Adhyaya 305

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्याः पूर्वेण संस्थितम् । नारदादित्यनामानं जरादारिद्र्यनाशनम्

ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, সেই স্থানৰ পূব দিশত অৱস্থিত নাৰদ-আদিত্য নামৰ তীৰ্থলৈ যোৱা উচিত; ই জৰা আৰু দাৰিদ্ৰ্য নাশ কৰে।

Verse 2

पश्चिमे मूलचंडीशाद्धनुषां च शतत्रये । आराध्य नारदो देवि भास्करं वारितस्करम् । जरा निर्मुक्तदेहस्तु तत्क्षणात्समपद्यत

মূলচণ্ডীশৰ পশ্চিমে তিনিশ ধনুৰ দূৰত, হে দেবী, নাৰদে ভাস্কৰ (সূৰ্য)ক আৰাধনা কৰিলে—চোৰ-ডকাইত ৰোধকাৰীজনক; আৰু সেই ক্ষণতে তেওঁ জৰামুক্ত দেহ লাভ কৰিলে।

Verse 3

देव्युवाच । कथं जरामनुप्राप्तो नारदो मुनिपुंगवः । कथमाराधितः सूर्य एतन्मे वद शंकर

দেৱীয়ে ক’লে: হে শংকৰ, কোৱা—মুনিপুঙ্গৱ নাৰদ কেনেকৈ জৰাৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হ’ল? আৰু সূৰ্যদেৱক কেনেকৈ আৰাধনা কৰা হৈছিল?

Verse 4

ईश्वर उवाच । यदा द्वारवतीं प्राप्तो नारदो मुनिपुंगवः । सर्वे दृष्टास्तदा तेन विष्णोः पुत्रा महाबलाः

ঈশ্বৰে ক’লে: যেতিয়া মুনিপুঙ্গৱ নাৰদ দ্বাৰৱতীত উপস্থিত হ’ল, তেতিয়া সি তাত বিষ্ণুৰ মহাবলী পুত্ৰসকলক সকলোকে দেখিলে।

Verse 5

तद्राजकुलमध्ये तु क्रीडमाना परस्परम् आयांतं नारदं दृष्ट्वा सर्वे विनयसंयुताः

সেই ৰাজকুলৰ মাজত তেওঁলোকে পৰস্পৰে ক্ৰীড়া কৰি আছিল; নাৰদক আহি থকা দেখি সকলোৱে বিনয় আৰু আদৰেৰে সংযত হ’ল।

Verse 6

नमश्चक्रुर्यथान्यायं विना सांबं त्वरान्विताः । अविनीतं तु तं दृष्ट्वा कथयामास नारदः

তেওঁলোকে নিয়মমতে তৎক্ষণাৎ নমস্কাৰ কৰিলে—সাম্বক বাদ দি। তাক অবিনীত দেখি নাৰদে তেতিয়া ক’বলৈ ধৰিলে।

Verse 7

शरीरमदमत्तोऽसि यस्मात्सांब हरेः सुत । अचिरेणैव कालेन शापं प्राप्स्यसि दारुणम्

হে সাম্ব, হৰিৰ পুত্ৰ, দেহ-অহংকাৰত তুমি মত্ত; অচিৰেই তুমি এক ভয়ংকৰ শাপ লাভ কৰিবা।

Verse 8

सांब उवाच । नमस्कारेण किं कार्यमृषीणां च जितात्मनाम् । आशीर्वादेन तेषां च तपोहानिः प्रजायते

সাম্বে ক’লে: আত্মসংযমী ঋষিসকলক নমস্কাৰ কৰাৰ কি প্ৰয়োজন? আৰু তেওঁলোকে আশীৰ্বাদ দিলে, তপস্যাৰ শক্তি ক্ষয় হয়।

Verse 9

मुनीनां यः स्वभावो हि त्वयि लेशो न नारद । विद्यते ब्रह्मणः पुत्र उच्यते किमतः परम्

হে নাৰদ! মুনিসকলৰ যি স্বাভাৱিক ধৰ্ম, তাৰ এক বিন্দুও তোমাত নাই। তুমি ব্ৰহ্মাৰ পুত্ৰ বুলি কোৱা হয়—ইয়াতকৈ অধিক কি ক’ব?

