यस्य पुत्रः शुचिर्दक्षः पूर्वे वयसि धार्मिकः । विष्णुभक्तिं च कुरुते तं पुत्रं कवयो विदुः
yasya putraḥ śucirdakṣaḥ pūrve vayasi dhārmikaḥ | viṣṇubhaktiṃ ca kurute taṃ putraṃ kavayo viduḥ
যাৰ পুত্ৰ শুচি আৰু দক্ষ, সৰু বয়সৰ পৰাই ধৰ্মপৰায়ণ, আৰু বিষ্ণুৰ প্ৰতি ভক্তি আচৰণ কৰে—কবিসকলে তাকেই সত্য অৰ্থত ‘পুত্ৰ’ থকা বুলি কয়।
Śrī Prahlāda (continuation of discourse)
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Scene: A youthful boy (or young man) rising before dawn, bathed and clean, offering tulasī and lamp to Viṣṇu/Kṛṣṇa; elders and sages observe approvingly, signifying ‘kavayaḥ’ endorsement.
True familial success is measured by dharma and Viṣṇu-bhakti—character and devotion outweigh mere biological lineage.
No specific tīrtha is named; the teaching is ethical/devotional within the Dvārakā Māhātmya setting.
Viṣṇu-bhakti (devotional practice toward Viṣṇu) is recommended as a defining virtue.