Adhyaya 18

Verse 1

श्रीप्रह्लाद उवाच । पूजयेद्गणनाथं तं रुक्मिणं रुक्मभूषितम् । दुर्वाससं च कृष्णं च बलभद्रं च भक्तितः

শ্ৰী প্ৰহ্লাদে ক’লে: ভক্তিভাৱে সেই গণনাথক, সোণালী অলংকাৰে ভূষিত ৰুক্মীক, আৰু দুৰ্বাসা মুনিক, শ্ৰীকৃষ্ণক আৰু বলভদ্ৰকো পূজা কৰিব লাগে।

Verse 2

यजत्येको महायज्ञैः संपूर्णवरदक्षिणैः । एकः पश्यति देवेशं कृष्णं तुल्यफलौ हि तौ

এজন লোকে সম্পূৰ্ণ আৰু উৎকৃষ্ট দক্ষিণাসহ মহাযজ্ঞ কৰে; আনজন দেৱেশ্বৰ শ্ৰীকৃষ্ণক দৰ্শন কৰে—নিশ্চয় দুয়োৰে ফল সমান।

Verse 3

वापीकूपतडागानि करोत्येकः समाहितः । एकः पश्यति देवेशं कृष्णं तुल्यफलौ हि तौ

এজন একাগ্ৰচিত্তে বাপী, কূপ আৰু তড়াগ (পুখুৰী) নিৰ্মাণ কৰে; আনজন দেৱেশ্বৰ শ্ৰীকৃষ্ণক দৰ্শন কৰে—নিশ্চয় দুয়োৰে ফল সমান।

Verse 4

गोभूतिलहिरण्यादि ददात्येको दिनेदिने । एकः पश्यति देवेशं कृष्णं तुल्यफलौ हि तौ

এজন লোকে দিনেদিনে গৰু, ভূমি, তিল, সোণ আদি দান কৰে; আনজন দেৱেশ্বৰ শ্ৰীকৃষ্ণক দৰ্শন কৰে—নিশ্চয় দুয়োৰে ফল সমান।

Verse 5

प्राणायामादिसंयुक्तो जपध्यानपरायणः । एकः पश्यति देवेशं कृष्णं तुल्यफलौ हि तौ

এজন প্ৰাণায়াম আদি সাধনাৰে সংযুক্ত হৈ জপ-ধ্যানত পৰায়ণ হয়; আনজন দেৱেশ্বৰ শ্ৰীকৃষ্ণক দৰ্শন কৰে—নিশ্চয় দুয়োৰে ফল সমান।

Verse 6

जाह्नव्यादिषु तीर्थेषु सुस्नात्वैकः समाहितः । एकः पश्यति देवेशं कृष्णं तुल्यफलौ हि तौ

জাহ্নৱী (গঙ্গা) আদি তীৰ্থসমূহত সুস্নান কৰি মন একাগ্ৰ কৰা এজন আছে; আন এজন দেৱেশ্বৰ শ্ৰীকৃষ্ণক দর্শন কৰে—দুয়োৰে ফল নিশ্চয় সমান।

Verse 7

त्रिभिर्विक्रमणैर्येन विक्रांतं भुवनत्रयम् । त्रिविक्रमं च तं दृष्ट्वा मुच्यते पातकत्रयात्

যিজনে তিন মহা পদক্ষেপে ত্ৰিভুবন আচ্ছাদিত কৰিলে, সেই ত্ৰিৱিক্ৰম প্ৰভুক দর্শন কৰিলে মানুহ ত্ৰিবিধ পাপৰ বন্ধনৰ পৰা মুক্ত হয়।

Verse 8

ऋषय ऊचुः । कथं त्रैविक्रमी मृर्त्तिरागतेयं धरातले । कलान्यासाच्च कृष्णत्वं कदेयं प्राप्तवत्यथ

ঋষিসকলে ক’লে: “এই ত্ৰিৱিক্ৰমী মূৰ্তি পৃথিৱীৰ পৃষ্ঠত কেনেকৈ প্ৰকাশ পালে? আৰু কোন কලා-ন্যাস, অৰ্থাৎ দিৱ্য অংশ স্থাপন/সঁপৰ্ণৰ দ্বাৰা, ই পাছত কৃষ্ণত্ব কেনেকৈ লাভ কৰিলে?”

