Adhyaya 347

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं वै हाटकेश्वरम् । नलेश्वरात्पूर्वभागे शतधन्वंतरद्वये

ঈশ্বৰে ক’লে: “তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, হাটকেশ্বৰ নামৰ লিঙ্গলৈ যোৱা উচিত। নলেশ্বৰাৰ পূৰ্ব দিশত দু’শ ধনুৰ দূৰত্বত সি অৱস্থিত।”

Verse 2

अगस्त्याम्रवनंनाम तत्र स्थाने तु संस्थितम् । चिंतामणेस्तु पूर्वेण ईशाने त्रिशतंधनुः । तत्र पूर्वं तपस्तप्तमगस्त्येन महात्मना

সেই অঞ্চলত ‘অগস্ত্যাম্ৰবন’ নামৰ এক পবিত্ৰ স্থান আছে। চিন্তামণিৰ পূৰ্ব-ঈশান দিশত তিনিশ ধনুৰ দূৰত্বত এই স্থানেই মহাত্মা অগস্ত্য ঋষিয়ে পূৰ্বে তপস্যা কৰিছিল।

Verse 3

देव्युवाच । कस्मिन्काले महादेव सर्वं विस्तरतो वद

দেৱীয়ে ক’লে: “হে মহাদেৱ, এই ঘটনা কোন সময়ত ঘটিছিল? সকলো কথা বিস্তাৰকৈ কওক।”

Verse 4

ईश्वर उवाच । पुरा दैत्यगणा रौद्रा बभूवुर्वरवर्णिनि । कालकेया इति ख्यातास्त्रैलोक्योच्छेदकारकाः

ঈশ্বৰে ক’লে: “পুৰাকালে, হে সুন্দৰবৰ্ণিনী, দানৱৰ ভয়ংকৰ গণ উঠি আহিছিল। ‘কালকেয়’ নামে খ্যাত সেইসকল ত্ৰিলোক ধ্বংসৰ কাৰক আছিল।”

Verse 5

अथ ते निहताः सर्वे विष्णुना प्रभविष्णुना । दैत्यसूदननाम्ना तु प्रभासक्षेत्रवासिना

তাৰ পাছত তেওঁলোক সকলোকে প্ৰভাৱান প্ৰভু বিষ্ণুৱে বধ কৰিলে। প্ৰভাসক্ষেত্ৰত নিবাস কৰা সেই বিষ্ণু তাত ‘দৈত্যসূদন’—দৈত্যবধক—নামে খ্যাত আছিল।

Verse 6

कृत्वा व्याघ्रस्य रूपं तु नाम्ना चक्रमुखीति च । हता वै तेन रूपेण ततोऽभूद्दैत्यसूदनः

তেওঁ ব্যাঘ্ৰৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিলে, আৰু নাম হ’ল ‘চক্ৰমুখী’। সেই ৰূপতেই তেওঁ সিহঁতক বধ কৰিলে; সেই কৰ্মৰ ফলত তেওঁ ‘দৈত্যসূদন’ নামে খ্যাত হ’ল।

Verse 7

हतशेषाः समुद्रांते प्रविष्टा भयविह्वलाः । ततस्ते मंत्रयामासुः पीड्यंते देवताः कथम्

বধৰ পৰা বাচি যোৱা সিহঁত ভয়ত কঁপিবলৈ কঁপিবলৈ সাগৰৰ কাষলৈ সোমাল। তাৰ পাছত সিহঁতে পৰামৰ্শ কৰিলে—“দেৱতাসকলক পুনৰ কেনেকৈ পীড়া দিব পাৰি?”

Verse 9

अथ ते समयं कृत्वा रात्रौ निष्क्रम्य सागरात् । निर्जघ्नुस्तापसांस्तत्र यज्ञदानरतान्प्रिये

তাৰ পাছত সিহঁতে চুক্তি কৰি ৰাতি সাগৰৰ পৰা ওলাই আহিল। তাতে সিহঁতে তপস্বীসকলক নিধন কৰিলে—যিসকল যজ্ঞ আৰু দানত ৰত আছিল, হে প্ৰিয়ে।

