ऋषय ऊचुः । कथाया लक्षणं ब्रूहि गुणदोषान्सविस्तरान् । आर्षेयपौरुषेयाणां काव्यचिह्नपरीक्षणम् । कथं ज्ञेयं महाबुद्धे श्रोतुमिच्छामहे वयम्
ṛṣaya ūcuḥ | kathāyā lakṣaṇaṃ brūhi guṇadoṣānsavistarān | ārṣeyapauruṣeyāṇāṃ kāvyacihnaparīkṣaṇam | kathaṃ jñeyaṃ mahābuddhe śrotumicchāmahe vayam
ঋষিসকলে ক’লে: কথাৰ লক্ষণ কওক—তাৰ গুণ-দোষ বিস্তাৰে; আৰু ঋষি-উৎপত্তি (আৰ্ষেয়) আৰু মানৱ-উৎপত্তি (পৌৰুষেয়) ৰচনাৰ কাব্য-চিহ্ন পৰীক্ষাৰ মানদণ্ড। হে মহাবুদ্ধি, ই সত্যকৈ কেনেকৈ জানিব? আমি শুনিব বিচাৰোঁ।
Ṛṣayaḥ (the sages)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Sūta
Scene: A semicircle of sages respectfully interrogates Sūta, palms joined, requesting a systematic method to evaluate sacred narratives and distinguish seer-origin from human composition.
Seek discernment (viveka) in sacred listening—knowing the marks of authentic, dharma-aligned narration.
The immediate verse frames a teaching within the Prabhāsa-kṣetra Māhātmya setting, but does not yet praise a specific sub-tīrtha.
None; the verse requests doctrinal criteria for evaluating sacred narratives.