Adhyaya 284
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰে মহাদেৱীক প্ৰভাস-ক্ষেত্ৰৰ ভিতৰত অৱস্থিত শ্ৰেষ্ঠ তীৰ্থ ‘সুকন্যা-সৰস’ৰ কথা জনায়। সুকন্যা, ঋষি চ্যৱন আৰু অশ্বিনীকুমাৰদ্বয়ৰ প্ৰসিদ্ধ কাহিনী এই সৰোবৰতে সংঘটিত বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে—অশ্বিনদ্বয়ে চ্যৱনৰ সৈতে ইয়াত অৱগাহন (স্নান) কৰিলে, স্নান-প্ৰভাৱত চ্যৱনৰ ৰূপান্তৰ হৈ তেওঁ অশ্বিনসদৃশ দীপ্তিময় ৰূপ লাভ কৰে। সৰস-স্নানৰ শক্তিত সুকন্যাৰ ইচ্ছা সিদ্ধ হোৱাৰ বাবে এই তীৰ্থ ‘কন্যা-সৰস’ নামেও স্মৰণীয়—এদৰে নামৰ কাৰণ ব্যাখ্যা কৰা হৈছে। তাৰ পিছত ফলশ্ৰুতিৰ দৰে বিশেষকৈ নাৰীসকলৰ বাবে তৃতীয়া তিথিত ইয়াত স্নানৰ মহিমা কোৱা হৈছে; বহু জন্মলৈ গৃহভংগ/গৃহকলহৰ পৰা ৰক্ষা আৰু দাৰিদ্ৰ্য, বৈকল্য বা অন্ধত্বযুক্ত স্বামী এৰাই চলাৰ দৰে পুণ্যফল তীৰ্থাচৰণৰ ফল ৰূপে উল্লেখিত।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि सुकन्यासर उतमम् । यत्राश्विनौ निमग्नौ तौ च्यवनेन सहांबिके । समानरूपो ह्यभवच्च्यवनो यत्र सोऽश्विना
ঈশ্বৰে ক’লে: তেতিয়া, হে মহাদেৱী, উত্তম সুকন্যা-সৰলৈ যোৱা উচিত; হে অম্বিকে, য’ত দুয়ো অশ্বিন চ্যৱনৰ সৈতে নিমজ্জিত হৈছিল, আৰু য’ত চ্যৱন অশ্বিনদ্বয়ৰ দৰে সমান ৰূপ—যৌৱনময় আৰু দীপ্তিমান—হ’ল।
Verse 2
यत्र प्राप्तवती कामं सुकन्या वरवर्णिनी । सरःस्नानप्रभावेन तेन कन्यासरः स्मृतम् । तत्र स्नाता शुभा नारी तृतीयायां विशेषतः
য’ত সুন্দৰ বৰ্ণৰ সুকন্যাই সেই সৰসত স্নানৰ প্ৰভাৱত নিজৰ ইচ্ছিত বৰ লাভ কৰিলে; সেয়ে ই ‘কন্যা-সৰ’ বুলি স্মৃত। তাত স্নান কৰা শুভা নাৰী, বিশেষকৈ তৃতীয়াত, অতি মঙ্গলফল লাভ কৰে।
Verse 3
सप्तजन्मसहस्राणि गृहभंगं न चाप्नुयात् । दरिद्रो विकलो दीनो नांधस्तस्या भवेत्पतिः
সাত হাজাৰ জন্মলৈকে তাই গৃহভংগৰ দুখ নাপায়। তাইৰ পতি দৰিদ্ৰ, বিকলাঙ্গ, দীন বা অন্ধ নহ’ব।
Verse 284
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये च्यवनेश्वरमाहात्म्ये सुकन्यासरोमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुरशीत्युत्तर द्विशततमोऽध्यायः
এইদৰে পবিত্ৰ শ্ৰীস্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশি-হাজাৰ শ্লোকীয়া সংহিতাত, সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডত, প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যৰ চ্যৱনেশ্বৰ-মাহাত্ম্য অন্তৰ্গত “সুকন্যা-সৰৰ মহিমা-বৰ্ণনা” নামৰ দু’শ চৌৰাশি নম্বৰ অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।