Verse 10

प्रभासे तु महादेवि तत्र द्वादशयोजने । वसिष्ठस्याश्रमे तत्र महर्षीणां महात्मनाम्

হে মহাদেৱী, প্ৰভাসত তাত দ্বাদশ যোজন পৰিসৰত বশিষ্ঠৰ আশ্ৰম আছিল—মহাত্মা মহর্ষিসকলৰ নিবাসস্থান।

Verse 11

भक्षितानि सहस्राणि पंच सप्त च तापसान् । शतानि पंच रैभ्यस्य विश्वामित्रस्य षोडश

সিহঁতে হাজাৰ হাজাৰ তপস্বীক ভক্ষণ কৰিলে—পাঁচ হাজাৰ আৰু আরও সাতজন। আৰু ৰৈভ্যৰ পাঁচ শত, আৰু বিশ্বামিত্ৰৰ ষোলজনকো গ্ৰাস কৰিলে।

Verse 12

च्यवनस्य च सप्तैव जाबालेर्द्विशतं मुनेः । वालखिल्याश्रमे पुण्ये षट्छतानि दुरात्मभिः

চ্যৱনৰ সাতজন আৰু ঋষি জাবালিৰ দুশজন শিষ্য ভক্ষণ কৰা হ’ল। পৱিত্ৰ ৱালখিল্য আশ্ৰমত সেই দুৰাত্মাসকলে আন ছশজনক গ্ৰাস কৰিলে।

Verse 13

यत्र क्वचिद्भवेद्यज्ञस्तत्र गत्वा निशागमे । यज्ञदानसमायुक्तानृत्विजो भक्षयंति च

য’তেই যজ্ঞ অনুষ্ঠিত হৈছিল, তেওঁলোকে ৰাতিৰ ভাগত তালৈ গৈছিল আৰু যজ্ঞ তথা দান-দক্ষিণাত লিপ্ত থকা পুৰোহিতসকলক ভক্ষণ কৰিছিল।

Verse 14

ततो भयाकुलाः सर्वे बभूवुर्जगती तले । न च कश्चिद्विजानाति दैत्यानां तु विचेष्टितम्

তেতিয়া পৃথিৱীত সকলোৱে ভয়ত আতুৰ হৈ পৰিল, আৰু কোনেও বুজিব পৰা নাছিল যে দৈত্যসকলে গোপনে কি কৰি আছিল।

Verse 15

रात्रौ स्वपंति मुनयः सुखशय्यागताश्च ते । प्रभाते त्वध्वरे तेषामस्थिसंघाश्च केवलम्

ৰাতি ঋষিসকলে আৰামদায়ক বিচনাত শুইছিল; কিন্তু পুৱা, তেওঁলোকৰ যজ্ঞস্থলীত কেৱল হাড়ৰ দ’মহে বাকী আছিল।

Verse 16

ततो धर्मक्रियास्त्यक्ता भूतले सर्वमानवैः । निःस्वाध्यायवषट्कारं भूतलं समपद्यत

তেতিয়া পৃথিৱীৰ সকলো মানুহে ধৰ্মীয় আচাৰ-অনুষ্ঠান ত্যাগ কৰিলে, আৰু জগতখন বেদ অধ্যয়ন আৰু আহুতিৰ 'ৱষট' ধ্বনিৰ পৰা বঞ্চিত হ’ল।

Verse 17

अथान्ये तापसा रात्रौ संयुताश्च च धृतायुधाः । अथोच्छेदं गते धर्मे पीडितास्त्रिदिवौकसः

তেতিয়া আন তপস্বীসকল ৰাতিৰে একেলগে সমবেত হৈ, অস্ত্ৰ-ধাৰী হৈ উঠিল। ধৰ্ম উচ্ছেদৰ মুখত পৰোঁতে ত্ৰিদিৱবাসী দেৱতাসকল গভীৰ দুখে পীড়িত হ’ল।

Verse 18

किमेतदिति जल्पंतो ब्रह्माणं शरणं गताः । भगवंस्तापसाः सर्वे तथा ये ज्ञानशीलिनः

‘এইটো কি?’ বুলি ক’বলৈ ক’বলৈ, সকলো তপস্বী আৰু জ্ঞাননিষ্ঠসকল ভগৱান ব্ৰহ্মাৰ শৰণলৈ গ’ল; তেওঁক সম্বোধন কৰিলে—‘হে ভগৱন!’

