Adhyaya 314

Verse 1

ईश्वर उवाच । अथ देवकुलाग्नेय्यां गव्यूत्या तत्र संस्थितम् । समुद्रस्य तटे रम्यमृषितीर्थमनुत्तमम्

ঈশ্বৰ উৱাচ: তাৰ পাছত দেবকুলৰ আগ্নেয় দিশাত, এক গব্যূতি দূৰত, সাগৰৰ তীৰত সুন্দৰ আৰু অনুত্তম ঋষিতীৰ্থ অৱস্থিত।

Verse 2

पाषाणाकृतयस्तत्र ऋषयोऽद्यापि संस्थिताः । दृश्यंते मानुषे देवि सर्वपातकनाशनाः

তাত, হে দেবী, পাষাণ-আকৃতি ধৰা ঋষিসকল আজিও স্থিত হৈ আছে। মানৱলোকে তেওঁলোক দৰ্শনীয়, আৰু সকলো মহাপাপ বিনাশ কৰে।

Verse 3

तत्र ज्येष्ठे त्वमावास्यां प्राप्यते नाधमैर्न्नरैः । पिंडदानं विशेषेण स्नानं श्रद्धासमन्वितैः

তাত জ্যেষ্ঠ মাহৰ অমাৱস্যাত অধমচিত্ত নৰসকলে পূৰ্ণ ফল নাপায়। কিন্তু শ্ৰদ্ধাযুক্ত লোকসকলে—বিশেষকৈ পিণ্ডদান আৰু পবিত্ৰ স্নানৰ দ্বাৰা—ফল লাভ কৰে।

Verse 4

ऋषितोयासंगमे तु स्नानं श्राद्धं सुदुर्लभम् । गोप्रदानं प्रशंसंति तत्र ते मुनिपुगवाः । भोजनं ब्राह्मणानां तु यथाशक्त्या प्रदापयेत्

ঋষিতোয়া-সঙ্গমত স্নান আৰু শ্ৰাদ্ধ কৰাটো অতি দুষ্প্ৰাপ্য (মহাপুণ্যদায়ক)। তাত শ্ৰেষ্ঠ মুনিসকলে গোপ্ৰদানৰ প্ৰশংসা কৰে; আৰু নিজৰ সামৰ্থ্য অনুসাৰে ব্ৰাহ্মণসকলক ভোজন দান কৰিব লাগে।

Verse 314

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मूलचंडीशमाहात्म्य ऋषितीर्थसंगममाहात्म्यवर्णनंनाम चतुर्दशोत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশি-হাজাৰ শ্লোকীয়া সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডত, প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যৰ অন্তৰ্গত “মূলচণ্ডীশৰ মাহাত্ম্য আৰু ঋষিতীৰ্থ-সঙ্গমৰ মাহাত্ম্য” নামক ত্ৰিশত চতুৰ্দশ অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।