Adhyaya 259
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰে মহাদেৱীক উপদেশ দিয়ে কয়—প্ৰাচী সৰস্বতীৰ উত্তৰ তীৰত অৱস্থিত সূৰ্যদেৱৰ তীৰ্থ ‘পৰ্ণাদিত্য’লৈ তীৰ্থযাত্ৰী গমন কৰি দৰ্শন কৰিব। তাৰ পিছত এটা পুৰাকথা বৰ্ণিত হয়—ত্রেতাযুগত পৰ্ণাদ নামৰ এজন ব্ৰাহ্মণে প্ৰভাসক্ষেত্ৰলৈ আহি কঠোৰ তপস্যা কৰে আৰু দিন-ৰাতি অবিচ্ছিন্ন ভক্তিৰে ধূপ, মালা, চন্দন আদি অৰ্পণ কৰি, বেদসম্মত স্তোত্ৰে সূৰ্যক পূজা কৰে। প্ৰসন্ন হৈ সূৰ্যদেৱ প্ৰত্যক্ষ হৈ বৰ দিবলৈ কয়। ভক্তে প্ৰথমে দুৰ্লভ প্ৰত্যক্ষ দৰ্শনৰ অনুগ্ৰহ বিচাৰে, আৰু তাৰ পিছত সূৰ্যদেৱ তাতেই চিৰস্থায়ীভাৱে প্ৰতিষ্ঠিত থাকক বুলি প্ৰাৰ্থনা কৰে। সূৰ্যদেৱ সন্মতি দি তেওঁক সূৰ্যলোক-প্ৰাপ্তিৰ বৰ দিয়ে অন্তৰ্ধান হয়। শেষত তীৰ্থবিধি আৰু ফলশ্ৰুতি—ভাদ্ৰপদ মাহৰ ষষ্ঠী তিথিত স্নান কৰি পৰ্ণাদিত্য দৰ্শন কৰিলে দুঃখ নাশ হয়; এই দৰ্শনৰ পুণ্য প্ৰয়াগত বিধিপূৰ্বক একশ গাভী দান কৰাৰ ফলৰ সমান বুলি কোৱা হৈছে। ঘোৰ ৰোগত পীড়িত হৈও যিসকলে পৰ্ণাদিত্যক চিনিব নোৱাৰে, তেওঁলোকক অবিবেকী বুলি উল্লেখ কৰি, জ্ঞানসহ ভক্তিৰে তীৰ্থসেৱাৰ গুৰুত্ব দৃঢ় কৰা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि पर्णादित्यं सुरेश्वरम् । प्राचीसरस्वतीकूले तटे चोत्तरतः स्थितम्
ঈশ্বৰে ক’লে: “তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, দেৱেশ্বৰ পৰ্ণাদিত্যলৈ যোৱা উচিত; সি পূৰ্বমুখী সৰস্বতীৰ উত্তৰ তীৰত অৱস্থিত।”
Verse 2
पुरा त्रेतायुगे देवि पर्णादोनाम वै द्विजः । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम् । आराधयामास रविं भक्त्या परमया युतः
পুৰা ত্ৰেতাযুগত, হে দেৱী, পৰ্ণাদা নামৰ এজন দ্বিজ ব্ৰাহ্মণ আছিল। তেওঁ প্ৰভাসৰ পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰত উপস্থিত হৈ অতি দাৰুণ তপস্যা কৰিলে আৰু পৰম ভক্তিৰে ৰবি-দেৱ (সূৰ্য)ক আৰাধনা কৰিলে।
Verse 3
तर्पयित्वा ततः सूर्यं धूपमाल्यविलेपनैः । वेदोक्तैः स्तवनैः सूक्तैर्दिवारात्रं समाहितः
তাৰ পাছত তেওঁ ধূপ, মালা আৰু চন্দনাদি লেপনেৰে সূৰ্যক তৰ্পণ কৰিলে। বেদবিহিত স্তৱন আৰু সূক্তেৰে দিন-ৰাতি একাগ্ৰচিত্তে স্তুতি কৰি থাকিল।
Verse 4
एवं च ध्यायतस्तस्य कालेन महता ततः । तुतोष भगवान्सूर्यो वाक्यमेतदुवाच ह
এইদৰে ধ্যানত নিমগ্ন হৈ থাকোঁতে বহু সময় অতিবাহিত হ’ল। তেতিয়া ভগৱান সূৰ্য সন্তুষ্ট হৈ এই বাক্য ক’লে।
Verse 5
