इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे चतुर्थे द्वारकामाहात्म्ये द्वारकामाहात्म्यश्रवणादिफलश्रुतिवर्णनपुरःसरतुलसीपत्रकाष्ठमहिमवर्णनपूर्वकं प्रह्लादद्विजसंवाद समाप्त्यनंतरं बलिना सह द्विजकृतद्वारकायात्राविधिवर्णनंनाम त्रिचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः
iti śrīskānde mahāpurāṇa ekāśītisāhasryāṃ saṃhitāyāṃ saptame prabhāsakhaṇḍe caturthe dvārakāmāhātmye dvārakāmāhātmyaśravaṇādiphalaśrutivarṇanapuraḥsaratulasīpatrakāṣṭhamahimavarṇanapūrvakaṃ prahlādadvijasaṃvāda samāptyanaṃtaraṃ balinā saha dvijakṛtadvārakāyātrāvidhivarṇanaṃnāma tricatvāriṃśattamo'dhyāyaḥ
এইদৰে শ্ৰীস্কান্দ মহাপুৰাণত—একাশীতিসাহস্ৰ্য সংহিতাৰ অন্তৰ্গত—সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ চতুৰ্থ দ্বাৰকামাহাত্ম্য অংশত ত্ৰিচত্বাৰিংশত্তম (৪৩তম) অধ্যায় সমাপ্ত হয়: দ্বাৰকামাহাত্ম্য শ্ৰৱণ আদি কৰ্মৰ ফলশ্ৰুতিৰ বৰ্ণনা, তুলসী পাত আৰু কাঠৰ মহিমাৰ পূৰ্ববৰ্ণনাসহ; আৰু প্ৰহ্লাদ-দ্বিজ সংলাপ সমাপ্তিৰ পাছত বলিসহ দ্বিজে কৰা দ্বাৰকা যাত্ৰাৰ বিধি-বৰ্ণনা।
Colophon / editorial chapter-ending formula
Tirtha: Dvārakā (chapter scope)
Type: kshetra
Scene: A manuscript-style closing scene: scribes or reciters conclude a chapter; in vignette panels appear tulasī leaves/wood, Prahlāda speaking with a brāhmaṇa, and Bali accompanying a pilgrim to Dvārakā.
It frames Dvārakā-māhātmya as a dharmic text whose hearing brings merit (phalaśruti), and it highlights tulasī’s sanctity alongside tīrtha-pilgrimage discipline.
Dvārakā is explicitly the focal sacred site, presented within the Prabhāsa-khaṇḍa’s sacred-geography mapping.
It signals a section on Dvārakā-yātrā-vidhi (pilgrimage rules), though the colophon itself summarizes rather than prescribing steps.