Verse 9

दैत्य संशयमस्माकं छेत्तुमर्हस्यशेषतः । दुर्वाससश्च कृष्णस्य संभवः कथ्यतामिति

“দৈত্য সম্পৰ্কে আমাৰ সংশয় সম্পূৰ্ণৰূপে নাশ কৰক; আৰু দুৰ্বাসা আৰু কৃষ্ণৰ উৎপত্তি-বৃত্তান্তো কৃপা কৰি কওক,” তেওঁলোকে নিবেদন কৰিলে।

Verse 10

प्रह्लाद उवाच । तच्छ्रूयतां द्विजश्रेष्ठा यथा मूर्त्तिस्त्रिविक्रमी । दुर्वाससा समायुक्ता संभूता धरणीतले

প্ৰহ্লাদে ক’লে: “হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠসকল, শুনা—দুৰ্বাসাৰ সৈতে সংযুক্ত হৈ ত্ৰিৱিক্ৰমী মূৰ্তি কেনেকৈ ধৰণীত প্ৰকাশ পালে।”

Verse 11

पूर्वं कृतयुगस्यांते बलिना च पुरंदरः । निर्जित्य भ्रंशितः स्थानात्तदर्थं मधुसूदनः

পূৰ্বে কৃতযুগৰ অন্তত বলিয়ে পুৰন্দৰ ইন্দ্ৰক জয় কৰি তেওঁৰ পদৰ পৰা পতিত কৰিলে; সেই ধৰ্ম-ব্যৱস্থা পুনঃস্থাপনৰ নিমিত্তে মধুসূদন অৱতীৰ্ণ হ’ল।

Verse 12

कश्यपाद्वामनो जज्ञे ततोऽभूच्च त्रिविक्रमः । त्रिभिः क्रमैर्मितांल्लोकानाक्रम्य मधुहा हरिः

কশ্যপৰ পৰা বামন জন্মিল, তাৰ পাছত তেওঁ ত্ৰিবিক্ৰম হ’ল। মধুহা হৰিয়ে তিনিটা পদক্ষেপে মাপা জগতসমূহ অতিক্ৰম কৰি আচ্ছাদিত কৰিলে।

Verse 13

बलिं चकार भगवान्पातालतलवासि नम् । भक्त्या त्वनन्यया कृष्णो दैत्येन परितोषितः

ভগৱানে বলীক পাতালতলৰ বাসিন্দা কৰিলে। তথাপি দৈত্যৰ অনন্য ভক্তিত সন্তুষ্ট হৈ কৃষ্ণ সম্পূৰ্ণ তৃপ্ত হ’ল।

Verse 14

स्वयं चैवाऽवसत्तत्र भक्त्या क्रीतो हरिस्तदा । अनुग्रहाय भगवान्द्वारपालो बभूव ह

তাতেই হৰিয়ে নিজে বাস কৰিলে, যেন ভক্তিয়ে ‘ক্ৰয়’ কৰা হৈছে। অনুগ্ৰহৰ নিমিত্তে ভগৱান বলীৰ দ্বাৰপাল হ’ল।

Verse 15

दुर्वासाश्चापि भगवानात्रेयो मुनिसत्तमः । अटंस्तीर्थानि मोक्षार्थं मुक्तिक्षेत्रमचिंतयत्

দুৰ্বাসাও ভগৱান—অত্ৰিৰ পুত্ৰ, মুনিসকলৰ শ্ৰেষ্ঠ—মোক্ষাৰ্থে তীৰ্থসমূহত ভ্ৰমণ কৰি মুক্তিক্ষেত্ৰৰ চিন্তা কৰিলে।

Verse 16

एवं चितयमानः स ज्ञानदृष्ट्या महामुनिः । गोमत्या संगमो यत्र चक्रतीर्थेन भो द्विजाः

এইদৰে চিন্তা কৰি, সেই মহামুনি জ্ঞান-দৃষ্টিৰে সেই স্থান দেখিলে, য’ত গোমতীৰ সঙ্গম চক্ৰতীৰ্থৰ সৈতে হয়—হে দ্বিজসকল।

Verse 17

तन्मुक्तिक्षेत्रमाज्ञाय गमनाय मतिं दधे । सोतीत्य नगरग्रामानुद्यानानि वनानि च

সেই স্থানক মুক্তিদায়ক পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰ বুলি জানি, তেওঁ যাত্ৰাৰ সংকল্প কৰিলে। তাৰ পিছত নগৰ-গাঁও, উদ্যান আৰু বন আদি পাৰ হৈ আগবাঢ়ি গ’ল।

