Adhyaya 133

Verse 1

ईश्वर उवाच । तत्रैव संस्थिता देवि महाकालीति विश्रुता । अधः स्थिते महापीठे पातालविवरान्विते

ঈশ্বৰে ক’লে—“সেই ঠাইতেই, হে দেবী, মহাকালী নামে খ্যাতা তেওঁ অৱস্থিত; তলত থকা মহাপীঠত, য’ত পাতাললৈ যোৱা এক বিবৰ আছে।”

Verse 2

सर्वदुःखप्रशमनी सर्वशत्रुक्षयंकरी । पूजनीया विधानेन कृष्णाष्टम्यां महानिशि । गन्धैः पुष्पैस्तथा धूपैः क्रव्यैर्बलिभिरेव च

যি সকলো দুখ শান্ত কৰে আৰু সকলো শত্ৰুৰ ক্ষয় সাধে, তেওঁক কৃষ্ণপক্ষৰ অষ্টমীত মহাৰাত্ৰিত বিধি অনুসাৰে পূজা কৰিব লাগে—সুগন্ধ, ফুল, ধূপ, আৰু মাংস-নৈবেদ্য তথা বলি-অৰ্পণেৰে।

Verse 3

फलतृतीयां नारी च कुर्याद्वै तत्र भाविता । वर्षमेकं सिते पक्षे देवीं पूज्य विधानतः । फलानि ब्राह्मणे देयान्येव नूनं विधानतः

সেই ঠাইত ভাৱভক্তিৰে নাৰীজনে ‘ফল-তৃতীয়া’ ব্ৰত পালন কৰিব। এক বছৰ ধৰি, শুক্লপক্ষত, বিধি অনুসাৰে দেবীক পূজা কৰিব; আৰু নিৰ্দিষ্ট নিয়মে নিশ্চিতভাৱে ব্ৰাহ্মণক ফল দান কৰিব।

Verse 4

एतानि वर्जयेन्नक्ते ह्यन्नानि सुरसुन्दरि । निष्पावा आढकी मुद्गा माषाश्चैव कुलित्थकाः

হে সুৰসুন্দৰী, নক্ত-ভোজন ব্ৰতত এই শস্য-দালসমূহ বর্জন কৰিব লাগে: নিষ্পাৱা, আঢকী, মুদ্গ (সেউজীয়া মুগ), মাষ (উৰদ), আৰু কুলিত্থ (ঘোঁৰা-ডাল)।

Verse 5

मसूरा राजमाषाश्च गोधूमास्त्रिपुटास्तथा । चणका वर्तला वापि मकुष्ठाश्चैवमादयः

তদুপৰি মসুৰ, ৰাজমাষ, গোধূম (গম), ত্ৰিপুট, চণকা (চানা), বৰ্তলা, আৰু মকুষ্ঠ আদি বস্তুসমূহো বর্জনীয়।

Verse 6

न भक्ष्यास्तावत्ते देवि यावद्गौरीव्रतं चरेत् । तस्याः पुण्यफलं वक्ष्ये कथ्यमानं शृणुष्व मे

হে দেবী, যেতিয়ালৈ গৌৰী-ব্ৰত পালন কৰা হয়, তেতিয়ালৈ এইবোৰ ভক্ষণযোগ্য নহয়। সেই ব্ৰতৰ পুণ্যফল মই ক’ব খোজোঁ; মোৰ কথাখিনি মন দি শুনা।

Verse 7

धनं धान्यं गृहे तस्या न कदाचित्क्षयं व्रजेत् । दुःखिता दुर्भगा दीना सप्त जन्मानि नो भवेत्

তাইৰ ঘৰত ধন-ধান্য কেতিয়াও ক্ষয়লৈ নাযায়। তাই দুখিতা, দুর্ভাগা বা দীন নহয়—সাত জন্মলৈও নহয়।

Verse 8

महाकालीव्रतं प्रोक्तं देव्या माहात्म्यसंयुतम् । कृतं पातकनाशाय सर्वकामसमृद्धये

এই মহাকালী-ব্ৰত ঘোষণা কৰা হ’ল, দেবীৰ মাহাত্ম্যৰে সংযুক্ত। ই পাপনাশৰ বাবে আৰু সকলো কামনা পূৰ্ণতা-সমৃদ্ধিৰ বাবে পালন কৰা হয়।

Verse 9

एवं देवि समाख्यातं महाकालीमहोदयम् । क्षेत्रपीठं महादेवि मन्त्रसिद्धिप्रदायकम्

এইদৰে, হে দেবী, মহাকালীৰ মহোদয় বৰ্ণনা কৰা হ’ল। এই পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰৰ ভিতৰত ই এক পীঠ, হে মহাদেৱী, যি মন্ত্ৰসিদ্ধি প্ৰদান কৰে।

Verse 10

आश्वयुक्छुक्लपक्षे तु नवम्यां तत्र जागृयात् । पीठे पूजाबलिं दत्त्वा मन्त्रं कामं जपन्निशि । सौम्यचित्तः समाप्नोति वांछितां सिद्धिमुत्तमाम्

আশ্বযুজ মাহৰ শুক্লপক্ষৰ নবমীত তাত জাগৰণ কৰিব লাগে। পীঠত পূজা আৰু বলি অৰ্পণ কৰি, ৰাতি জুৰি ইচ্ছিত মন্ত্ৰ জপ কৰি, সৌম্যচিত্তে সৰ্বোত্তম কাম্য সিদ্ধি লাভ কৰে।

Verse 133

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये महाकालीमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रयस्त्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

এইদৰে পবিত্ৰ শ্ৰীস্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰী সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্য অংশত ‘মহাকালীৰ মাহাত্ম্য-বৰ্ণন’ নামক অধ্যায়, অৰ্থাৎ ১৩৩তম অধ্যায়, সমাপ্ত হ’ল।