यः सव्यपाणिकमलाग्रनखेन देवस्तत्पंचमं च सहसैव पुरातिरुष्टः । ब्राह्मं शिरस्तरुणपद्मनिभं चकर्त तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि
yaḥ savyapāṇikamalāgranakhena devastatpaṃcamaṃ ca sahasaiva purātiruṣṭaḥ | brāhmaṃ śirastaruṇapadmanibhaṃ cakarta taṃ śaṃkaraṃ śaraṇadaṃ śaraṇaṃ vrajāmi
যিজন দেৱতা একদিন ক্ৰোধিত হৈ বাওঁ হাতৰ পদ্মসদৃশ নখৰ আগত, তৎক্ষণাৎ সেই ‘পঞ্চম’—ব্ৰহ্মাৰ নবপদ্মসদৃশ শিৰ—ছেদন কৰিলে; সেই শংকৰ, শৰণদাতা, মই শৰণ লওঁ।
Dhruva
Tirtha: Prabhāsa (contextual)
Type: kshetra
Scene: Śiva, suddenly wrathful, raises his lotus-like left hand; with the nail-tip he severs Brahmā’s ‘fifth’ head, lotus-fresh in hue; the act is swift, symbolic, and awe-inducing.
Divine power curbs even cosmic pride; Śiva is praised as the enforcer of dharma and the refuge for those who surrender.
The verse is part of the Prabhāsakṣetra Māhātmya stotra sequence, indirectly magnifying Prabhāsa as a place where such Śiva-bhakti is taught.
None explicit; the devotional act is remembrance and recitation of Śiva’s līlā through stotra.