা—‘মোৰ সেৱা কৰিবলৈ আহা, নতুবা হে ৰজা, কৰ (খাজনা) দিয়া।’”

Verse 39

अथवा चन्द्रहासेन त्वां करिष्ये विकंधरम् । रावणेनैवमुक्तस्तु धूम्राक्षो गरुडो यथा

“নচেৎ চন্দ্ৰহাস তৰোৱাৰে তোমাক মূৰকাটা কৰিম!” ৰাৱণৰ এই কথাত ধূম্ৰাক্ষ গৰুড়ৰ দৰে বেগেৰে আগবাঢ়িল।

Verse 40

संप्राप्तस्तां पुरीं रम्यां तव राजकुलं गतः । ददर्शायांतमेकं स अजापालमजावृतम्

সেই মনোৰম নগৰীত উপস্থিত হৈ সি তোমাৰ ৰাজপ্ৰাসাদৰ অন্তঃপুৰত প্ৰৱেশ কৰিলে। তাতে সি অজাপালক আহি থকা দেখিলে—একলগে, ছাগলীৰে আৱৃত।

Verse 41

मुक्तकेशं मुक्तकच्छं स्वर्णकंबलधारिणम् । यष्टिस्कंधं रेणुवृतं व्याधिभिः परिवारितम्

তেওঁক মুকলি চুলি আৰু ঢিলা বস্ত্ৰেৰে দেখা গ’ল; সোণালী কম্বল ধৰি, দণ্ডত ভৰ দি, ধূলিৰে আৱৃত আৰু ব্যাধিসমূহে ঘেৰাও কৰা।

Verse 42

निघ्नंतमिव शार्दूलं सर्वोपद्रवनाशनम् । मह्यामालिख्य नामानि विनिघ्नंतं द्विषां गणम्

শাৰ্দূলৰ দৰে শত্রু নিধন কৰা যেন তেওঁ দেখা গ’ল—সকলো উপদ্ৰৱৰ নাশক; মাটিত নাম লিখি শত্রুসকলৰ দলক চেপি ধ্বংস কৰিছিল।

Verse 43

स्नातं भुक्तं निजस्थाने कृतकृत्यं मनुं यथा । दृष्ट्वा हृष्टमनाः प्राह धूम्राक्षो रावणोदितम्

তেওঁক স্নান কৰি ভোজন সাৰি নিজ আসনত বহা—মনুৰ দৰে কৰ্তব্য সম্পন্ন—দেখি ধূম্ৰাক্ষ অন্তৰে আনন্দিত হৈ ৰাৱণৰ আদেশমতে বাৰ্তা ক’লে।

Verse 44

अजापालोऽपि साक्षेपं प्रत्यु क्त्वा कारणोत्तरम् । प्रेषयामास धूम्राक्षं ततः कृत्यं समादधे

অজাপালোও তীক্ষ্ণভাৱে উত্তৰ দিলে, কাৰণ-সহ প্ৰত্যুত্তৰ কৰি; তাৰপিছত ধূম্ৰাক্ষক পঠাই দিলে আৰু তেতিয়াই কৃত্য-কর্মত লিপ্ত হ’ল।

Verse 45

ज्वरमाकारयित्वा तु प्रोवाचेदं महीपतिः । गच्छ लंकाधिपस्थानमाचर त्वं यथोदितम्

তাৰপিছত মহীপতিয়ে জ্বৰ-দেৱতাক আহ্বান কৰি ক’লে: “লংকাৰ অধিপতিৰ নিবাসলৈ যা আৰু যিদৰে কোৱা হৈছে তেনেদৰেই আচৰণ কৰ।”

Verse 46

नियुक्तस्त्वजपालेन ज्वरो दिवि जगाम ह । गत्वा च कंपयामास रावणं राक्षसेश्वरम्

অজাপালৰ আদেশত জ্বৰ আকাশপথে গ’ল; গৈ উপস্থিত হৈ ৰাক্ষসেশ্বৰ ৰাৱণক কঁপাই তুলিলে।

Verse 47

रावणस्तं विदित्वा तु ज्वरं परमदारुणम् । प्रोवाच तिष्ठतु नृपस्तेन मे न प्रयोजनम्

কিন্তু ৰাৱণে সেই পৰম ভয়ংকৰ জ্বৰ চিনাকি পাই ক’লে— “সেই ৰজা যেন তেনেই থাকক; মোৰ তাৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই।”

Verse 48

ततः स विज्वरो राजा बभूव धनदानुजः । एवं तस्य चरित्राणि संति चान्यानि कोटिशः

তাৰ পাছত ধনদাতা কুবেৰদেৱৰ কনিষ্ঠ ভ্ৰাতা সেই ৰজা জ্বৰ-মুক্ত হ’ল। এইদৰে সেই (দেৱী/পবিত্ৰ শক্তি)ৰ অগণন কোটি অন্য চৰিত্ৰো আছে।

Verse 49

अजापालस्य देवेशि सूर्यवत्त्विट्किरीटिनः । तेनैषाऽराधिता देवी अजापालेन धीमता । सर्वरोगप्रशमनी सर्वो पद्रवनाशिनी

হে দেৱেশী! সূৰ্যসম দীপ্ত মুকুটধাৰী বুদ্ধিমান অজাপালে বিধিমতে এই দেৱীক আৰাধনা কৰিলে। এই দেৱী সকলো ৰোগ শান্ত কৰে আৰু সকলো বিপদ নাশ কৰে।

Verse 50

पूजयेत्तां विधानेन भोगेप्सुर्यदि मानवः । गंधैर्धूपैरलंकारैर्वस्त्रैरन्यैश्च भक्तितः

যদি কোনো মানুহে ভোগ আৰু সমৃদ্ধি কামনা কৰে, তেন্তে বিধিমতে ভক্তিভাৱে তেঁও দেৱীক পূজা কৰক—সুগন্ধি, ধূপ, অলংকাৰ, বস্ত্ৰ আৰু অন্যান্য দান অৰ্পণ কৰি।

Verse 51

इति ते कथितं सर्वमजादेव्याः समुद्भवम् । सर्वदुःखोपशमनं सर्वपातकनाशनम्

এইদৰে মই তোমাক অজা দেৱীৰ উৎপত্তিৰ সকলো কথা ক’লোঁ—এই পবিত্ৰ আখ্যান সকলো দুখৰ উপশম কৰে আৰু সকলো পাপৰ বিনাশ সাধে।

Verse 58

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहिताया सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्येऽजापालेश्वरीमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टपञ्चाशोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰী সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত “অজাপালেশ্বৰীৰ মাহাত্ম্যবৰ্ণন” নামৰ অষ্টপঞ্চাশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।