Adhyaya 300

Verse 1

ईश्वर उवाच । तस्यैवोत्तरदिग्भागे किञ्चिद्वायव्यसंस्थितम् । संगालेश्वरनामास्ति सर्वपातकनाशनम्

ঈশ্বৰে ক’লে: সেই একে স্থানৰে উত্তৰ দিশৰ ভাগত, অলপ উত্তৰ-পশ্চিমে অৱস্থিত, সঙ্গালেশ্বৰ নামে এক তীৰ্থ আছে, যি সকলো পাপ বিনাশ কৰে।

Verse 2

तत्र ब्रह्मा च विष्णुश्च लिंगस्याराधनोद्यतौ । शक्रश्चैव महातेजा लिंगं पूजितवान्प्रिये

তাত ব্ৰহ্মা আৰু বিষ্ণু লিঙ্গৰ আৰাধনাত নিমগ্ন আছিল; আৰু মহাতেজস্বী শক্ৰ (ইন্দ্ৰ)ও, হে প্ৰিয়ে, সেই লিঙ্গ পূজা কৰিলে।

Verse 3

वरुणो धनदश्चैव धर्मराजोऽथ पावकः । आदित्यैर्वसुभिश्चैव लोकपालैः समंततः

বৰুণ, ধনদ (কুবেৰ), ধৰ্মৰাজ আৰু পাৱক (অগ্নি)ও; আদিত্য, বসু আৰু লোকপালসকলসহ—চাৰিওফালে সমবেত হ’ল।

Verse 4

आराधितं महालिंगं संगालेश्वरनामभृत् । पूजयित्वा तु ते सर्वे दृष्ट्वा माहात्म्यमुत्तमम्

সঙ্গালেশ্বৰ নামধাৰী সেই মহালিঙ্গ যথাবিধি আৰাধিত হ’ল। তাক পূজা কৰি, তেওঁলোকে সকলোৱে তাৰ উত্তম মাহাত্ম্য দেখি ভক্তিভাৱে অভিভূত হ’ল।

Verse 5

ऊचुश्च सहसा देवि परमानंदसंयुताः । देवानां निवहैर्यस्मात्समागत्य प्रतिष्ठितम् । संगालेश्वरनामास्य भविष्यति धरातले

তেতিয়া তেওঁলোকে সকলোৱে, হে দেবী, পৰমানন্দে পৰিপূৰ্ণ হৈ সহসাই ক’লে: ‘দেৱগণৰ সমূহ সমবেত হৈ আহি যিহেতু এই (লিঙ্গ) ইয়াত প্ৰতিষ্ঠিত হ’ল, সেয়ে পৃথিৱীত ইয়াৰ নাম সঙ্গালেশ্বৰ হ’ব।’

Verse 6

संगालेश्वरनामानं पूजयिष्यंति मानवाः । न तेषामन्वये कश्चिन्निर्धनः संभविष्यति

মানৱসকলে ‘সঙ্গালেশ্বৰ’ নামধাৰী লিঙ্গক ভক্তিভাৱে পূজা কৰিব; আৰু তেওঁলোকৰ বংশধাৰাত কোনোজনো দৰিদ্ৰ হৈ জন্ম নল’ব।

Verse 7

गोसहस्रस्य दत्तस्य कुरुक्षेत्रे च यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति संगालेश्वरदर्शनात्

কুৰুক্ষেত্ৰত হাজাৰ গাই দান কৰিলে যি পুণ্যফল হয়, সঙ্গালেশ্বৰ দৰ্শন মাত্ৰতেই সেই একে ফল লাভ হয়।

Verse 8

अमावास्यां च संप्राप्य स्नानं कृत्वा विधानतः । यः करोति नरः श्राद्धं पितॄणां रोषवर्जितः । पितरस्तस्य तृप्यंति यावदाभूतसंप्लवम्

অমাৱস্যাত উপস্থিত হৈ বিধিমতে স্নান কৰি, যি নৰ ক্ৰোধবিহীন মনে পিতৃসকলৰ বাবে শ্ৰাদ্ধ কৰে—তাৰ পিতৃগণ মহাপ্ৰলয় পৰ্যন্ত তৃপ্ত থাকে।

