Adhyaya 155

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि रत्नेश्वरमनुत्तमम् । तत्र तप्त्वा तपो देवि विष्णुना प्रभविष्णुना । स्थापितं तत्र तल्लिंगं सर्वकामप्रदं प्रिये

ঈশ্বৰ ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, অনুত্তম ৰত্নেশ্বৰলৈ যোৱা উচিত। তাত, হে দেৱী, তপস্যা কৰি প্ৰভৱিষ্ণু বিষ্ণুৱে সেই লিঙ্গ স্থাপন কৰিলে; হে প্ৰিয়ে, সি সকলো কামনা পূৰণ কৰে।

Verse 2

रत्नकुंडे नरः स्नात्वा यस्तं पूजयते सदा । सर्वोपचारैर्भक्त्या स प्राप्नुयादीप्सितं फलम्

ৰত্নকুণ্ডত স্নান কৰি যি নৰ সদায় ভক্তিৰে আৰু সকলো উপচাৰে তেঁওক পূজা কৰে, সি ইচ্ছিত ফল লাভ কৰে।

Verse 3

अत्र कृत्वा तपो घोरं कृष्णेनामिततेजसा । प्राप्तं सुदर्शनं चक्रं सर्वदैत्यान्तकारकम्

ইয়াত অমিত তেজস্বী কৃষ্ণই ঘোৰ তপস্যা কৰি সুদৰ্শন চক্ৰ লাভ কৰিলে, যি সকলো দৈত্যৰ অন্তকাৰী।

Verse 4

एतत्स्थानं महादेवि सदा प्रियतरं मम । वसामि तत्र देवेशि प्रलयेऽपि न संत्यजे

হে মহাদেৱী, এই স্থান সদায় মোৰ অতি প্ৰিয়। হে দেৱেশী, মই তাত বাস কৰোঁ আৰু প্ৰলয়ৰ সময়তো ইয়াক কেতিয়াও ত্যাগ নকৰোঁ।

Verse 5

स्मृतं तद्वैष्णवं क्षेत्रं नाम्ना देवि सुदर्शनम् । धन्वंतराणि षट्त्रिंशत्समंतात्परिमण्डलम्

হে দেৱী, সেই পবিত্ৰ অঞ্চল বৈষ্ণৱ ক্ষেত্ৰ বুলি স্মৰণ কৰা হয়, আৰু ‘সুদৰ্শন’ নামে খ্যাত। ই চাৰিওফালে ছত্ত্ৰিশ ধন্বন্তৰ পৰ্যন্ত বৃত্তাকাৰে বিস্তৃত।

Verse 6

एतदन्तरमासाद्य ये केचित्प्राणिनोऽधमाः । मृताः कालवशाद्देवि ते यास्यंति परं पदम्

হে দেৱী, এই পবিত্ৰ সীমাৰ ভিতৰত কেৱল উপস্থিত হৈ যিসকল অধম প্ৰাণীও কালবশত মৃত্যু বৰণ কৰে, তেওঁলোকো পৰম পদ লাভ কৰে।

Verse 7

कांचनं तत्र गरुडं पीतानि वसनानि च । विष्णुमुद्दिश्य यो दद्यात्स तु यात्राफलं लभेत्

তাত যি কোনোবাই বিষ্ণুক উদ্দেশ্য কৰি সোণৰ গৰুড় আৰু পীত বস্ত্ৰ দান কৰে, সি নিশ্চয় তীৰ্থযাত্ৰাৰ সম্পূৰ্ণ ফল লাভ কৰে।

Verse 155

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये रत्नेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पंचपंचाशदु त्तरशततमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণত, একাশি-সহস্ৰ শ্লোকযুক্ত সংহিতাৰ অন্তৰ্গত, সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম ভাগ ‘প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্য’ত ‘ৰত্নেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামৰ অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল; ই হৈছে ১৫৫তম অধ্যায়।