Adhyaya 269
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰে মহাদেৱীক এক মহাতীৰ্থৰ কথা জনাইছে—বিদুৰৰ মহা আশ্ৰম। তাত ধৰ্মমূৰ্তিমান বিদুৰে ‘ৰৌদ্ৰ’ স্বভাৱৰ অতি কঠোৰ তপস্যা কৰিছিল বুলি বৰ্ণনা আছে। এই ক্ষেত্ৰৰ পৱিত্ৰতা শৈৱ মূল-কৃত্যৰ সৈতে সংযুক্ত—সেই ঠাইত মহাদেৱ-লিঙ্গ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়, যি ‘ত্ৰিভুৱনেশ্বৰ’ নামে প্ৰসিদ্ধ, যেন সৰ্বলোকাধিপতি শিৱৰ স্থানীয় প্ৰকাশ। কোৱা হৈছে, এই লিঙ্গৰ দৰ্শনে ভক্ত মানুহে ইচ্ছিত ফল লাভ কৰে আৰু পাপশান্তি হয়। স্থানটোৰ নাম ‘বিদুৰাট্টালক’; গণ আৰু গন্ধৰ্বে সেৱা কৰা, আৰু ‘দ্বাদশস্থানক’যুক্ত পুণ্য-সমুচ্চয়, যাক মহাপুণ্য নোহোৱাকৈ পোৱা দুষ্কৰ। তাত বৰষুণ নোহোৱাও এক আশ্চৰ্য ক্ষেত্ৰ-লক্ষণ বুলি উল্লেখ আছে; শেষত দিৱ্য লিঙ্গদৰ্শন পাপোপশমনৰ সহায়ক বুলি জোৰ দিয়া হৈছে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि विदुरस्याश्रमं महत् । यत्राकरोत्तपो रौद्रं विदुरो धर्म मूर्त्तिमान्
ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, বিদুৰৰ মহান আশ্ৰমলৈ যোৱা উচিত; য’ত ধৰ্ম-মূৰ্ত্তি বিদুৰে তীব্ৰ তপস্যা কৰিছিল।
Verse 2
प्रतिष्ठाप्य महादेवं लिंगं त्रिभुवनेश्वरम् । तं दृष्ट्वा मानवो देवि सर्वान्कामानवाप्नुयात्
সেই ঠাইত ত্ৰিভুবনেশ্বৰ মহাদেৱৰ লিঙ্গ প্ৰতিষ্ঠা কৰি, হে দেবী, কেৱল দৰ্শন কৰিলেই মানুহে সকলো কামনা লাভ কৰে।
Verse 3
विदुराट्टालकं नाम गणगंधर्वसेवितम् । द्वादशस्थानकं स्थानं नाल्पपुण्येन लभ्यते
সেই স্থান ‘বিদুৰাট্টালক’ নামে খ্যাত, শিৱৰ গণ আৰু গন্ধৰ্বসকলে সেৱা কৰে। ই দ্বাদশ-স্থানক তীৰ্থ; মহাপুণ্য নোহোৱাকৈ লাভ নহয়।
Verse 4
नावर्षणं भवेत्तत्र कदाचिदपि पार्वति । लिंगानि तत्र दिव्यानि पश्येत्पापोपशांतये
হে পাৰ্বতী, তাত কেতিয়াও খৰাং নহয়। পাপ উপশান্তিৰ বাবে সেই ঠাইৰ দিব্য লিঙ্গসমূহ দৰ্শন কৰা উচিত।
Verse 269
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये विदुराश्रम माहात्म्यवर्णनंनामैकोनसप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰ্য সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্য অংশত ‘বিদুৰ আশ্ৰম মাহাত্ম্য বৰ্ণন’ নামৰ ২৬৯তম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।