Verse 19

भक्ष्यन्ते केनचिद्रात्रौ मृत्युमेव प्रयान्ति च । नष्टधर्मक्रियाः सर्वे भूतले प्रपितामह

‘ৰাতিৰে কোনো অজ্ঞাত সত্তাই আমাক ভক্ষণ কৰে, আৰু আমি কেৱল মৃত্যুলৈয়ে গৈছোঁ। পৃথিৱীত সকলো ধৰ্মক্ৰিয়া নষ্ট হৈছে, হে প্ৰপিতামহ!’

Verse 20

यो धर्ममाचरेदह्नि स रात्रौ मृत्युमेति च । न स्वाध्यायवषट्कारं समस्ते भूतले विभो

‘যি দিনে ধৰ্ম আচৰে, সি ৰাতিৰে মৃত্যুলৈ যায়। হে বিভো, সমগ্ৰ পৃথিৱীত ন স্বাধ্যায় আছে, ন বৈদিক “বষট্” ধ্বনি।’

Verse 21

धर्माभावाद्वयं सर्वे संदेहं परमं गताः । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा ध्यात्वा देवः पितामहः । अब्रवीत्त्रिदशान्सर्वान्सन्देहं परमं गतान्

‘ধৰ্মৰ অভাৱত আমি সকলোৱে গভীৰতম সন্দেহত পৰিছোঁ।’ তেওঁলোকৰ বাক্য শুনি ধ্যান কৰি, দেৱ পিতামহ ব্ৰহ্মাই পৰম সন্দেহত পতিত সকলো দেৱতাক ক’লে।

Verse 22

कालेया इति विख्याता दानवा रौद्रकारिणः । ते समुद्रं समासाद्य तापसान्भक्षयंति च

তেওঁলোক ‘কালেয়’ নামে খ্যাত দানৱ, ভয়ংকৰ কৰ্মকাৰী। সাগৰত উপনীত হৈ তেওঁলোকে তপস্বীসকলক ভক্ষণ কৰে।

Verse 23

युष्माकं च विनाशाय ते न शक्या निषूदितुम् । यतध्वमेषां नाशाय नो चेन्नाशो भविष्यति

তেওঁলোকক বধ কৰিব নোৱাৰি, তথাপি তোমালোকৰ বিনাশ ঘটাবলৈ নিয়তি স্থিৰ। সেয়ে তেওঁলোকৰ নাশৰ বাবে যত্ন কৰা; নচেৎ তোমালোকৰেই নাশ অৱশ্যম্ভাৱী।

Verse 24

व्रजध्वं भूतले शीघ्रमगस्त्यो यत्र तिष्ठति । व्रतचर्यारतो नित्यं प्रभासे क्षेत्र उत्तमे

পৃথিৱীত শীঘ্ৰে সেই ঠাইলৈ যোৱা য’ত অগস্ত্য মুনি অৱস্থান কৰে—সদায় ব্ৰত-চৰ্য্যাত ৰত—প্ৰভাস নামৰ সেই উত্তম তীৰ্থক্ষেত্ৰত।

Verse 25

स शक्तः सागरं पातुं मित्रावरुणसंभवः । प्रसाद्यश्च स युष्माभिः समुद्रं पिब सत्तम

সেইজন—মিত্ৰ আৰু বৰুণৰ পৰা জন্মলাভ কৰা—সাগৰ পান কৰিবলৈ সক্ষম। তোমালোকৰ দ্বাৰা সন্তুষ্ট হ’লে, সেই সত্তম পুৰুষে সাগৰ পান কৰিব।

Verse 26

ततस्तथा कृते तेन ते सर्वे दानवाधमाः । वध्या युष्माकं भविष्यंति एवं च त्रिदिवेश्वराः

তাৰ পাছত তেওঁ তেনেকৈ কৰিলে, সেই সকলো অধম দানৱ তোমালোকৰ দ্বাৰা বধ্য হ’ব। এইদৰে হ’ব, হে ত্ৰিদিৱেশ্বৰসকল।

Verse 27

ईश्वर उवाच । एवमुक्ताः सुराः सर्वे ब्रह्मणा लोककारिणा । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य अगस्त्यं शरणं गताः

