Adhyaya 221

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवं च ऋणमोचनम् । तस्मिन्दृष्टे ऋणं न स्यान्मातापितृसमुद्भवम्

ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পিছত, হে মহাদেৱী, ‘ঋণমোচন’ নামৰ দেৱতাৰ ওচৰলৈ যাবা। তেওঁৰ দৰ্শন কৰিলে মাতৃ-পিতৃজনিত ঋণ (পিতৃঋণ) নাথাকে।

Verse 2

पितरस्तु पुरा सर्वे दिव्यक्षेत्रं समागताः । प्रभासे तपसा युक्ताः स्थिता वर्षगणान्बहून्

প্ৰাচীন কালত সকলো পিতৃগণ সেই দিৱ্য তীৰ্থক্ষেত্ৰলৈ সমাগত হৈছিল। প্ৰভাসত তপস্যাৰে যুক্ত হৈ তেওঁলোকে বহু বছৰ ধৰি স্থিৰভাৱে অৱস্থান কৰিলে।

Verse 3

अग्निष्वात्ता बर्हिषदः सोमपा आज्यपास्तथा । लिंगं संस्थापयामासुः सर्वे भक्तिपरायणाः

অগ্নিষ্বাত্ত, বৰ্হিষদ, সোমপা আৰু তদ্ৰূপে আজ্যপা—সকলো ভক্তিত পৰায়ণ হৈ—এটা শিৱলিঙ্গ স্থাপন কৰিলে।

Verse 4

ततः कालेन महता तुष्टस्तेषां महेश्वरः । ततः प्रत्यक्षतां गत्वा वाक्यमेतदुवाच ह

তাৰ পাছত বহু কাল গ’লত মহেশ্বৰ তেওঁলোকৰ ওপৰত সন্তুষ্ট হ’ল। তেতিয়া তেওঁ প্ৰত্যক্ষ হৈ এই বাক্য ক’লে।

Verse 5

परितुष्टोऽस्मि भद्रं वो ब्रूत यन्मनसेप्सितम्

“মই তোমালোকৰ ওপৰত সন্তুষ্ট; তোমালোকৰ মঙ্গল হওক। কোৱা, মনত যি ইচ্ছা আছে সেয়া প্ৰকাশ কৰা।”

Verse 6

पितर ऊचुः । अस्माकं दीयतां वृत्तिर्जगत्यस्मिन्स्वयं कृते । देवानां च ऋषीणां च मानुषाणां महीतले

পিতৃগণে ক’লে: “হে প্ৰভু, আপোনাৰ দ্বাৰা সৃষ্ট এই জগতত আমাক জীৱিকাৰ উপায় দিয়া হওক—মহীতলত দেৱতা, ঋষি আৰু মানুহৰ বাবে।”

Verse 7

भवानेव परो लोके सर्वेषां पद्मसंभव । आगत्य वर्णाश्चत्वार इह ये श्रद्धयान्विताः

হে পদ্মসম্ভৱ! সকলো লোকৰ বাবে তুমিয়েই পৰম আশ্ৰয়। যিসকল চাৰিও বৰ্ণৰ লোক শ্ৰদ্ধাভাৱে ইয়ালৈ আহে…

Verse 8

पैतृकात्तु ऋणान्मुक्ता भवंतु गतकल्मषाः । व्यन्तरत्वं सुरश्रेष्ठ येषां वै पितरो गताः

তেওঁলোক পিতৃঋণৰ পৰা মুক্ত হওক আৰু সকলো কল্মষৰ পৰা শুদ্ধ হওক। হে দেবশ্ৰেষ্ঠ! যিসকলৰ পিতৃগণ ব্যন্তৰ অৱস্থালৈ পতিত, তেওঁলোকো ইয়াত উদ্ধাৰ লাভ কৰক।

Verse 9

सर्प्पे वह्नि विषैर्वा ये नाशं नीताः पितामहाः । अपुत्रा वा सपुत्रा वा सपिण्डीकरणं विना

যিসকল পিতামহ সৰ্প, অগ্নি বা বিষৰ দ্বাৰা বিনষ্ট হৈছিল—পুত্ৰহীনেই হওক বা পুত্ৰ থাকিলেও সপিণ্ডীকৰণ কৰ্ম নোহোৱাকৈ—তেওঁলোকো ইয়াত কৰা ক্ৰিয়াৰে কল্যাণ লাভ কৰক।

Verse 10

न कृतानि पुरा येषामेकोद्दिष्टानि षोडश । तथा नैव वृषोत्सर्गो गोहताश्चाथ चान्त्यजैः