Verse 18

आनर्त्तविषयं प्राप्य दैत्यभूमिं विवेश ह । निःस्वाध्यायवषट्कारां वेदध्वनिविवर्ज्जिताम्

আনর্ত্ত দেশত উপস্থিত হৈ তেওঁ দৈত্যশাসিত ভূমিত প্ৰৱেশ কৰিলে—য’ত নাছিল বেদাধ্যয়ন, নাছিল ‘বষট্’ উচ্চাৰণ, আৰু বেদধ্বনিৰো অভাৱ আছিল।

Verse 19

कुशेन दैत्यराजेन सेवितां पालितां तथा । बहुम्लेच्छ समाकीर्णामधर्मोपार्जकैर्जनैः

সেই ভূমি দৈত্যৰাজ কুশৰ দ্বাৰা সেৱিত আৰু পালিত হৈছিল; বহু ম্লেচ্ছৰে ভৰি আছিল, আৰু অধৰ্মে জীৱিকা কৰা লোকসকলৰে সমাকীৰ্ণ আছিল।

Verse 20

प्रत्यासन्नामिति ज्ञात्वा चक्रतीर्थमगाद्द्विजः । स्नात्वा च संगमे पुण्ये मोक्ष्येऽहं च कृताह्निकः

ওচৰত আছে বুলি জানি সেই দ্বিজ চক্ৰতীৰ্থলৈ গ’ল। ‘পুণ্য সঙ্গমত স্নান কৰি, দৈনিক আহ্নিক কৰ্ম সম্পন্ন কৰি, মই মুক্ত হ’ম’—এইদৰে তেওঁ মনতে ভাবিলে।

Verse 21

इति कृत्वा स नियमं ययौ शीघ्रं मुनिस्तदा । स्नात्वा शीघ्रं प्रयास्यामि दैत्यभूमिं विहाय च

এইদৰে নিজৰ নিয়ম আৰু সংকল্প গ্ৰহণ কৰি মুনিগৰাকীয়ে খৰখেদাকৈ যাত্ৰা কৰিলে। তেওঁ স্থিৰ কৰিলে, 'স্নান কৰাৰ পিছত মই এই দৈত্যভূমি ত্যাগ কৰি শীঘ্ৰে গুচি যাম।'

Verse 22

इत्येवं चिंतयन्मार्गे शीघ्रमेव जगाम सः । दृष्ट्वा च संगमं पुण्यं गोमत्या सागरस्य च

বাটত এইদৰে চিন্তা কৰি তেওঁ দ্ৰুতগতিৰে গৈ থাকিল। আৰু তেওঁ গোমতী নদী আৰু সাগৰৰ পবিত্ৰ সংগম দৰ্শন কৰিলে।

Verse 23

निधाय वाससी तत्र मृदमालभ्य गोमयम् । शिखां च बद्ध्वा करयोः कृत्वा च नियतः कुशान्

তাত তেওঁ বস্ত্ৰ থৈ, মাটি আৰু গোবৰ ললে (শুদ্ধিৰ বাবে), শিখা বান্ধিলে আৰু সংযত হৈ হাতত কুশ বন ললে।

Verse 24

यावत्स्नाति च विप्रोऽसौ दृष्टो दैत्यैर्दुरात्मभिः । ब्रुवंतः कोऽयमित्येवं हन्यतांहन्यतामिति

যেতিয়া সেই ব্ৰাহ্মণগৰাকীয়ে স্নান কৰি আছিল, দুৰাত্মা দৈত্যবোৰে তেওঁক দেখা পালে। 'এওঁ নো কোন?' বুলি কৈ সিহঁতে চিঞৰিলে, 'এওঁক মাৰা, মাৰা!'

