Adhyaya 231

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि यत्र जांबवती नदी । पुरा जांबवतीनाम विष्णोर्या महिषीप्रिया । अपृच्छदर्जुनं साध्वी वद वार्तां कुरू द्वह

ঈশ্বৰ ক’লে: “তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, য’ত জাঁবৱতী নদী বৈ যায়, সেই ঠাইলৈ যাব লাগে। পূৰ্বে ‘জাঁবৱতী’ নামৰ সতী—বিষ্ণুৰ প্ৰিয় মহিষী—অৰ্জুনক সুধিছিল: ‘খবৰ ক’বা; সত্যকৈ, একো নলুকুৱাই বৰ্ণনা কৰা।’”

Verse 2

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा अर्जुनो निश्वसन्मुहुः । वाष्पगद्गदया वाचा इदं वचनमब्रवीत्

তাইৰ কথা শুনি অৰ্জুনে বাৰে বাৰে দীঘল নিশ্বাস এৰিলে; আৰু চকুপানীৰে গলা ৰুদ্ধ হোৱা কণ্ঠে এই বাক্য ক’লে।

Verse 3

बलदेवस्य वीरस्य सात्यकेश्च महात्मनः

(তেওঁ ক’লে) বীৰ বলদেৱৰ কথা, আৰু মহাত্মা সাত্যকীৰ কথাও।

Verse 4

अन्येषां यदुवीराणां पापकर्मातिनिर्घृणः । जिजीविषुरिह प्राप्तो वासुदेवनिराकृतः

আন আন যদুবীৰসকলৰ কথা—যিসকল পাপকর্মত লিপ্ত আৰু দয়াহীন। জীৱন আঁকোৱালি ধৰি বাঁচিব খুজি মই ইয়ালৈ আহিলোঁ, যেন বাসুদেৱে মোক ত্যাগ কৰিছে।

Verse 5

सा श्रुत्वा भर्तृनिधनमर्जुनाच्च महासती । गंगातीरे समुत्पाद्य पावकं पावकप्रभा । समुत्सृज्य महाकायं नदीभूत्वा विनिर्ययौ

অৰ্জুনৰ পৰা স্বামীৰ মৃত্যুৰ সংবাদ শুনি সেই মহাসতী—অগ্নিৰ দৰে দীপ্তিময়ী—গঙ্গাৰ তীৰত অগ্নি জ্বলাইলে। বৃহৎ দেহ ত্যাগ কৰি সি নদী হৈ বাহিৰলৈ গ’ল।

Verse 6

सा गृहीत्वा सती भर्तुर्भस्म सर्वं चितेस्तथा । प्रविष्टा सागरं देवि तदा जांबवती शुभा

সেই সতী নাৰীয়ে স্বামীৰ আৰু চিতাৰ সকলো ভস্ম গ্ৰহণ কৰি, হে দেবী, তেতিয়া সাগৰত প্ৰৱেশ কৰিলে; তদুপৰি সি শুভা জাঁবৱতী (নদী) হৈ উঠিল।

Verse 7

या नारी तत्र देवेशि भक्त्या स्नानं समाचरेत् । तदन्वयेपि काचित्स्त्री न वैधव्यमवाप्नुयात्

হে দেৱেশী, যি নাৰী তাত ভক্তিভাৱে স্নান কৰে, তাৰ বংশধাৰাতো কোনো স্ত্ৰী বৈধব্য দুখ নাপায়।

Verse 8

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र स्नानं समाचरेत् । नरो वा यदि वा नारी प्राप्नोति परमां गतिम्

সেয়ে, সৰ্বপ্ৰযত্নে তাত স্নান কৰা উচিত। নৰ হওক বা নাৰী—সকলোয়ে পৰম গতি লাভ কৰে।

Verse 9

परित्यक्ता वयं भद्रे यादवैः सुमहात्मभिः

হে ভদ্ৰে, মহাত্মা যাদৱসকলে আমাক পৰিত্যাগ কৰিছে।