ঈশ্বৰে ক’লে: লোককল্যাণকাৰী ব্ৰহ্মাৰ এই বাক্য শুনি সকলো দেৱতা প্ৰভাসৰ পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰত উপস্থিত হৈ অগস্ত্য মুনিৰ শৰণ ল’লে।

Verse 28

देवा ऊचुः । रक्षरक्ष द्विजश्रेष्ठ त्रैलोक्यं संशयं गतम् । कालकेयैः प्रतिध्वस्तं समुद्रं समुपाश्रितैः

দেৱতাসকলে ক’লে: ৰক্ষা কৰা, ৰক্ষা কৰা, হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ! ত্ৰিলোক সন্দেহ-ভয়ত পৰিছে; সাগৰত আশ্ৰয় লোৱা কালকেয়সকলে আক্রমণ কৰি ধ্বংস কৰিছে।

Verse 29

तं शोषय द्विजश्रेष्ठ हितार्थं त्रिदिवौकसाम् । नान्यः शक्तः पुमान्कश्चित्कर्तुमीदृक्क्रिया विभो

হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ, ত্ৰিদিববাসীৰ মঙ্গলৰ বাবে সেই সাগৰ শুকুৱাই দিয়া। হে বিভো, তোমাৰ বাহিৰে আন কোনো পুৰুষ এইদৃশ কাৰ্য সাধন কৰিবলৈ সক্ষম নহয়।

Verse 30

ईश्वर उवाच । एवमुक्तः सुरगणैरगस्त्यो मुनिपुङ्गवः । जगाम त्रिदशैः सार्धं समुद्रं प्रति हर्षितः

ঈশ্বৰে ক’লে: দেৱগণৰ এই কথাত সম্বোধিত হৈ অগস্ত্য—মুনিসকলৰ অগ্ৰগণ্য—আনন্দিত মনে ত্ৰিদশসকলৰ সৈতে সাগৰৰ দিশে যাত্ৰা কৰিলে।

Verse 31

गीयमानस्तु गंधर्वैः स्तूयमानस्तु किन्नरैः । श्लाघ्यमानस्तु विबुधैर्वाक्यमेतदुवाच ह

গন্ধৰ্বসকলে গীত গাই, কিন্নৰসকলে স্তৱ কৰি, আৰু দেবতাসকলে প্ৰশংসা কৰি থাকোঁতে, তেওঁ তেতিয়া এই বাক্য ক’লে।

Verse 32

एष त्रैलोक्यरक्षार्थं शोषयामि महार्णवम् । द्रक्ष्यध्वं कौतुकं देवाः समीनमकरैर्महत्

এতিয়া, ত্ৰিলোকৰ সুৰক্ষাৰ বাবে, মই এই মহাসাগৰ শুকাই পেলাম। হে দেৱতাসকল, মৎস আৰু জলজ জীৱেৰে ভৰা এই আশ্চৰ্যজনক দৃশ্য চাওক।

Verse 33

एवमुक्त्वा द्विजश्रेष्ठो ह्यगस्त्यो भगवान्मुनिः । गंडूषमकरोत्सर्वं सागरं सरितांपतिम्

এইদৰে কৈ, দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ ভগৱান অগস্ত্য মুনিয়ে নদীসমূহৰ পতি সমগ্ৰ সাগৰক এক গণ্ডুষ কৰি পান কৰিলে।

Verse 34

पीते तत्र महासिन्धावगत्स्ये न महात्मना । दानवा भयसंत्रस्ता इतश्चेतश्च बभ्रमुः

যেতিয়া মহাত্মা অগস্ত্যই সেই মহাসাগৰ পান কৰিলে, তেতিয়া দানৱসকলে ভয়ত ত্ৰস্তমান হৈ ইফালে সিফালে দৌৰিবলৈ ধৰিলে।

Verse 35

वध्यमानाः सुरैस्तत्र शस्त्रैः सुनिशितैस्तथा । कांतारमन्ये गच्छंतः पलायनपरायणा

দেৱতাসকলে অতি ধাৰাল অস্ত্ৰেৰে প্ৰহাৰ কৰাত, কিছুমান দানৱে পলাই যোৱাৰ উদ্দেশ্যে অৰণ্যৰ ফালে ধাৱমান হ’ল।

