Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 7
हीनवर्णोऽपि पापात्मा मृतः कृष्णुपुरीं प्रति । कलि कालकृतैर्दोषैरत्युग्रैरपि मानवः । भक्त्या कृष्णमुखं दृष्ट्वा न लिप्यति कदाचन
hīnavarṇo'pi pāpātmā mṛtaḥ kṛṣṇupurīṃ prati | kali kālakṛtairdoṣairatyugrairapi mānavaḥ | bhaktyā kṛṣṇamukhaṃ dṛṣṭvā na lipyati kadācana
নীচ বৰ্ণৰ পাপীজনো যদি কৃষ্ণুপুৰী (দ্বাৰকা) অভিমুখে যাত্ৰাৰ মাজতে মৃত্যুবৰণ কৰে, সি কেতিয়াও লিপ্ত নহয়। কলিযুগে উৎপন্ন অতি উগ্ৰ দোষে মানুহক পীড়া দিলেও, ভক্তিৰে কৃষ্ণৰ মুখ দর্শন কৰি সি কেতিয়াও কলুষিত নহয়।
Prahlāda
Tirtha: Kṛṣṇupurī (Dvārakā)
Type: kshetra
Scene: A frail pilgrim of humble appearance, nearing death on the road to Dvārakā, is lifted by companions; in a visionary moment Kṛṣṇa’s compassionate face appears, washing away the soot of Kali-doṣas like rain cleansing dust.
FAQs
Bhakti and Kṛṣṇa-darśana are presented as purifying beyond social status and beyond the harsh defects of Kali-yuga.
Kṛṣṇupurī—Dvārakā, the city protected and sanctified by Kṛṣṇa.
Seek Kṛṣṇa’s darśana with devotion in Dvārakā; the verse emphasizes devotional seeing as a purifier.