Verse 10

न कलत्रं न ते पुत्रा न च पौत्रप्रपौत्रकाः । न गृहं नैव च द्वारं न हि गावो न वत्सकाः

তোমাৰ ন পত্নী আছে, ন পুত্ৰ, ন নাতি-প্ৰনাতি; ন ঘৰ, ন দুৱাৰ; ন গাই, ন বাছুৰ।

Verse 11

ब्रह्मणो मानसः पुत्रो ब्रह्मचर्ये व्यवस्थितः । अयुक्तं कुरुते नित्यं कस्मात्प्रकृतिरीदृशी

তুমি ব্ৰহ্মাৰ মানস-পুত্ৰ, ব্ৰহ্মচৰ্যত স্থিত; তথাপি তুমি সদায় অনুচিত কৰ্ম কৰ। তোমাৰ প্ৰকৃতি কিয় এনে?

Verse 12

युद्धं विना न ते सौख्यं सौख्यं न कलहं विना । यादृशस्तादृशो वापि वाग्वादोऽपि सदा प्रियः

বিবাদ নোহোৱাকৈ তোমাৰ সুখ নাই, আৰু কলহ নোহোৱাকৈও সুখ নাই। যি অৱস্থাই হওক, বাক্-বিতণ্ডা সদায় তোমাৰ প্ৰিয়।

Verse 13

स्नानं संध्या जपो होमस्तर्पणं पितृदेवयोः । नारदः कुरुते चान्यदन्यत्कुर्वंति ब्राह्मणाः

স্নান, সন্ধ্যা-বন্দনা, জপ, হোম আৰু পিতৃ-দেৱতাৰ তৰ্পণ—এই সকলো অন্য কৰ্ম ব্ৰাহ্মণসকলে কৰে; নাৰদ মুনিয়ে কিন্তু আন এক পথ অৱলম্বন কৰে।

Verse 14

कौमारेण तु गर्विष्ठो यस्मान्मां शापयिष्यसि । तस्मात्त्वमपि विप्रर्षे जरायुक्तो भविष्यसि

যৌৱনৰ গৰ্বত ফুলি উঠি তুমি মোক শাপ দিবা; সেয়েহে, হে ব্ৰাহ্মণ-ঋষি, তুমিও জৰাৰ ভাৰ বহি বুঢ়া হ’বা।

Verse 15

एवं शप्तस्तदा देवि नारदो मुनिपुंगवः । एकान्ते निर्मले स्थाने कंटकास्थिविवर्जिते

এইদৰে শপ্ত হৈ, হে দেবী, মুনিসকলৰ শ্ৰেষ্ঠ নাৰদ একান্ত, নিৰ্মল স্থানলৈ গ’ল—য’ত কাঁইট আৰু হাড় নাছিল।

Verse 16

कृष्णाजिनपरिच्छिन्ने ह्युपविष्टो वरासने । ऋषितोया तटे रम्ये प्रतिष्ठाप्य महामुनिः

কৃষ্ণ-মৃগচৰ্মে আচ্ছাদিত উত্তম আসনত বহি, মহামুনিয়ে ৰমণীয় ঋষিতোয়া নদীৰ তীৰত (পূজ্য বস্তু) বিধিমতে প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে।

Verse 17

सूर्यस्य प्रतिमां रम्यां सर्वदारिद्र्यनाशिनीम् । तुष्टाव विविधैः स्तोत्रैरादित्यं तिमिरापहम्

তেওঁ সূৰ্যৰ এক মনোৰম প্ৰতিমা—যি সকলো দাৰিদ্ৰ্য নাশ কৰে—তাৰ স্তৱনা কৰিলে; নানাবিধ স্তোত্ৰেৰে আদিত্যক, অন্ধকাৰ-নাশকক, প্ৰশংসা কৰিলে।

Verse 18

नमस्त ऋक्स्वरूपाय साम्नां धामग ते नमः । ज्ञानैकरूपदेहाय निर्धूततमसे नमः

ঋক-স্বৰূপ তোমাক নমস্কাৰ; সামগানৰ ধাম তোমাক নমস্কাৰ। জ্ঞান-একৰস দেহধাৰী, সকলো তমসা দূৰ কৰা প্ৰভুক নমস্কাৰ।

Verse 19

शुद्धज्योतिःस्वरूपाय निर्मूर्तायामलात्मने । वरिष्ठाय वरेण्याय सर्वस्मै परमात्मने

শুদ্ধ জ্যোতি-স্বৰূপ, নিৰ্মূৰ্ত আৰু অমল আত্মাস্বৰূপ পৰমাত্মাক নমস্কাৰ। সৰ্বোত্তম, সৰ্বাধিক বৰেণ্য, সৰ্বস্ময়—সেই পৰমাত্মাক নমস্কাৰ।