Verse 36

हतभूयेषु दैत्येषु विदार्य धरणीतलम् । पातालं विविशुस्तूर्णं रुधिरेण परिप्लुताः

যেতিয়া সৰহভাগ দৈত্য নিহত হ’ল, তেতিয়া বাকী থকা সকলে তেজেৰে লুতুৰি-পুতুৰি হৈ পৃথিৱীৰ বুকুত ফাট মেলাই পাতালত প্ৰৱেশ কৰিলে।

Verse 37

अथोचुस्त्रिदशा हृष्टा अगस्त्यं मुनिसत्तमम् । सिद्धं नो वांछितं सर्वं पूर्यतां सागरः पुनः

তেতিয়া হৃষ্ট ত্ৰিদেৱসকলে মুনিশ্ৰেষ্ঠ অগস্ত্যক ক’লে: “আমাৰ সকলো কামনা সিদ্ধ হ’ল; এতিয়া সাগৰ পুনৰ ভৰাই দিয়া হওক।”

Verse 38

अगस्त्य उवाच । जीर्णं तोयं मया देवास्तथैवामेध्यतां गतम् । उत्पत्स्यति रघूणां हि कुले नृपतिसत्तमः

অগস্ত্য ক’লে: “হে দেৱসকল, মই এই জল পান কৰি জীৰ্ণ কৰিলোঁ; সেয়া তেনেকৈয়ে অশুচি হৈ পৰিছে, উভতাই দিব নোৱাৰি। কিন্তু ৰঘুবংশত এজন উত্তম নৃপতি উদ্ভৱ হ’ব।”

Verse 39

भगीरथेति विख्यातः सर्वशस्त्रभृतां वरः । स ज्ञातिकारणादेव गंगां तत्रानयिष्यति

তেওঁ ভগীৰথ নামে বিখ্যাত হ’ব, সকলো অস্ত্ৰধাৰীৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ; তেওঁ পিতৃপুৰুষৰ কল্যাণৰ কাৰণে তাত গঙ্গাক আনিব।

Verse 40

ब्रह्मलोकात्सरिच्छ्रेष्ठां तया पूर्णो भविष्यति । एवमुक्त्वा सुरैः सार्द्धं स्वस्थानं चागमन्मुनिः

“ব্ৰহ্মলোকৰ পৰা নদীসমূহৰ শ্ৰেষ্ঠা আহিব; তাইৰে সাগৰ পুনৰ পূৰ্ণ হ’ব।” এইদৰে কৈ মুনি দেৱসকলৰ সৈতে নিজ ধামলৈ গ’ল।

Verse 41

ततः स्वमाश्रमं प्राप्तं देवा वाक्यमथाबुवन् । अनेन कर्मणा ब्रह्मन्परितुष्टा वयं मुने

তাৰ পাছত তেওঁ নিজ আশ্ৰমত উপস্থিত হ’লে দেৱসকলে ক’লে: “হে ব্ৰাহ্মণ, হে মুনে, এই কৰ্মৰ দ্বাৰা আমি অতি সন্তুষ্ট।”

Verse 42

किं कुर्मो ब्रूहि तेऽभीष्टं यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

আমি কি কৰোঁ? তোমাৰ অভীষ্ট কোৱা—যদিও সেয়া অতি দুৰ্লভ হ’ব পাৰে।

Verse 43

अगस्त्य उवाच । यावद्ब्रह्मसहस्राणि पंचविंशतिकोटयः । वैमानिको भविष्यामि दक्षिणांबरमूर्द्धनि

অগস্ত্য ক’লে: পঁচিশ কোটি ব্ৰহ্ম-সহস্ৰৰ কাল যিমান দিন থাকে, তিমান দিন মই দক্ষিণাম্বৰ-মূৰ্ধনীত বৈমানিক দেৱৰূপে অৱস্থিত থাকিম।

Verse 44

अत्रागत्य नरो यस्तु ममाश्रमपदे शुभे । हाटकेश्वरसांनिध्ये प्रभासक्षेत्र उत्तमे

যি নৰ ইলৈ আহে—মোৰ শুভ আশ্ৰমস্থানলৈ, হাটকেশ্বৰ দেৱৰ সান্নিধ্যত, উত্তম প্ৰভাসক্ষেত্ৰত—