परितुष्टोऽस्मि विप्रेन्द्र तपसानेन सुव्रत । वरं वरय भद्रं ते नित्यं यन्मनसेप्सितम्
হে বিপ্ৰেন্দ্ৰ, হে সুৱ্ৰত! তোমাৰ এই তপস্যাৰে মই সম্পূৰ্ণ সন্তুষ্ট। বৰ বাছি লোৱা—তোমাৰ মঙ্গল হওক—যি সদায় তোমাৰ মনত অভিলাষিত।
Verse 6
ब्राह्मण उवाच । एष एव वरः कामो यत्तुष्टो भगवान्स्वयम् । दर्शनं तव देवेश स्वप्नेष्वपि च दुर्ल्लभम्
ব্ৰাহ্মণে ক’লে: “মোৰ কাম্য বৰ এইটোৱেই—ভগৱান স্বয়ং সন্তুষ্ট হোৱা। হে দেৱেশ! তোমাৰ দর্শন স্বপ্নতো দুষ্প্ৰাপ্য।”
Verse 7
अवश्यं यदि दातव्यो वरो मम दिवाकर । अत्र संनिहतो देव सदा त्वं भव भास्कर
যদি মোক অৱশ্যেই এক বৰ দান কৰিব লাগে, হে দিবাকৰ! হে দেৱ, ইয়াতেই সদা সন্নিহিত হৈ থাকক—হে ভাস্কৰ, সদায় ইয়াত বাস কৰক।
Verse 8
तव प्रसादात्ते यांतु तव लोकं दिवा कर । एवं भविष्यतीत्युक्त्वा ह्यन्तर्धानं गतो रविः
তোমাৰ প্ৰসাদে তেওঁলোকে তোমাৰ লোক লাভ কৰক, হে দিবাকৰ। “এনেকৈয়ে হ’ব” বুলি কৈ ৰৱি অন্তৰ্ধান হ’ল।
Verse 9
पर्णादोऽपि स्थितस्तत्र तस्याराधनतत्परः । तत्र भाद्रपदे मासे षष्ठ्यां स्नानं समाचरेत् । पर्णादित्यं ततः पश्येन्न स दुःखमवाप्नुयात्
পৰ্ণাদাো তাতেই থাকিল, তেঁওৰ আৰাধনাত নিমগ্ন। তাত ভাদ্ৰপদ মাহৰ ষষ্ঠীত স্নান কৰিব লাগে; তাৰ পাছত পৰ্ণাদিত্যৰ দৰ্শন কৰিলে দুখ নাপায়।
Verse 10
गोशतस्य प्रयागे तु सम्यग्दत्तस्य यत्फलम् । तत्फलं लभते मर्त्यः पर्णादित्यस्य दर्शनात्
প্ৰয়াগত শত গাই যথাবিধি দান কৰিলে যি ফল হয়, সেই একে ফল মর্ত্যই কেৱল পৰ্ণাদিত্যৰ দৰ্শনে লাভ কৰে।
Verse 11
ये सेवंते महाकुष्ठं पांगुल्यं च विवर्चिकाः । पर्णादित्यं न जानंति नूनं ते मंदबुद्धयः
যিসকলে মহাকুষ্ঠ, পাংগুল্য আৰু চর্মৰোগক ‘সেৱা’ কৰে, নিশ্চয় তেওঁলোকে পৰ্ণাদিত্যক নাজানে; সঁচাকৈয়ে তেওঁলোক মন্দবুদ্ধি।
Verse 259
इति श्रीस्कान्दे महपुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पर्णादित्यमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनषष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
এইদৰে পবিত্ৰ শ্ৰী স্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশি সহস্ৰ শ্লোকযুক্ত সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডত, প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যৰ অন্তৰ্গত “পৰ্ণাদিত্য-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা” নামক দ্বিশত ঊনষষ্টিতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।