Adhyaya 159

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि रत्नकुण्डमनुत्तमम् । रत्नेशाद्दक्षिणे भागे धनुषां सप्तके स्थितम् । महापापोपशमनं विष्णुना निर्मितं स्वयम्

ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱি, ৰত্নেশৰ দক্ষিণে ধনুৰ সাত মাপ দূৰত অৱস্থিত অনুত্তম ৰত্নকুণ্ডলৈ যাবা; ই মহাপাপ নাশক, বিষ্ণুৱে নিজে নিৰ্মাণ কৰা।

Verse 2

अष्टकोटीस्तु तीर्थानि भूद्योऽन्तरिक्षगाणि तु । समानीय तु कृष्णेन तत्र क्षिप्तानि भूरिशः

ভূমি, দ্যৌ আৰু অন্তৰিক্ষৰ অষ্টকোটি তীৰ্থ কৃষ্ণে একত্ৰ কৰি সেই স্থানত প্ৰচুৰভাৱে নিক্ষেপ কৰিলে।

Verse 3

गणानां कोटिरेका तु तत्कुण्डं रक्षति प्रिये । कलौ युगे तु संप्राप्ते दुष्प्राप्यमकृतात्मभिः

হে প্ৰিয়ে! সেই কুণ্ডখন এক কোটি গণে ৰক্ষা কৰে। কলিযুগ আহিলে অকৰ্মসংযমী, অশুদ্ধ আচৰণৰ লোকৰ বাবে সেয়া লাভ কৰা দুষ্প্ৰাপ্য হয়।

Verse 4

तत्र स्नात्वा महादेवि विधिदृष्टेन कर्मणा । प्राप्नुयादश्वमेधस्य फलं शतगुणोत्तरम्

হে মহাদেৱী! পৰম্পৰায় নিৰ্ধাৰিত বিধি অনুসাৰে তাত স্নান কৰি, শাস্ত্ৰদৃষ্ট কৰ্ম সম্পন্ন কৰিলে অশ্বমেধ যজ্ঞৰ ফল শতগুণ অধিক লাভ হয়।

Verse 5

एकादश्यां विशेषेण पिंडं तत्र प्रदापयेत् । अक्षय्यां तृप्तिमायांति पितरस्तस्य भामिनि

হে ভামিনী! বিশেষকৈ একাদশীত তাত পিণ্ড দান কৰা উচিত। তেনে কৰিলে তাৰ পিতৃগণ অক্ষয় তৃপ্তি লাভ কৰে।

Verse 6

कुर्याज्जागरणं तत्र एकादश्यां विधानतः । वाञ्छितं लभते देवि यदि श्रद्धा दृढा भवेत्

হে দেবী! একাদশীত বিধি অনুসাৰে তাত জাগৰণ কৰিব লাগে। যদি শ্ৰদ্ধা দৃঢ় হয়, তেন্তে ইচ্ছিত বৰ লাভ হয়।

Verse 7

देयानि पीतवस्त्राणि तथा धेनुः पयस्विनी । तत्र विष्णुं समुद्दिश्य सम्यग्यात्राफलाप्तये

তাত যাত্ৰাৰ সম্পূৰ্ণ ফল লাভ কৰিবলৈ, বিষ্ণুক উদ্দেশ্য কৰি পীত বস্ত্ৰ আৰু পয়স্বিনী ধেনু দান কৰা উচিত।

Verse 8

हेमकुण्डं कृते प्रोक्तं त्रेतायां रौप्यनामकम् । द्वापरे चक्रकुंडं तु रत्नकुंडं कलौ स्मृतम्

কৃতযুগত ইয়াৰ নাম হেমকুণ্ড বুলি কোৱা হৈছিল; ত্ৰেতাযুগত ই ৰৌপ্য নামেৰে খ্যাত হৈছিল। দ্বাপৰত চক্রকুণ্ড, আৰু কলিযুগত ই ৰত্নকুণ্ড বুলি স্মৰণ কৰা হয়।

Verse 9

पातालवाहिनीगंगा स्रोतांसि तत्र भूरिशः । समानीतानि हरिणा तत्र तिष्ठंति भामिनि

হে সুন্দৰী, সেই পবিত্ৰ স্থলত পাতাল-ৱাহিনী গঙ্গাৰ বহু স্ৰোত আছে। হৰিয়ে সিহঁতক তাত একত্ৰ কৰি আনিছে, আৰু সিহঁত তাতেই স্থিত আছে।

Verse 10

तत्र स्नानेन देवेशि सर्वतीर्थाभिषेचनम्

হে দেৱেশী, তাত স্নান কৰিলে সকলো তীৰ্থত স্নান-অভিষেকৰ সমান পবিত্ৰতা লাভ হয়।

Verse 159

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये रत्नेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनषष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः

এইদৰে পবিত্ৰ স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰী সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত “ৰত্নেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা” নামৰ একশ ঊনষাঠিতম অধ্যায় সমাপ্ত হয়।