Verse 9

अर्धक्रोशं च तत्क्षेत्रं समंतात्परिमण्डलम् । सर्वकामप्रदं नृणां सर्वपातकनाशनम्

সেই পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰ অর্ধ ক্ৰোশ পৰিমাণে চাৰিওফালে বৃত্তাকাৰে বিস্তৃত; ই নৰসকলক সকলো কামনা পূৰণ কৰে আৰু সকলো পাপ বিনাশ কৰে।

Verse 10

अस्मिन्क्षेत्रे महादेवि जीवा उत्तममध्यमाः । कालेन निधनं प्राप्तास्तेऽपि यांति परां गतिम्

হে মহাদেৱী, এই ক্ষেত্ৰত উত্তম বা মধ্যম অৱস্থাৰ জীৱসকলেও, সময়মতে মৃত্যু লাভ কৰিলে, তেওঁলোকেও পৰম গতি লাভ কৰে।

Verse 11

गृहीत्वानशनं ये तु प्राणांस्त्यक्ष्यंति मानवाः । निश्चयं ते महादेवि लीयंते परमेश्वरे

যিসকল মানুহে অনশন ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰি প্ৰাণ ত্যাগ কৰে, হে মহাদেৱী, নিশ্চিতভাৱে তেওঁলোক পৰমেশ্বৰত লীন হয়।

Verse 12

गवा हता द्विजहता ये च वै दंष्ट्रिभिर्हता । आत्मनो घातका ये तु सर्पदष्टाश्च ये मृताः

গাইৰ আঘাতত অকালতে নিহত হোৱা, দ্বিজ-হত্যাৰ দোষত মৃত্যু হোৱা, দঁতাল জন্তুৰ আঘাতত নিহত হোৱা, আত্মঘাতী হোৱা, আৰু সাপৰ দংশনত মৃত্যু হোৱা—এতিয়াও এই পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰৰ উদ্ধাৰকাৰী মহিমাৰ অন্তৰ্গত।

Verse 13

शय्यायां विगतप्राणा ये च शौचविवर्जिताः । अस्मिंस्तीर्थे महापुण्ये अपुनर्भवदायके

শয্যাত প্ৰাণ ত্যাগ কৰা আৰু শৌচ-শুদ্ধিবিহীন অৱস্থাত মৃত্যু হোৱা—এই মহাপুণ্য তীৰ্থত, যি অপুনৰ্ভৱ দায়ক, তেওঁলোকৰ অৱস্থাও পবিত্ৰতাৰে ৰূপান্তৰিত হয়।

Verse 14

दत्तैः षोडशभिः श्राद्धैर्वृषोत्सर्गे कृते पुनः । विधिवद्भोजितैर्विप्रैर्भवेन्मुक्तिर्न संशयः

যেতিয়া বিধিমতে ষোলটা শ্ৰাদ্ধ দান কৰা হয়, পুনৰ বৃষোৎসৰ্গ (বৃষ মুক্তি) সম্পন্ন হয়, আৰু নিয়মমতে বিপ্ৰসকলক ভোজন কৰোৱা হয়—তেতিয়া মুক্তি নিশ্চিত, কোনো সন্দেহ নাই।

Verse 15

एवमुक्त्वा सुराः सर्वे गतवंतस्त्रिविष्टपम्

এনেদৰে কৈ সকলো দেৱতা ত্ৰিৱিষ্টপ (স্বৰ্গ)লৈ গ’ল।

Verse 16

संगालेश्वरमाहात्म्यं संक्षेपात्कथितं तव । श्रुतं हरति पापानि दुःखशोकांस्तथैव च

সঙ্গালেশ্বৰ মহিমা তোমাক সংক্ষেপে কোৱা হ’ল। কেৱল ইয়াক শুনিলেই পাপ নাশ হয়, আৰু দুখ-শোকো তেনেদৰে দূৰ হয়।

Verse 300

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये संगालेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिशततमोऽध्यायः

এইদৰে পবিত্ৰ শ্ৰীস্কান্দ মহাপুৰাণত, একাশীতিসাহস্ৰ্য সংহিতাৰ অন্তৰ্গত, সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডত, প্ৰথম বিভাগ প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যৰ ভিতৰত, “সঙ্গালেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণন” নামৰ ত্ৰিশতম শততম (৩০০তম) অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।