যিসকলৰ বাবে পূৰ্বে ষোড়শ একোদ্দিষ্ট অৰ্ঘ্য-দান কৰা নহ’ল; তদ্ৰূপে যিসকলৰ বাবে বৃষোৎসৰ্গ কৰ্মো নহ’ল; আৰু যিসকল অন্ত্যজৰ হাতে নিহত—সেই সকলো পিতৃগণ এই ক্ষেত্ৰৰ পবিত্ৰতাৰে সহায় লাভ কৰক।

Verse 11

अथापरे ये च मृताः शौचेन तु विना कृताः । ते चात्र तर्पिताः सर्वे प्रयान्तु परमां गतिम्

আৰু আনসকল—যিসকল শৌচ-নিয়ম নোহোৱাকৈ মৃত্যুবৰণ কৰিলে—তেওঁলোকো ইয়াত তৰ্পণে তৃপ্ত হৈ পৰম গতি লাভ কৰক।

Verse 12

श्रीभगवानुवाच । स्नात्वा तु सलिले पुण्ये पितृणां चैव तर्पणम् । ये करिष्यंति मनुजाः पितृभक्तिपरायणाः

শ্ৰী ভগৱানে ক’লে: যিসকল মানুহ পিতৃভক্তিত নিবিষ্ট হৈ এই পুণ্য জলত স্নান কৰে আৰু পিতৃসকলৰ উদ্দেশ্যে তৰ্পণ কৰে—

Verse 13

अहं वरप्रदस्तेषां तारयिष्यामि तत्क्षणात् । पितृन्सर्वान्न संदेहो यदि पापशतैर्वृताः

মই, বৰপ্ৰদাতা, তৎক্ষণাৎ তেওঁলোকৰ সকলো পিতৃক উদ্ধাৰ কৰিম—ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই—যদিও তেওঁলোক শত শত পাপত আৱৃত থাকে।

Verse 14

अस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा यो लिंगं पूजयिष्यति । युष्माभिः स्थापितं लिंगं स मुक्तः पैतृकादृणात्

এই তীৰ্থত যি নৰে স্নান কৰি লিঙ্গৰ পূজা কৰে—তোমালোকৰ দ্বাৰা স্থাপিত এই লিঙ্গক—সেইজন পিতৃঋণৰ পৰা মুক্ত হয়।

Verse 15

यस्मादृणात्प्रमुच्येत अस्य लिंगस्य दर्शनात् । तस्मान्मया कृतं नाम ह्येतस्य ऋणमोचनम्

কাৰণ এই লিঙ্গৰ কেৱল দর্শনেই ঋণৰ পৰা মুক্তি দিয়ে, সেয়ে মই ইয়াৰ নাম ‘ঋণমোচন’ ৰাখিলোঁ—ঋণমুক্তিদাতা।

Verse 16

ईश्वर उवाच । हिरण्यं मस्तके दत्त्वा यः स्नाति ऋणमोचने । आत्मा वै तारितस्तेन दत्तं भवति गोशतम्

ঈশ্বৰে ক’লে: যি জনে মূৰত সোণ ৰাখি ‘ঋণমোচন’ত স্নান কৰে, তাৰ আত্মা তাৰে দ্বাৰা উদ্ধাৰ হয়, আৰু সেই কৰ্ম শত গৰু দানৰ সমান হয়।

Verse 17

एवमुक्त्वा स भगवांस्तत्रैवान्तरधीयत । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र श्राद्धं समाचरेत् । पूजयेत्तन्महादेवि पितृलिंगं सुरप्रियम्

এইদৰে কৈ সেই ভগৱান তাতেই অন্তৰ্ধান হ’ল। সেয়ে সকলো প্ৰচেষ্টাৰে সেই স্থানত শ্ৰাদ্ধ আচৰণ কৰিব লাগে; আৰু হে মহাদেৱী, দেৱতাসকলৰ প্ৰিয় সেই পিতৃ-লিঙ্গৰ পূজা কৰিব লাগে।

Verse 221

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य ऋणमोचनमाहात्म्यवर्णनंनामैकविंशत्युत्तरद्विशततमो ऽध्यायः

এইদৰে পবিত্ৰ শ্ৰী স্কান্দ মহাপুৰাণত—একাশী-সহস্ৰ শ্লোকযুক্ত সংহিতাত—সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম ভাগ প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত ‘ঋণমোচন-মাহাত্ম্যৰ বৰ্ণনা’ নামৰ দুইশ একবিংশ অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।