Verse 20

नमोऽखिलजगद्व्यापिस्वरूपानंदमूर्तये । सर्वकारणपूताय निष्ठायै ज्ञानचेतसाम्

সৰ্বজগতব্যাপী স্বৰূপ আৰু আনন্দমূৰ্তি যাঁহাক, তেঁওক নমো। সৰ্বকাৰণৰ মূল আৰু পবিত্ৰকাৰী শুদ্ধজনক নমো; জ্ঞানচেতন বুদ্ধিমানসকলৰ মন যি নিষ্ঠাত স্থিৰ, সেই অচল তত্ত্বক নমো।

Verse 21

नमः सर्वस्वरूपाय प्रकाशालक्ष्यरूपिणे । भास्कराय नमस्तुभ्यं तथा दिनकृते नमः

সৰ্বৰূপধাৰী, যাঁৰ সত্যৰূপ প্ৰকাশেও ধৰা নপৰে, তেঁওক নমস্কাৰ। হে ভাস্কৰ, তোমাক নমস্কাৰ; হে দিনকৃত, দিন সৃষ্টিকৰ্তা, তোমাকো নমস্কাৰ।

Verse 22

ईश्वर उवाच । एवं संस्तुवतस्तस्य पुरतस्तस्य चेतसा । प्रादुर्बभूव देवेशि जगच्चक्षुः सनातनः । उवाच परमं प्रीतो नारदं मुनिपुंगवम्

ঈশ্বৰ ক’লে: হে দেবী! এইদৰে একাগ্ৰচিত্তে স্তুতি কৰোঁতে, জগতৰ সনাতন চক্ষু তেওঁৰ সন্মুখত প্ৰাদুৰ্ভূত হ’ল। পৰম প্ৰীত হৈ তেওঁ মুনিশ্ৰেষ্ঠ নাৰদক ক’লে।

Verse 23

सूर्य उवाच । वरं वरय विप्रर्षे यस्ते मनसि वर्तते । तुष्टोऽहं तव दास्यामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

সূৰ্যই ক’লে: হে বিপ্ৰ-ঋষি, তোমাৰ মনত যি বৰ আছে তাক বাছি লোৱা। মই সন্তুষ্ট; সেয়া অতি দুৰ্লভ হ’লেও তোমাক দান কৰিম।

Verse 24

नारद उवाच । कुमार वयसा युक्तो जरायुक्तकलेवरः । प्रसादात्स्यां हि ते देव यदि तुष्टो दिवाकर

নাৰদে ক’লে: হে দেৱ, হে দিবাকৰ, যদি তুমি সন্তুষ্ট হওঁ, তেন্তে তোমাৰ কৃপাৰে মোৰ ভিতৰত যৌৱন থাকক, কিন্তু দেহ জৰাযুক্তেই থাকক।

Verse 25

सप्तम्यां रविवारेण यस्त्वां पश्यति मानवः । तस्य रोग भयं माऽस्तु प्रसादात्तिमिरापह

সপ্তমীত, ৰবিবাৰে, যি মানুহে তোমাক দৰ্শন কৰে—হে তিমিৰাপহ—তোমাৰ কৃপাৰে তাৰ ৰোগৰ ভয় নাথাকক।

Verse 26

ईश्वर उवाच । एवं भविष्यतीत्युक्त्वा ह्यन्तर्धानं गतो रविः । इत्येतत्कथितं देवि माहात्म्यं सकलं तव । नारदादित्यदेवस्य सर्वपातकनाशनम्

ঈশ্বৰে ক’লে: ‘এনেই হ’ব’ বুলি কৈ ৰৱি অন্তৰ্ধান হ’ল। হে দেৱী, এইদৰে তোমাৰ সম্পূৰ্ণ মাহাত্ম্য কোৱা হ’ল—নাৰদ আৰু আদিত্যদেৱৰ, যি সকলো পাপ নাশ কৰে।

Verse 305

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये नारदादित्यमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चोत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশি-সহস্ৰ শ্লোকসংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাস খণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত ‘নাৰদ আৰু আদিত্যদেৱৰ মাহাত্ম্যবৰ্ণন’ নাম ত্ৰিশত পঞ্চম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।