Adhyaya 271
এই অধ্যায়ত প্ৰভাসৰ মুখ্য পবিত্ৰ অঞ্চলৰ ওচৰত অৱস্থিত “জ্বালেশ্বৰ” লিঙ্গৰ উৎপত্তি-কথা বৰ্ণিত হৈছে। ঈশ্বৰে কয়—ত্ৰিপুৰাৰি শিৱৰ সৈতে সম্পৰ্কিত পাশুপত অস্ত্ৰ/শৰৰ তেজ যি ঠাইত পতিত হৈছিল, তাত জ্বালাৰ দৰে দীপ্তি প্ৰকাশ পাইছিল; সেয়ে সেই লিঙ্গ “জ্বালেশ্বৰ” নামে স্মৰণীয়। এইদৰে পৌৰাণিক যুদ্ধ-ঘটনাক স্থায়ী তীৰ্থচিহ্নত ৰূপান্তৰ কৰি কাহিনী ভূগোলৰ সৈতে সংযোগ কৰা হৈছে। সংক্ষিপ্ত উপদেশ—এই লিঙ্গৰ কেৱল দৰ্শনমাত্ৰেই ভক্তৰ শুদ্ধি হয় আৰু সি সকলো পাপৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰে। অধ্যায়ৰ আৰম্ভ-শেষত ইয়াক স্কন্দমহাপুৰাণৰ প্ৰভাসখণ্ড, প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যৰ অন্তৰ্গত ২৭১তম অধ্যায় বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्यैव संनिकृष्टे तु लिंगं ज्वालेश्वरं स्मृतम् । शरः पाशुपतो यत्र ज्वलन्वै त्रिपुरारिणा
ঈশ্বৰ ক’লে: সেই ঠাইৰ একেবাৰে ওচৰত জ্বালেশ্বৰ নামে পৰিচিত লিঙ্গ আছে। তাতেই ত্ৰিপুৰাৰ বৈৰীয়ে নিক্ষেপ কৰা জ্বলন্ত পাশুপত শৰ প্ৰকাশ পাইছিল।
Verse 2
पातितो यत्प्रदेशे तु तेन ज्वालेश्वरः स्मृतः । तं दृष्ट्वा मानवो देवि मुच्यते सर्वपातकैः
যি অঞ্চলত সি পতিত হৈছিল, সেই কাৰণেই তাক জ্বালেশ্বৰ বুলি স্মৰণ কৰা হয়। হে দেবি, তাক দৰ্শন কৰিলে মানুহ সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হয়।
Verse 271
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशातिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ज्वालेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकसप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
এইদৰে পবিত্ৰ শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণত—একাশি হাজাৰ শ্লোকৰ সংহিতাত—প্ৰভাসখণ্ড আৰু প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যত ‘জ্বালেশ্বৰ মাহাত্ম্য-বৰ্ণনা’ নাম অধ্যায়, অৰ্থাৎ ২৭১তম অধ্যায়, সমাপ্ত হ’ল।