Adhyaya 109

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि अनिलेश्वरमुत्तमम् । तस्योत्तरेशानदिक्स्थं धनुषां त्रितये प्रिये

ঈশ্বৰ ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱি, উত্তম অনিলেশ্বৰলৈ যাবা। হে প্ৰিয়ে, সি তাৰ উত্তৰে ঈশান দিশত, তিন ধনুৰ দূৰত অৱস্থিত।

Verse 2

लिंगं महाप्रभावं हि दर्शनात्पापनाशनम् । वसूनां पञ्चमो योऽसावनिलः परिकीर्तितः

সেই লিঙ্গ মহাপ্ৰভাৱশালী; কেৱল দৰ্শনতেই পাপ নাশ হয়। ‘অনিল’ বুলি খ্যাত সি বসুসকলৰ মাজত পঞ্চম।

Verse 3

स चाऽराध्य महादेवं प्रत्यक्षीकृतवान्भवम् । लिंगं प्रतिष्ठयामास सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

আৰু সি মহাদেৱৰ আৰাধনা কৰি ভৱক প্ৰত্যক্ষ কৰিলে। যথাযথ শ্ৰদ্ধাৰে সমন্বিত হৈ সি লিঙ্গটি সঠিকভাৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে।

Verse 4

एवमीशप्रभावेन सुतस्तस्याऽप्यभूद्बली । मनोजवेति विख्यातो ह्यविज्ञातगतिस्तथा

এইদৰে ঈশ্বৰ-প্ৰভাৱত তেওঁৰ পুত্ৰো বলৱান হ’ল। ‘মনোজৱ’ নামে খ্যাত হ’ল, আৰু তেওঁৰ গতি-চলনো অজ্ঞেয় আছিল।

Verse 5

तं दृष्ट्वा व्याधिना मर्त्यो पीड्यते न कदाचन । नान्धो न बधिरो मूको न रोगी न च निर्धनः । कदाचिज्जायते मर्त्यस्तेन दृष्टेन भूतले

তাঁক (সেই পবিত্ৰ স্থানে প্ৰভু/শিৱ) দৰ্শন কৰিলে কোনো মর্ত্য কেতিয়াও ব্যাধিয়ে পীড়িত নহয়। পৃথিৱীত যিয়ে তাঁক দৰ্শন কৰিছে, সি কেতিয়াও অন্ধ, বধিৰ, মূক, ৰোগী বা দৰিদ্ৰ হৈ জন্ম নলয়।

Verse 6

पुष्पमेकं तु यो दद्यात्तस्य लिंगस्य चोपरि । सुखसौभाग्यसंपन्नः स सदा रूपवान्भवेत्

যিয়ে সেই লিঙ্গৰ ওপৰত এটা মাত্ৰ ফুলো অৰ্পণ কৰে, সি সুখ-সৌভাগ্যৰে সম্পন্ন হয় আৰু সদায় ৰূপৱান হৈ থাকে।

Verse 7

इत्येवं कथितं देवि माहात्म्यं पापनाशनम् । श्रुत्वाऽनुमोद्य भावेन सर्वकामैः समृद्ध्यते

এইদৰে, হে দেবী, পাপনাশক এই মাহাত্ম্য কোৱা হ’ল। যিয়ে ইয়াক শুনি ভক্তিভাৱত অনুমোদন কৰে, সি সকলো কামনাৰে সমৃদ্ধ হয়।

Verse 109

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ऽनिलेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम नवोत्तरशतत मोऽध्यायः

ইতি শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতি-সাহস্ৰী সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডত, প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যৰ অন্তৰ্গত ‘অনিলেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণন’ নামক একশ নৱম অধ্যায় সমাপ্ত।