Verse 45

स्नानमाचरते सम्यक्स यातु परमां गतिम् । पातालादवतीर्णं तं लिंगरूपं महेश्वरम्

—আৰু যি সম্যক বিধিৰে স্নান কৰে, সি পৰম গতি লাভ কৰে। পাতালৰ পৰা অৱতীৰ্ণ মহেশ্বৰ মহাদেৱ ইয়াত লিঙ্গৰূপে অৱস্থিত।

Verse 46

मया तपः प्रभावेन स्थापितं यः प्रपूजयेत् । दिनेदिने भवेत्तस्य गोशतस्य फलं ध्रुवम्

মোৰ তপস্যাৰ প্ৰভাৱত যি স্থাপিত, তাক যি নিতৌ পূজা কৰে, তাৰ বাবে দিনেদিনে নিশ্চিত ফল হয়—শ গাই দান কৰাৰ পুণ্যসম।

Verse 47

लोपामुद्रासहायं मां यो मर्त्यः संप्रपूजयेत् । अर्घ्यं दद्याद्विधानेन काश पुष्पैः समाहितः

যি কোনো মৰ্ত্যই লোপামুদ্ৰাক সহচৰী কৰি মোক ভক্তিভাৱে পূজা কৰে, আৰু মন একাগ্ৰ কৰি বিধি অনুসাৰে কাশা-পুষ্পেৰে অৰ্ঘ্য অৰ্পণ কৰে,

Verse 48

प्राप्ते शरदि काले च स यातु परमां गतिम् । लोपामुद्रासहायं मां हाटकेश्वरसंयुतम्

শৰৎকাল উপস্থিত হ’লে সি পৰম গতি লাভ কৰে—লোপামুদ্ৰাসহ, আৰু হাটকেশ্বৰ-সংযুক্ত মোক পূজা কৰি।

Verse 49

अयने चोत्तरे पूज्य गोलक्ष फलमाप्नुयात् । यः श्राद्धं कुरुते चात्र अयने चोत्तरे द्विजः । भूयात्तस्य फलं कृत्स्नं गयाश्राद्धस्य सत्तमाः

উত্তৰায়ণত পূজা কৰিলে লক্ষ গাভী দানৰ ফল লাভ হয়। আৰু উত্তৰায়ণত ইয়াত যি দ্বিজে শ্ৰাদ্ধ কৰে, হে সজ্জনশ্ৰেষ্ঠসকল, সি গয়া-শ্ৰাদ্ধৰ প্ৰসিদ্ধ পুণ্যৰ সম্পূৰ্ণ ফল পায়।

Verse 50

ईश्वर उवाच । बाढमित्ये व ते चोक्त्वा सर्वे देवाः सवासवाः । स्वस्थानं तु गताः सर्वे संहृष्टमनसस्तदा

ঈশ্বৰে ক’লে: “তথাস্তূ।” এইদৰে কৈ, ইন্দ্ৰসহ সকলো দেৱতা তেতিয়া আনন্দিত মনে নিজ নিজ ধামলৈ গ’ল।

Verse 51

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन प्राप्ते शरदि मानवः । अगस्त्यस्याश्रमं गत्वा हाटकेशं प्रपूजयेत्

সেয়েহে, শৰৎ আহিলে মানুহে সকলো প্ৰয়াসে অগস্ত্যৰ আশ্ৰমলৈ গৈ হাটকেশক বিধিপূৰ্বক পূজা কৰিব লাগে।

Verse 52

अगस्त्येश्वरनामानं कल्पलिंगं सुरप्रियम् । यश्चैतच्छुणुयाद्भक्त्या ऋषेस्तस्य विचेष्टितम् । अहोरात्रकृतात्पापात्तत्क्षणा देव मुच्यते

এইটো অগস্ত্যেশ্বৰ নামৰ কামনা-পূৰণকাৰী কল্পলিঙ্গ, দেৱতাসকলৰ অতি প্ৰিয়। যিয়ে ভক্তিভাৱে সেই ঋষিৰ কীৰ্তি-কৰ্মৰ বৃত্তান্ত শুনে, হে প্ৰভু, সি দিন-ৰাতি কৰা পাপৰ পৰা তৎক্ষণাৎ মুক্ত হয়।

Verse 346

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये हाटकेश्वरमाहात्म्य वर्णनंनाम षट्चत्वारिंशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰ্য সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত “হাটকেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণন” নামৰ তিনিশ সাতচল্লিশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।