Verse 25

अस्माभिः पालिते देशे कः स्नाति मनुजाधमः । ब्रुवंत इति जघ्नुस्ते जानुभिर्मुष्टिभिस्तथा

'আমাৰ দ্বাৰা সুৰক্ষিত এই দেশত, কোন নৰাধমে স্নান কৰিবলৈ সাহস কৰিছে?' - এইদৰে কৈ সিহঁতে তেওঁক আঁঠু আৰু মুঠিৰে প্ৰহাৰ কৰিলে।

Verse 26

ब्राह्मणोऽहं न हंतव्यः श्रुत्वा चाऽतीव पीडितः । तं दृष्ट्वा हन्यमानं तु ब्राह्मणं तैर्दुरात्मभिः

সিয়ে ক’লে, “মই ব্ৰাহ্মণ; মোক বধ কৰা অধৰ্ম!” তথাপি তেওঁ অতি দুঃসহ যাতনা ভুগিলে। সেই দুষ্টলোকসকলে প্ৰহাৰ কৰা ব্ৰাহ্মণক দেখি…

Verse 27

निवारयामास च तान्रुरुर्नाम महासुरः । जगृहुस्तस्य वस्त्राणि कुशांस्ते चिक्षिपुर्जले

তেতিয়া ৰুরু নামৰ মহাসুৰে তেওঁলোকক নিবাৰিলে। তেওঁলোকে তেওঁৰ বস্ত্ৰ কেঢ়ি ল’লে, আৰু সেই দুষ্টসকলে কুশা-ঘাঁহ পানীত নিক্ষেপ কৰিলে।

Verse 28

चकर्षुश्चरणौ गृह्य शपंतो दुष्टचेतसः । पदे गृहीत्वा तमृषिं नीत्वा सीम्नि व्यसर्जयन्

দুষ্টচিত্ত লোকসকলে শাপ দি দি তেওঁৰ চৰণ ধৰি টানি নিলে। সেই ঋষিক পদে ধৰি সীমান্তলৈ নি গৈ তাতেই ত্যাগ কৰিলে।

Verse 29

तं तदा मूर्छितप्रायं दृष्ट्वोचुः कुपिताश्च ते । अत्रागतो यदि पुनर्हनिष्यामो न संशयः । आनर्त्तविषयांस्तान्वै दृष्ट्वा तत्र जलाशयम्

তেওঁক তেতিয়া প্ৰায় মূৰ্ছিত দেখি তেওঁলোকে ক্ৰোধে ক’লে: “ই যদি পুনৰ ইয়ালৈ আহে, তেন্তে নিঃসন্দেহে আমি ইয়াক বধ কৰিম।” তাৰ পাছত আনার্ত্ত দেশ আৰু তাত থকা জলাশয় দেখি (সেয়ে আগবাঢ়িল)।

Verse 30

प्राणसंशयमापन्नस्ततश्चिंतापरोऽभवत् । शप्येहं यदि दैतेयांस्तपसः किं व्ययेन मे

প্ৰাণসংশয়ত পৰি তেওঁ গভীৰ চিন্তাত নিমগ্ন হ’ল: “যদি মই এই দৈত্যসকলক শাপ দিওঁ, তেন্তে ক্ৰোধত মোৰ তপস্যা ব্যয় হ’লে তাৰ লাভ কি?”

Verse 31

अथवा नियमभ्रष्टस्त्यक्ष्ये चेदं कलेवरम् । मम पक्षं च कः कुर्य्यात्को मे दास्यति जीवितम्

অথবা যদি মই মোৰ নিয়ম-ধর্মৰ পৰা বিচ্যুত হওঁ, তেন্তে এই দেহ ত্যাগ কৰিব লাগিব। তেতিয়া মোৰ পক্ষ কোনে ল’ব, আৰু মোক জীৱন কোনে দান কৰিব?

Verse 32

चक्रतीर्थे च कः स्नानं कारयिष्यति मामिह । को वा दैत्यगणानेताञ्छक्तो जेतुं महामृधे । तं विना पुण्डरीकाक्षं भक्तानामभयप्रदम्

আৰু চক্রতীৰ্থত ইয়াত মোক স্নান কৰাব কোনে? অথবা মহাযুদ্ধত এই দৈত্যগণৰ দলক জয় কৰিবলৈ কোন সক্ষম—পুণ্ডৰীকাক্ষ, পদ্মনয়ন প্ৰভু, ভক্তসকলক অভয় দানকাৰী, তেঁওক বাদ দি?

Verse 33

ब्रह्मादीनां च नेतारं शरणागतवत्सलम् । चक्रहस्तं विना मेद्य कोन्यः शर्म्मप्रदो भवेत्

ব্ৰহ্মা আদি দেবতাসকলৰো নেতা, শৰণাগতসকলৰ প্ৰতি স্নেহশীল; চক্রহস্ত প্ৰভুক বাদ দি, মোৰ বাবে আন কোনে শান্তি আৰু মঙ্গল দানকাৰী হ’ব পাৰে?

