Adhyaya 247
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰে দেবীক প্ৰভাস-ক্ষেত্ৰৰ ভিতৰত দর্শনযোগ্য তীৰ্থ-দেৱস্থান আৰু তাত পালনীয় ব্ৰত-ফল ক্ৰমে বৰ্ণনা কৰে। প্ৰথমে পাপহৰ সূৰ্য-স্বরূপ পিঙ্গলাদিত্যৰ দর্শনক শুদ্ধিকৰ আৰু পুণ্যপ্ৰদ বুলি প্ৰতিপাদন কৰা হৈছে। তাৰ পিছত পিঙ্গা দেবীক পাৰ্বতীৰ স্বৰূপ বুলি নিৰ্দেশ কৰি, একে পবিত্ৰ পৰিক্ৰমাত দেবীপূজাৰ মাহাত্ম্য সংযোজিত কৰা হয়। পাছত তৃতীয়া তিথিত বিশেষ উপবাসৰ বিধান দিয়া হৈছে; ই পালন কৰিলে ইষ্টসিদ্ধি আৰু ধন-সন্তান আদি শুভ ফল লাভ হয় বুলি কোৱা হৈছে। শেষত শুক্ৰেশ্বৰ নামৰ লিঙ্গ/ধামৰ দর্শনে সৰ্ব পাতকৰ পৰা মুক্তি হয় বুলি উল্লেখ আছে। এইদৰে দর্শন, উপবাস আৰু ভক্তিক ক্ষেত্ৰত নৈতিক-আধ্যাত্মিক শুদ্ধিৰ উপায় হিচাপে দেখুওৱা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तत्रैव संस्थितं पश्येत्सूर्यं पापप्रणाशनम् । तथा च पिंगलां देवीं पार्वतीरूपधारिणीम्
ঈশ্বৰে ক’লে: তাতেই পাপনাশক সূৰ্যক দর্শন কৰা উচিত; আৰু পাৰ্বতীৰূপধাৰিণী দেৱী পিঙ্গলাকো।
Verse 2
तृतीयायां विशेषेण ह्युपवासं करोति यः । सर्वान्कामानवाप्नोति धनवान्पुत्रवान्भवेत्
যি বিশেষকৈ তৃতীয়া তিথিত উপবাস কৰে, সি সকলো কামনা-মনোৰথ লাভ কৰে; ধনবান হয় আৰু পুত্ৰ-সন্তানৰ আশীৰ্বাদ পায়।
Verse 3
तत्रैव संस्थितं पश्येच्छुकेश्वरमिति श्रुतम् । तं दृष्ट्वा मानवो देवि मुक्तः स्यात्सर्वपातकैः
সেই ঠাইতেই স্থিত হৈ ‘শুক্ৰেশ্বৰ’ক দৰ্শন কৰিব লাগে—এনেকৈ শুনা যায়। হে দেবী, তাঁক দৰ্শন কৰিলে মানুহ সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হয়।
Verse 247
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पिंगलादित्यपिंगादेवीशुक्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तचत्वारिंश दुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশী হাজাৰ শ্লোকযুক্ত সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত ‘পিঙ্গলাদিত্য, পিঙ্গা দেবী আৰু শুক্ৰেশ্বৰ-মাহাত্ম্যৰ বৰ্ণনা’ নামক দুইশ সাতচল্লিশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।