Adhyaya 299
ঈশ্বৰে প্ৰভাস-ক্ষেত্ৰৰ ভিতৰত দক্ষিণ দিশে অলপ দূৰত অৱস্থিত মাধৱ-তীৰ্থ/মন্দিৰৰ বৰ্ণনা কৰে। তাত দেৱতাক শঙ্খ-চক্ৰ-গদাধাৰী বিষ্ণুস্বৰূপ মাধৱ বুলি চিনাক্ত কৰা হৈছে। শুক্লপক্ষৰ একাদশীত জিতেন্দ্ৰিয় ভক্তে উপবাস কৰি, চন্দন-সুগন্ধ, পুষ্প আৰু অনুলেপনেৰে বিধিপূৰ্বক পূজা কৰিলে ‘পৰম পদ’ লাভ হয়; ইয়াক পুনর্জন্মহীন অৱস্থা (অপুনৰ্ভৱ) বুলি কোৱা হৈছে। ব্ৰহ্মাৰ গাথাইও প্ৰমাণ দিয়ে যে বিষ্ণুকুণ্ডত স্নান কৰি মাধৱপূজন কৰিলে হৰি স্বয়ং পৰম আশ্ৰয় ৰূপে য’ত বিৰাজে সেই লোকলৈ সোজা পথ মেলে। শেষত ফলশ্ৰুতিত কোৱা হৈছে—এই বৈষ্ণৱ মাহাত্ম্য সকলো পুৰুষাৰ্থ দান কৰে আৰু সকলো পাপ নাশ কৰে; ই স্তুতিৰ লগতে সংক্ষিপ্ত আচাৰ-উপদেশো।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्यैव दक्षिणे भागे नातिदूरे व्यवस्थितम् । शंखचक्रगदाधारी माधवस्तत्र संस्थितः
ঈশ্বৰে ক’লে: সেই ঠাইৰেই দক্ষিণ ভাগত, বেছি দূৰ নহয়, শঙ্খ-চক্ৰ-গদা ধাৰণ কৰা মাধৱ তাতেই প্ৰতিষ্ঠিত আছে।
Verse 2
एकादश्यां सिते पक्षे सोपवासो जितेन्द्रियः । यस्तं पूजयते भक्त्या गंधपुष्पानुलेपनैः । स याति परमं स्थानमपुनर्भवदायकम्
শুক্ল পক্ষৰ একাদশীত, উপবাসী আৰু ইন্দ্ৰিয়-সংযমী হৈ, যিয়ে গন্ধ, পুষ্প আৰু অনুলেপনেৰে ভক্তিভাৱে তেঁওক পূজা কৰে, সি পুনৰ্জন্ম-নাশক পৰম ধাম লাভ কৰে।
Verse 3
अत्र गाथा पुरा गीता ब्रह्मणा लोककर्तृणा । विष्णुकुण्डे नरः स्नात्वा यो वै माधवमर्चयेत् । स यास्यति परं स्थानं यत्र देवो हरिः स्वयम्
ইয়াত পূৰ্বে লোকস্ৰষ্টা ব্ৰহ্মাই এই গাথা গাইছিল: বিষ্ণুকুণ্ডত স্নান কৰি যি নৰে নিশ্চিতভাৱে মাধৱক অৰ্চনা কৰে, সি সেই পৰম লোকলৈ যায় য’ত স্বয়ং প্ৰভু হৰি বাস কৰে।
Verse 4
एतत्ते सर्वमाख्यातं माहात्म्यं विष्णुदैवतम् । सर्वकामप्रदं नृणां सर्वपातकनाशनम्
এই সকলো তোমাক কোৱা হ’ল—বিষ্ণু-দেৱতাৰ এই পবিত্ৰ মাহাত্ম্য; ই মানুহৰ সকলো কামনা পূৰ্ণ কৰে আৰু সকলো পাপ বিনাশ কৰে।
Verse 299
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये माधवमाहात्म्यवर्णनंनाम नवनवत्युत्तरद्वि शततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতি-সাহস্ৰী সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডত, প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যৰ অন্তৰ্গত “মাধৱ-মাহাত্ম্য বৰ্ণন” নামৰ দুইশ নিনানব্বইতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।