Verse 34

इति ध्यात्वा च सुचिरं ज्ञात्वा पातालवासि नम् । आत्रेयो विष्णुशरणं जगाम धरणीतलम्

এইদৰে বহুক্ষণ ধ্যান কৰি, পাতালবাসীক চিনাক্ত কৰি, আত্রেয় বিষ্ণুৰ শৰণ লৈ ধৰণীতললৈ গ’ল।

Verse 35

उपवासैः कृशो दीनो भूतलं प्रविवेश ह । स दैत्त्यराजभवनं गन्धर्वाप्सरसावृतम्

উপবাসে কৃশ আৰু দীন হৈ তেওঁ ভূতলত প্ৰৱেশ কৰিলে। তাৰ পাছত তেওঁ দৈত্যৰাজৰ ভৱনত গ’ল, যি গন্ধৰ্ব আৰু অপ্সৰাসেৰে আৱৃত আছিল।

Verse 36

शोभितं सुरमुख्येन विष्णुना प्रभविष्णुना । दुर्वासाः प्रविवेशाथ प्रहृष्टेनांतरात्मना

দেৱমুখ্য, প্ৰভাময় বিষ্ণুৱে য’ত শোভা বঢ়াইছিল; তেতিয়া দুৰ্বাসা ঋষি অন্তৰত আনন্দে ভৰি তাত প্ৰৱেশ কৰিলে।

Verse 37

दुर्वाससमथायांतं दृष्ट्वा दैत्यपतिस्तदा । प्रत्युत्थायार्हयांचक्रे स्वासने संन्यवेशयत्

দুৰ্বাসা ঋষি আহি থকা দেখি দানৱপতি তেতিয়াই উঠি সন্মুখলৈ গৈ অভ্যৰ্থনা কৰিলে, যথোচিত সন্মান জনালে আৰু নিজৰ আসনত বহুৱালে।

Verse 38

मधुपर्कं च गां चैव दत्त्वार्घ्यं पार्श्वतः स्थितः । प्रोवाच प्रणतो ब्रह्मन्कथमत्रागतो भवान्

মধুপৰ্ক, গাই আৰু অৰ্ঘ্য দান কৰি কাষতে সন্মানসহ থিয় হৈ, তেওঁ নমস্কাৰ কৰি ক’লে— “হে ব্ৰাহ্মণ! আপুনি ইয়ালৈ কেনেকৈ আহিল?”

Verse 39

सुखोपविष्टः स ऋषिस्तत्रापश्यत्त्रिविक्रमम् । दैत्येन्द्रद्वारदेशे तु तिष्ठन्तमकुतोभयम्

সুখে বহি থকা সেই ঋষিয়ে তাত ত্ৰিৱিক্ৰমক দেখিলে— দানৱেন্দ্ৰৰ দুৱাৰদেশত নিৰ্ভয়ে থিয় হৈ থকা।

Verse 40

तं दृष्ट्वा देवदेवेशं श्रीवत्सांकं चतुर्भुजम् । रुरोद स ऋषिश्रेष्ठस्त्राहित्राहीत्युवाच च

দেৱদেৱেশ, শ্ৰীবৎসচিহ্নধাৰী চতুৰ্ভুজ প্ৰভুক দেখি সেই ঋষিশ্ৰেষ্ঠ কঁদিবলৈ ধৰিলে আৰু চিঞৰি ক’লে— “ৰক্ষা কৰক, ৰক্ষা কৰক!”

Verse 41

संसारभयभीतानां दुःखितानां जनार्दन । शत्रुभिः परिभूतानां शरणं भव केशव

হে জনাৰ্দন! সংসাৰৰ ভয়ত আতংকিত, দুখত পীড়িত আৰু শত্ৰুৰ দ্বাৰা অপমানিত লোকসকলৰ বাবে—হে কেশৱ! তুমি শৰণ হওঁক।

Verse 42

मम दुःखाभितप्तस्य शत्रुभिः कर्षितस्य च । पराभूतस्य दीनस्य क्षुधया पीडितस्य च

মই দুখৰ জ্বালাত দগ্ধ, শত্ৰুৰ দ্বাৰা টানি-হেঁচি নেয়া, পৰাভূত দীন আৰু ক্ষুধাই পীড়িত।

Verse 43

अपूर्णनियमस्याऽथ क्लेशितत्य च दानवैः । ब्रह्मण्यदेव विप्रस्य शरणं भव केशव

আৰু মোৰ দৰে—যাৰ নিয়ম-আচাৰ অসম্পূৰ্ণ ৰৈ গ’ল আৰু দানৱসকলে কষ্ট দিলে—হে ব্ৰাহ্মণ্যদেৱ! এই ব্ৰাহ্মণৰ শৰণ হওঁক, হে কেশৱ।

Verse 44

इत्युक्त्वा दर्शयामास शरीरं दैत्यताडितम् । तद्ब्राह्मणावमानं च दृष्ट्वा चुक्रोध वामनः

এইদৰে কৈ তেওঁ দৈত্যসকলে মাৰি-চেপি দিয়া নিজৰ দেহ দেখুৱালে। ব্ৰাহ্মণৰ সেই অপমান দেখি বামন ক্ৰোধিত হ’ল।

Verse 45

केनापमानितो ब्रह्मन्नियमः केन खण्डितः । कथयस्व महाभाग धर्मपाले मयि स्थिते

হে ব্ৰাহ্মণ! তোমাৰ নিয়ম-আচাৰ কোনে অপমান কৰিলে, কোনে ভাঙিলে? হে মহাভাগ! কোৱা, যেতিয়া মই ধৰ্মৰ পালক হৈ ইয়াত থিয় আছোঁ।

Verse 46

दुर्वासा उवाच । मुक्तितीर्थमहं ज्ञात्वा ज्ञानेन मधुसूदन । चक्रतीर्थं गतः स्नातुं यात्रायां हर्षसंयुतः

ਦুৰ্বাসাই ক’লে: হে মধুসূদন, জ্ঞানৰ দ্বাৰা মুক্তি তীৰ্থ বুলি জানি, মই আনন্দ মনেৰে চক্ৰতীৰ্থত স্নান কৰিবলৈ গৈছিলো।

Verse 47

अकृतस्नान एवाऽहं दृष्टो दैत्यैर्दुरासदैः । गले गृहीतः कृष्णाहं मुष्टिभिस्ताडितस्तथा

মই স্নান নকৰা অৱস্থাতে সেই দুৰ্ঘোৰ দৈত্যবোৰে মোক দেখিলে। সিহঁতে মোৰ ডিঙিত ধৰি মোক মুঠিৰে প্ৰহাৰ কৰিলে।

Verse 48

बलाद्गृहीत्वा वासांसि कुशांश्चैवाक्षतैः सह । जले क्षिप्त्वा चरणयोर्गृहीत्वा मां समाकृषन्

বলপূৰ্বক মোৰ বস্ত্ৰ, কুশ বন আৰু অক্ষত কাঢ়ি লৈ পানীত পেলাই দিলে; তাৰপাছত মোৰ ভৰিত ধৰি মোক চোঁচৰাই নিলে।

Verse 49

सीमांते मां तु प्रक्षिप्य प्रोचुस्ते दानवाधमाः । हनिष्यामो यदि पुनरागंतासि न संशयः

মোক সিহঁতৰ সীমাৰ বাহিৰত পেলাই দি সেই অধম দানৱবোৰে ক’লে: যদি তুমি পুনৰ ঘূৰি আহা, তেন্তে আমি তোমাক হত্যা কৰিম, ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।

Verse 50

स्नातोऽहं चक्रतीर्थे तु करिष्ये भोजनं विभो । तस्मात्स्नापय गोविंद नियमं सफलं कुरु

হে প্ৰভু, মই চক্ৰতীৰ্থত স্নান কৰিহে ভোজন কৰিম। সেয়েহে হে গোবিন্দ, মোক স্নান কৰোৱা আৰু মোৰ ব্ৰত সফল কৰা।

Verse 51

तव प्रसादात्स्नात्वाऽहं भुक्त्वा च प्रीतमानसः । प्रतिज्ञां सफलां कृत्वा विचरिष्ये महीमिमाम्

আপোনাৰ কৃপাতে মই স্নান কৰি, আনন্দিত চিত্তে ভোজন কৰিম; মোৰ প্ৰতিজ্ঞা সফল কৰি মই পুনৰ এই পৃথিৱীত বিচৰণ কৰিম।